Nico Janssen

 Op een veel te koude zomeravond zijn Marianne en ik bij Nico op bezoek geweest. We werden gastvrij ontvangen door Nico en zijn vrouw Lida en eenmaal binnen straalde de hartelijkheid en warmte ons tegemoet. We hebben heel veel en heel lang zitten kletsen die avond over 'ons' dorp. Nico herinnert zich zo veel details over vroeger en vooral namen.. daar is hij geweldig in. Dat is natuurlijk niet gek want Nico is een verenigingsman en heeft ( bijna ) overal wel 'mee gelopen'. Hij is o.a. 25 jaar voorzitter geweest van ons dorpsblad en nog steeds wipt hij regelmatig binnen op de redactievergaderingen. Als Prins Nico mocht hij een jaar de sleutel van de gemeente beheren. In 1998 heeft Nico de ere-penning gehad van sportvereniging Verburch voor bewezen diensten, o.a. 10 jaar voorzitter volleybal Verburch. In 2002 is hij 'ere burger' geworden van de gemeente Monster en in 2004 is Nico onderscheiden als lid in de orde van Oranje-Nassau. Een bijzondere man, met een groot hart voor Poeldijk en zijn inwoners.

Ons bezoekje echter was afgesproken om over zijn hobby te praten. Nu heeft Nico er vele maar één vond ik wel zo leuk om er uit te pikken en hier te presenteren. Nico spaart namelijk missiebusjes. Geweldig om te zien en te horen welke verhalen er schuil gaan achter de busjes.

Het is begonnen met, zoals dat altijd het geval is, één busje die hij 25 jaar geleden kreeg van zijn broer. Wat later zei zijn vrouw dat er bij haar thuis ook zo'n busje stond...

De verzameling is inmiddels uitgegroeid tot 'met de natte vinger' 250 missiebusjes. Stuk voor stuk gewéldig om te zien!

Nico vertelt de verhalen achter sommige busjes: 'Ik had een oproepje geplaatst in de 'Katholieke Illustratie' en naar aanleiding daarvan kreeg ik een telefoontje van een man uit Waalhaven, Rotterdam. Hij had een bijzonder exemplaar voor me en zou het opsturen. Maar mijn vrouw en ik hadden zoiets van 'We gaan het wel halen in Rotterdam'. Er was immers wel eens een busje zo plat als een dubbeltje met de post aangekomen. Ik belde die man dus op om te zeggen dat ik naar Rotterdam zou komen en hij antwoordde: 'Hoeft niet, ik ben al in Poeldijk'. De man had dezelfde gedachte en wilde het niet per post sturen. Toen ik het busje in ontvangst nam, merkte is dat er nog geld in zat. Het slotje was kapot en het kon er niet meer uit. Ik zei dat ik voorzichtig zou proberen om het slotje open te krijgen en dat ik het geld naar hem zou sturen. 'Nee, hij wilde dat geld niet hebben'. Ik heb het busje open gekregen en ik zag dat er zelfs nog  papieren geld in zat...De man wilde het onder geen beding hebben.

'Een brutaal mens heeft de halve wereld'. Op deze manier is Nico ook aan een bijzonder busje gekomen uit een klooster in Heerlen, waar zijn broer de opleiding tot priester heeft gedaan. Voor het hele verhaal moet je Nico maar eens aanschieten als je hem tegenkomt in Poeldijk, maar het is ook een prachtig verhaal hoe hij uiteindelijk van de 'Moeder Overste' zélf een missiebusje kreeg opgestuurd.

Er is ook één exemplaar waar Nico iets bijzonders aan ontdekte. Twee busjes, exact hetzelfde, waar je goed kan zien ( als kenner Nico je er op wijst natuurlijk ) dat het oorspronkelijk een busje was van Peerke Donders  en dat later een plaatje van Pius X er op is geplakt. Peerke Donders was namelijk een beetje een 'vreemde eend in de bijt'. Klik op de naam om meer over Peerke te lezen.

Dolle pret als we kijken naar een verzamelstuk die een kunstje kan: het steekt zijn tong uit, je legt er een muntje op en hij slikt het in.

Nico kan úren vertellen over van alles en de avond vloog dan ook om. Dank aan Nico en zijn vrouw Lida voor de gastvrije ontvangst en de geweldige verhalen!

7