Een raar gevoel.

Deze dagen lees ik de koppen in de kranten met een onwezenlijk gevoel. We duikelen van de ene crisis in de andere. Tussendoor wordt telkens geroepen dat het lek weer bovenwater is.

Telkens wordt er weer een smak geld in de een of andere geldpot gedaan door landen die in feite zelf ook geen geld meer in hun portemonnee hebben om andere landen te helpen die nog meer geld in hun portemonnee tekort komen.

Ondertussen is het de bedoeling dat al die landen in eigen huis ook uit alle hoeken en gaten besparingen proberen te vinden om een paar miljardjes te bezuinigen. We geven geld uit dat er in feite helemaal niet meer is. Amerika heeft een tekort van 14.000 miljard op de balans en daar komt iedere dag wel weer een miljard bij, of het niks is. Een belletje naar de staatsdrukkerij en die drukt er wel weer wat miljarden bij, zo lossen ze dat daar op.

Ondertussen denk ik regelmatig, waarheen wordt straks mijn pensioen of spaargeld ineens weggesluisd. Ik zit erbij en kijk ernaar, ik lees het in de krant en denk:” Moet ik nu niet eens wat doen?” Een raar gevoel. Vroeger hadden we de grote crisis in de jaren dertig en uit de verhalen was het daarna heel lang geen prettige tijd. Ook toen was er vooraf al een tijd een dreiging die blijkbaar niet te stoppen was tot de grote klap opeens daar was.

Een wereld gebaseerd op winst, concurrentie en vooral veel gebakken lucht. Ik hoorde onlangs dat 25% van de omzet in de hele wereld in feite gebakken lucht is. Daar staat geen tastbaar product tegenover dat is beursgeld, winsten op transacties etc.

Ondertussen schijnt lekker de zon, hoor ik de vogeltjes fluiten, begint ADO weer vol goede moed aan de competitie, zijn er nog veel mensen lekker op vakantie, worden er nog steeds tomaten geplukt en maken we ons druk om Nederlands Next Topmodel. De wereld draait door met een schijnbaar veilig gevoel van ‘wat kan ons gebeuren’ en misschien is het volgende week of binnen niet al te lange tijd wel groot bal.

Gelukkig slaap ik nog goed en denk ik nog wel eens terug aan de woorden van mijn vader die al die welvaart en economische ontwikkelingen met zijn tuindersverstand aanschouwde en regelmatig zijn twijfel uitsprak met de woorden: “Kan dat nou allemaal maar zo, ik begrijp niet waar ze dat geld allemaal vandaan halen?” Nu, hebben wij in blijkbaar in Nederland nog een beetje op de kleintjes gelet maar er zijn ‘vrienden’ in ons Europa die wel erg op grote voet hebben geleefd en nu helemaal niet meer weten waar ze het vandaan moeten halen.

Ik ben alvast maar op zoek gegaan naar een volkstuin ‘voor eige eet’, een schaap voor de warme truien en een geit voor de kaas zodat ik in de eerste levensbehoefte kan voorzien als de rapen gaar zijn. Mijn verleden als tuinderszoon zal me nog profijt opleveren. Als ik mensen nodig heb om de druiven te krenten zijn er dan nog mensen onder jullie waar ik terecht kan voor hulp? Met wat ruilhandel onderling komen we wel uit de loononderhandelingen , neem ik aan.

Laten we maar weer helemaal vanaf het begin weer beginnen. Een nieuwe economie opbouwen zonder inhalige geldwolven maar op een basis van ethiek, respect en saamhorigheid.

Zondag is er geen krant, de beursen liggen stil, op de radio is ‘Langs de Lijn’ is weer begonnen, er wordt rustig gewandeld langs het strand en in het bos en wie weet zullen maandag de kranten op de voorpagina’s weer koppen met grote chocolade letters over een naderend onheil en een volgende crisis.

Laten we rustig blijven en ons niet gek laten maken, zullen we dat afspreken? Zijn ze nu helemaal betoeterd, het wel weer eens wellletjes.