‘So zis is Kristmus’


Sinds 6 december worden we al overspoeld met kerstmuziek op onze radio, ik vind het wel een heel erg lang voorspel. Het hoogtepunt wordt iedere keer uitgesteld. Als op een dag de regen of hagel tegen de ramen stuitert en het is vroeg donker en ik hoor iemand zingen:” I’m dreaming of a white Kristmis” dan ben ik er al helemaal klaar voor.

Dan wil ik witte puntjes bij de bakker gaan halen, heerlijke vleeswaren kopen, die we door het jaar heen maar zelden hebben, een kerststol aanschaffen, een lekker gezellig rood/groen kleurig tafelkleedje als basis, het beste servies en het mooiste bestek op tafel, wat hout in de open haard, vlammetje erbij en aanschuiven maar. We beginnen met een beschuit met muisjes, want er is een kindje geboren, en de Wiener Sanger Knaben zingen:” Oh, Tannen Baum” (2x)

Maar dan is het nog pas 12 december!!! en dan moet ik dat gevoel nog 2 weken zien in te houden. Dan schijnt opeens weer de zon, hoor ik vogeltjes fluiten die naar mijn gevoel veel te vroeg zijn. Dat lange voorspel is echt een test voor een grote zelfbeheersing. En de radio tettert maar door met steeds weer dezelfde kersthits. Als ik ooit een liedje op cd zou zetten dan doe ik een kersthit, volgens mij ben je dan voor de rest van je leven binnen.

Dan komt er een uitgebreid rapport Deetman op tafel waar de honden geen brood van lusten en dan zijn alle broeders, pastoors, kapelaans en rectoren die ik mee heb gemaakt opeens verdacht. ‘Ons Kleine Roomse Rijkje aan de Gantel’ , wat zal er zich allemaal in ons koninKrijkje ( in Poeldijk zullen ze wel schrijven Koningrijkje net als Leuningjes) hebben afgespeeld? Wie uit onze gemeenschap waren er de sjaak.

Prediken over zonde, liefde en netjes omgaan met elkaar en onderwijl de katjes in het donker knijpen. En wij maar biechten en penitenties bidden om onze onschuldige vlekjes weer van ons zieltjes te wassen. Nou, dan moet ik wel weer heel erg mijn best doen om weer een beetje opgewarmd te worden voor de Kerstmis.

Ik denk dat velen van ons, Poelukkers, niet helemaal overvallen worden door deze berichten. Uit mijn directe omgeving ken ik al jaren dit soort verhalen, van internaten en seminaries. Maar op zo’n grote schaal en zo wijd verbreid over de hele wereld. Dan kunnen we toch wel spreken van een wereldwijd verspreid criminele organisatie van pedofielen. De ophef en schrik over Robert M. en het uitgebreide justitiële onderzoek dat daarop volgde staat in geen verhouding tot de justitiële terughoudendheid die ik nu ervaar. Zet een man met een wit kraagje en een ketting om zijn nek met een zalvend gezicht op t.v. en laat die dertig keer zeggen dat het hem spijt en dat het hem pijn doet tot in het diepst van zijn ziel en je komt er mee weg.

“Wir haben es nicht gewusst”, zegt dan nog Simonis, (nee, niet die van die viswinkel in Scheveningen) terwijl hij er zelf mee te maken heeft gehad. Dat is in mijn ogen geen dagelijkse zonde maar voor deze meneer op die positie een doodzonde, daar zijn geen Confiteors Weesgegroetjes en Onze Vaders voor aan te slepen. Die mag nog wel wat uurtjes met zijn blote knietjes op de kokosmat wat rozenkransen bidden.

Nu ik het zo bezie liggen Sinterklaas en de kerk niet zo ver uiteen. Het zijn in feite allemaal valse Sinterklazen geweest. In feite is een bisschop ook maar een vent met een mijter op die niet echt een bisschop is maar een doofpot- ingenieur in plaats van een monseigneur.

Jaha, daar zitten we dan met ons kerstgevoel. De kerk van zijn voetstuk gevallen, de financiële wereld van zijn voetstuk gevallen en de politiek is niet meer geloofwaardig.

Mannetjes die ons 12 jaar geleden nog probeerden te overtuigen dat die hele Europese gedachte goed was voor ons allemaal, die beginnen nu overal te verkondigen dat ze wel wisten dat het allemaal niet klopte met die Grieken en de huishoudboekjes van de buren, me zolen. Het was allemaal heel goed voor de bedrijven die konden nu met hun winkel moeiteloos naar goedkopere landjes vertrekken terwijl ze hier groot waren geworden met NL subsidies en faciliteiten. Ons land achterlatend met alleen nog maar kantoren vol met mannetjes en vrouwtjes achter een bureau die hun geld verdienen met dienstverlening maar ondertussen wordt er in ons land bijna niets meer gemaakt. Maar, niet vergeten,:”Prettige Feestdagen”.

We houden het leuk, het wordt immers ‘ Kristmis’, kunnen we even doen alsof er geen sores is. Maar wat de kerstkaarten betreft hebben we dit jaar een nieuw dieptepunt bereikt. Hadden we een paar jaar terug nog een hele kastdeur volgeslingerd met kerstkaarten, het lijkt voorbij. Blijkbaar ‘feesboeken’ we zo vaak met elkaar en twitteren we elkaar zoveel de oren van het hoofd dat een Kerstkaart al bijna een Middeleeuws communicatiemiddel begint te worden.

Geeft niet hoor, mijn zoon heeft zich inmiddels een complete audio-installatie (jaren 70-80)weten aan te schaffen op marktplaats en draait inmiddels weer Elpees want die geluidskwaliteit is beter. Mijn buurman begint weer met rolletjes te fotograferen en ik ga een cursus zaaigoed doen. We gaan beginnen op de stukjes grond die er rond de bomen zijn in mijn straat, om uit te proberen. Midden 2012 gaan de stoeptegels eruit en beginnen we per woonblok tomaten te kweken. We gaan weer helemaal ‘ langs af’. Veel bewoners in onze straat is de helft van hun spaarcentjes inmiddels kwijt aan de financiële bandietenwereld dus we beginnen ons eigen koninkrijkje. We gaan een eigen munt invoeren, slagbomen aan begin en eind van de straat en iedere week speelt er iemand voor douanier.

Occupy Den Haag. Wij nemen het heft in eigen hand, nemen onze eigen verantwoording, laten ons door geen een politicus nog wat voorliegen. Met Kerstavond gaan wij weer met de brandende vuurkorf en het draagbare harmonium van deur tot deur en zingen onze kerstliederen. Doen we net of die smerige ‘geestelijken’ niet bestaan hebben en dat het een nare droom is geweest. Dat de wereld lief en ‘merrie kristmis’ is, met hopelijk wat sneeuw, een glaasje gluhwein en we voelen ons verbonden. Daarna trekken we ons allemaal weer terug achter onze eigen voordeur, schuiven aan , zetten een lekker kerstplaatje op, de gordijnen dicht, de kerstboom van top tot teen in de glitter en de lampjes, en zo leven we voor een paar dagen ons eigen sprookje.

Wij zullen onze eigen ziel wel zalven. Wie weet hoe hard we het nog nodig gaan hebben.
Van de wereld moeten het niet hebben.

Ik wens u allen veiligheid in verbondenheid en alle kracht die u nodig heeft.



 

                    Wat er ook gebeurd:

                    Mens durf te feesten

 

 

 

2011 Ik vind het wel weer welletjes