De Passion en de Voorjaarskriebels



Heeft u de vloerkleden al over een schutting gehangen en er al flink met de mattenklopper tegenaan geslagen? Heerlijk het stof van de winterhuishouding eruit slaan. Bij iedere mep een stofwolk eruit zien komen, heb je nog eens eer van je werk. Lekker de ramen zemen, winterkleren naar zolder en de zomerkleren weer in de kasten leggen. Viooltjes in de tuin poten want die geven alvast zo'n frisse kleur aan de nog zo kale tuin. Alle ramen weer eens even tegen elkaar open zetten om de meur van de winter eruit te laten waaien. Bestaan ze nog die vrouwen die het niet kunnen laten om de hele boel overhoop te halen en niet stoppen totdat alle weer fris en fruitig ruikt? De voorjaarsschoonmaak.

Het zou toch mooi zijn als we ook eens een grote schoonmaak in onze eigen bovenkamers konden houden. Oude vastgeroeste ideeŽn loslaten, pijnlijk ervaringen opruimen en de hele hersenspoeling van zaken die er niet toe doen doortrekken, weg ermee. Mensen waar we moe van worden of die alleen maar van ons profiteren bij het groot vuil zetten. Open staan voor vakantiebestemmingen waar we nog nooit geweest zijn. Eens kijken of al onze meningen nog wel kloppen en ook eens nagaan of al onze ontwikkelde overlevingsstrategieŽn, die we in de loop van ons leven hebt ontwikkeld, allemaal nog wel nodig hebben. Datgene waar we ons altijd zo  boos of druk over maken maar eens loslaten en het wat luchtiger gaan bekijken. Laten we onszelf meer bezig gaan houden met zaken waar we wel invloed op uit kunnen oefenen. Kortom, zullen we eens een ander bankstelletje in de hersenpan nemen, het is toch voorjaar.

Weet u waar bij de Palmpasenstok mijn grootste aandacht altijd naar uitging? Dat was het broodhaantje wat er bovenop gestoken zat. Op de een of andere manier heb ik nooit een palmpasenstok hoeven maken en heb ik daarom ook nooit met een palmpasenstok achter Pius X aan hoeven lopen. Waarschijnlijk moest je daarvoor lid zijn van de een of andere club, maar vanuit school deden wij daar niets aan. Het broodhaantje bovenop de stok, dat er altijd zo lekker bruin en mals uitzag was voor mij echt om in te bijten. De boter verzon ik er dan zelf ook nog bij. Al googelend kwam ik de uitleg van de symboliek van de palmpasenstok tegen en zowaar, het broodhaantje heeft ook nog een historische betekenis.


De Palmpasenstok bestaat uit:

Het kruis: Het kruis herinnert ons aan het sterven van Jezus.

Een broodhaantje: Na het kraaien van de haan had Petrus uit angst driemaal gezegd dat hij Jezus niet kende, terwijl hij toch zijn beste vriend was. Het brood doet ons denken aan het avondmaal van Jezus en zijn vrienden.

Een palmtakje: Het palmtakje staat symbool voor: geloof, hoop, liefde, overwinning en leven.

Kleurige versieringen:  Met de versieringen geven we aan dat we  blij zijn om iets of iemand. Dat klopt wel, want we mogen er alvast aan denken dat we over ťťn week Pasen vieren.

Dŗt hebben ze ons er vroeger allemaal niet bijgezegd.

Bij Pasen heb ik ook steeds meer de associatie met de Mattheus Passion


Ergens in mijn leven heb ik mijn aversie tegen klassieke of kerkse muziek opzij gezet, en voor zover u dat ook nog niet gedaan heeft zou ik u willen aanraden dat ook eens te doen. Na jaren niet meer in een kerk te zijn geweest heb ik me eens laten verleiden tot het bezoek aan de Mattheus Passion die uitgevoerd werd in een kerk. Dat voelde zo ongeveer als toen ik na tientallen jaren voor het eerst weer eens een stropdas droeg. Mijn periode van verzet tegen kerk, kort haar en het gezag, en doen wat je hoorde te doen, raakte achter mij. Toen ik weer voor het eerst in die kerk zat had ik het idee dat ik jaren voor niets had geprotesteerd en me blijkbaar netjes had aangepast. Iets wat ik me had voorgenomen nooit te zullen doen. Ik zat ook nog wat onwennig op die kerkbanken en zat er zo nonchalant mogelijk bij om toch maar te laten zien dat dit geen gewoonte voor me was en dit waarschijnlijk ook wel de laatste keer zou zijn.

Gedurende het verloop van de Mattheus Passion raakte ik echter geleidelijk steeds meer geboeid door de muziek en ik voelde soms zelfs een traan over mijn wang rollen bij bepaalde koralen. Die veegde ik natuurlijk snel weg in de hoop dat niemand het had gezien. De ongemakkelijke kerkbank begonnen na een uur danig te irriteren, maar dan was er telkens wel weer fantastisch stuk muziek dat me dan weer raakte en mij uit mijn lijden verloste. In de wat minder boeiende delen droomde ik dan weg naar vroeger en kwam er van alles, wat met kerk te maken had, weer bij me naar boven. Na afloop had ik iets indrukwekkend meegemaakt en tegelijk mijn verleden weer aan me voorbij zien komen. Na eenmaal de Mattheus te hebben bezocht dacht ik dat dit ook wel de laatste keer zou zijn geweest. Ik ga immers ook nooit twee maal naar dezelfde , maar na een paar jaar begon het toch weer te jeuken en zo ging dat telkens om de zoveel jaar.

Paaszaterdag, ga ik weer, maar nu kiezen we het pluche van de Philipszaal in Den Haag en het Residentie Orkest o.l.v. Jaap van Zweden. Dit keer met mijn oudste dochter, die niet kerks is, niet echt van klassiek houdt maar het wel eens live wilde meemaken na alles wat zij er over had gehoord. We gaan in 'het sis', hebben we afgesproken, zij in het zwart en ik (ja ja) jasje dasje. Ik heb het gevoel dat ik mezelf een cadeau geef en ben benieuwd hoe mijn dochter de drie uur doorkomt. We zitten in ieder geval lekker warm en zacht. Als ik even niet oplet kan er soms toch tijdens het stuk op telkens een ander moment de aandrang van een traan zijn. Sommige noten gaan echt dwars door me heen en dan hebben ze me. Ik zal uit mijn ooghoek kijken om te weten of ze het gezien heeft. Zo ja, dan is een knipoog voldoende om te laten weten dat het goed met me gaat en verder is het goed doorzuchten en dan zal de golf weer vanzelf wegebben. Kom op zeg, bijna 60 jaar en dan zo emotioneel, dat moet toch wel eens welletjes zijn, denk ik dan. Maar hoe ouder dat ik word des te beter ik leer het toe te laten. Achteraf geeft het altijd wel een lekker opgeruimd gevoel. Een voorjaarsgevoel, zal ik maar zeggen, net na de grote schoonmaak.

Het leven is een carrousel. Zo zit je bij ADO op de tribune, van de sfeer en de strijd te genieten en hoor je allerlei ziektes langskomen als de scheids een verkeerde beslissing heeft genomen en zo heb je het gevoel dat je op wordt gelicht uit het aardse gedoe door de klanken van fantastische muziek. Het leven kan op vele manieren fascineren en prikkelen. En daar gaat het toch om in het leven, laat je prikkelen, groei, voel, geniet, leef. Het is voorjaar, het seizoen van de groei en de belofte voor wat er allemaal komen gaat.

Prettige paasdagen