De Maaijestijt in Poeldijk    

Onze webmaster Anky heeft onlangs een uitgebreide fotoreportage op deze website gezet die direct weer een sterke Oranje- herinnering bij me opriep. Maar allereerst mijn compliment aan Anky . Als ik me weer even verplaats in de temperatuur van die week dan is het helemaal knap dat je het hebt volgehouden om Maxima op de gevoelige plaat vast te leggen.
Doet me herinneren aan heééééél vroeger dat we massaal in Poeldijk aan beide zijde van de Jan Barendselaan hééél lang hebben staan wachten met de driekleurvlaggetjes in ons hand omdat koningin Juliana langs zou komen. Wat ze in Poeldijk te zoeken had dat weet ik niet. Of ze in Poeldijk is uitgestapt dat weet ik ook niet meer. Misschien was het wel een rondrit door het hele Westland. Ik kan me nog wel herinneren dat ik op het kruispunt stond van de Leunekies (daar heb je hem weer) en de Jan Barendselaan. Ze werd gereden in een zwarte dure auto (type RolsRoois), had een bruine bontjas aan (dat mocht toen nog)en ze reed langzaam (zeg maar snelwandelsnelheid) voorbij. En wij wapperen met ons papieren vlaggetje en zingen “Oranje boven, oranje boven, leve de koningin” (en dat eindeloos herhalen had de meester gezegd). en ze wuifde en knikte met haar hoofd. Natuurlijk met de nodige motoragenten voorafgaand en de nodige motoren er achteraan volgend. Ik weet dat het een verrekte lange tijd wachten was met mijn dunne spillepootjes en het zal wel door de school verplicht geweest zijn.
Ik denk dat ik ongeveer in de 2e klas gezeten moet hebben, dus dat zal ongeveer in 1959 geweest zijn. Maar daar kan ik een paar jaar naast zitten(eerder of later)

Zijn er nog meer mensen uit Poeldijk die zich dit kunnen herinneren en weten waarom ze toen in ons dorpje kwam?

Wat ik me nou àl die jaren ook steeds afgevraagd heb hé?. Zou ze nou ’s avonds, toen ze thuis weer haar pantoffels had aangedaan, tegen Beatrix gezegd hebben, die net haar huiswerk van de ULO zat te maken: "Meid ik heb vandaag nog een ritje gemaakt door Poeldijk, leuk plekje trouwens, en ik heb nog naar een blond jongetje gezwaaid die me heel hartstochtelijk toezong met zijn vlaggetje". En dat Beatrix dat onthouden heeft en recentelijk op een late zondagmiddag bij de thee of bij een tussendoortje tijdens het staatsbezoek in Oman, tegen Maxima heeft gezegd. "Meid als je nou toch binnenkort naar Poeldijk gaat, vraag dan nog eens of er een blond jongetje in Poeldijk heeft gewoond die heel erg goed kon zingen en nu ongeveer 59 jaar moet zijn. Mijn moeder Juul was daar erg over te spreken en hoe dement ze ook geworden is, ze had het er toch telkens weer over”.


Kijk dat je zo’n onvergetelijke indruk bij zo’n mens zou hebben achtergelaten omdat je opviel tussen het gepeupel (het volk). En dat Maxima een paar weken later in de vrieskou in een dun truitje uitstapt bij de voormalige bloemenveiling en direct aan de burgermeester vraagt, die inmiddels al stond te creperen van de kou omdat hij zolang in zijn pak buiten op haar had staan wachten dat hij er dooie vingers en er een hele kleine van had gekregen,: “Zeg Sjaak voordat ik het vergeet door die kletspraat die ik dadelijk over me heen uitgestort krijg, kan jij me helpen aan de naam van een man van ca 59 jaar, het kan 2 jaar jonger of ouder zijn, die circa 50 jaar geleden heel goed kon zingen en blond was, een echt Nederlandertje zal ik maar zeggen?”. En dat Sjaak van der Tak dan zou antwoorden: “Maar maaijestijt er bestaat helemaal niet zoiets als de Nederlander dat moet u toch weten. De echte Westlander die bestaat wel, maar die kunnen alleaááál goed zingen, en dat hij dan met zijn Sjaak van der Tak imitatie ‘ Hoeperdepoepstaatopdestoep’ begint te zingen en zegt: “Kijk Maaijestijt ik kan ook zingen en ben bijna 59 jaar en ben vroeger ook heel blond geweest”, en dat Maxima dan zegt: “Volgens mij bent u nog steeds ontzettend blond, meneer de burgermeester ”, waarop ze innerlijk lachend gelijk de andere heren maar een hand geeft naar binnen gaat en denkt: “Dat wordt nooit meer wat met dat CDA”.

Maar mooi dat onze toekomstige koningin weet dat Poeldijk bestaat en dat ze, waar ze ook gaat of staat, tegen belangrijke mensen kan zeggen: “Zeg als jij nog een leuk pandje zoekt voor dat beginnende bedrijfje van je dan is er aan de Voorstraat in Poeldijk nog wel wat beschikbaar. Wil je een leuk projectje van de grond tillen dan ligt er nog een grote open vlakte op je te wachten naast een fantastisch mooi bejaardenpand “de Paardenbloem”genaamd. Ook mooi gelegen langs een mooi riviertje, waar nog wel een haventje te ritselen is, misschien wel een leuk bedrijventerreintje !? Trouwens een leuk volkje daar en met die burgermeester is wel wat te ritselen, CDA weet je wel, en ’radicaal door het midden’, zoals ze daar zeggen. Hij is blond, als u begrijpt wat ik daarmee bedoel, en als u vraagt naar een man van 59 jaar die heel vroeger goed kon zingen, dan zingt hij subiet het Westlandse volklied met al zijn coupletten uit zijn hoofd, fantastische man”.

En dat Poeldijk daardoor toch op de kaart wordt gezet. Wanneer maar de helft van de mensen die Maxima spreekt eens een keer een kijkje komt nemen om het ondernemersklimaat te polsen, dan gaat er toch iets gebeuren in dit dorp aan de rivier, want zo mogen we ons toch wel profileren. Ik meen dan ook te mogen veronderstellen dat de ‘Initiatiefgroep Poeldijk’ de hand in heeft gehad in de organisatie van het bezoek van Maxima, en ik ben blij dat ik, zonder dat ik het van plan was, alleen door mijn spontane jongetjes gedrag van ongeveer 50 jaar geleden, toch een steentje heb kunnen bijdragen aan de metropolisering van Poeldijk. Misschien krijgt de Initiatiefgroep wel een microkrediet, want daar is ze toch van?

Ze zeggen wel eens: Als een Chinees een scheet laat in Peking dan kan het in Nederland gaan stormen”. Zo kan je ook deze wet van oorzaak en gevolg toepassen op dit verhaal. Als je ergens iets goed doet, dan gaat die energie nooit verloren en zal er ergens als een gevolg daarvan iets gaan groeien. Dus lezers, wees (blijf) spontaan, doe de dingen vanuit je hart en niet om het een of ander, stuur je positieve energie de wereld in. Als we dat met zijn allen doen kan dat een grote invloed hebben.

Maar met dit slot zat ik niet in mijn hoofd toen ik dit stukje begon. Het is meer een uit de hand gelopen reactie die ik in de babbelbox wilde geven. Maar goed het ijs is inmiddels gebroken, de krokusjes in mijn achtertuin hebben de bittere kou overleeft, ik heb mijn gebruikelijke stuiterpartijen op het ijs traditioneel voortgezet, maar gelukkig niets gebroken en de elfstedenkoorts is weer gezakt.

We pakken de draad weer op, het was wel weer welletjes zo. Gauw nog even Carnaval afwerken en dan echt snel het voorjaar maar weer in.

BLAUWKONTERS ALÁÁÁÁÁF.