Lullo’s in de Raad van Toezicht

Het is u waarschijnlijk opgevallen dat uw scribent de laatste maanden weinig van zich heeft laten horen. De wereld staat op omrollen, het einde van de wereld kon helaas geen doorgang vinden vanwege te weinig gelovigen en Europa kalft alleen nog maar verder af. We worden nog zoet gehouden met zinsneden als: “ We hebben het ergste gehad”, “We moeten nu doorpakken om het nu in een keer goed op de kaart te zetten”, en “Brussel moet meer greep krijgen op de begrotingen van alle lidstaten”. Enfin, ik heb in het verleden regelmatig mijn visioenen met u gedeeld en het komt allemaal angstvallig tot waarheid.

Ik dacht dat ik deze visionaire kwaliteit maar eens te gelde moest gaan maken en ergens een plekje in een Raad van Toezicht leek me wel wat. Een paar vergaderingetjes per jaar voor een lekkere duit onkostenvergoeding, wat extra aftrekposten, prettige borrels en wie weet zou ik zodoende wat verder doorrollen naar nog meer borreladressen onder het mom van een functie als Commissaris in de Raad van Toezicht van wat voor club dan ook. Veel verstand hoef je daar blijkbaar niet voor te hebben. Een grote baas in een grote bank, onderwijs organisatie of woningbouwcorporatie, die de Raad van Toezicht luid en duidelijk zijn goede bedoelingen uitlegt, een inkijkje geeft in de boeken, de balans uitlegt en mooie horizonten schetst wanneer de Raad instemt met de plannen die hij ze voorlegt. Vervolgens hoeven ze daar alleen maar mee in te stemmen om dan snel weer aan de borrel te kunnen, appeltje eitje dacht ik zo. Besturen kan ook leuk zijn.

Ik zag het wel zitten en besloot lid te willen worden van Minerva, een studentenvereniging in Leiden. Een koorballen club waar je zeker lid van moet zijn geweest wil je ergens werkelijk bij de borrel aan mogen schuiven. Daar worden vriendschappen voor het leven gesloten.

Mijn afkomst uit Poeldijk sprak bij hen echter niet tot de verbeelding,.Het feit dat ik druiven kon krenten en goed kissies kon papiere zette de deuren niet op een kier. Het feit dat Westlanders hard konduh werrukuh, eerlijk waren als goud en het hart op de tong droegen, maakte me helemaal kansloos. Ik deed nog een krampachtige poging om te vertellen dat de MULO school in Poeldijk ook altijd goed stond aangeschreven in zeker wel het hele Westland. Dat er veel goede wielrenners uit dat gebied waren voortgekomen, Kees Broekman een ’s Gravenzander was en dat Erica Terpstra nog in de Glazen Stad als gemeenteraadslid had gewerkt. Ze pisten in hun broek van het lachen om die achterlijke burguhr. Dat lidmaatschap kon ik dus wel op mijn ‘arbeiderspens’ schrijven. “Ons soort volk matchte volstrek niet met hun soort mensen en dat moest maar beter zo blijven ook”, hoorde ik nog zo’n lullo mij lallend naroepen, “want het land moest bestuurd worden door mensen van goede stand en regentenklasse” einde citaat.

U begrijpt dat was een klap voor mij. Ik had me al rijk gerekend als columnist van de Poeldijksite die goed gelezen werd en altijd stof deed opwaaien en discussies losmaakte over datgene wat de wereld te doen stond. Maar al gauw gingen mijn ogen open. Ik lag nog te huilen met mijn hoofd onder mijn kussen toen ik mijn vrouw beneden in de huiskamer hartgrondig hoorde vloeken. “Zitten die lamzakken dan allemaal te pitten of hebben ze stront in hun ogen”. Ik moet zeggen mijn vrouw is geen Westlandse maar heeft toch ook wel het hart op de tong en tegelijk heeft ze het ook nog eens op de goede plaats. Dat laatste is wel exceptioneel daar de ligging van het hart op de tong medisch gezien over het algemeen ongewenst is. Maar wij hebben er mee leren leven. Bij het zoenen voel ik haar hartstochtelijke hartslag zo dichtbij, dat dit wel een heel prettig prikkelende beleving is. Ik moet zeggen, dat maakt mijn leven altijd al snel goed hoe slecht het me soms ook kan gaan, als u begrijpt wat ik bedoel.

Mijn vrouw had het dus over een krantenartikel waarin een Raad van Toezicht van een groot bedrijf weer eens had zitten dutten, veel door de vingers had gezien of zich had laten ringeloren door een angstcultuur die er zogenaamd zou heersen. “Weer miljarden gemeenschapsgeld door het putje, een grote baas die met miljoenen of honderduizenden Euri, vanwege het hoge afbreukrisico van de functie, de laan wordt uitgestuurd om vervolgens een deur verder bij een volgend koorballen vrindje weer naar binnen wordt geluld. Zie de zelfgenoegzame koorballenkoppen achter de bestuurstafels van al die ‘tenten’, die ze van de ondergang zouden redden.

Mijn vrouw moest even ademhalen om daarna haar galspugen verder voort te zetten. Ik moet zeggen het werd nog laat en ik kreeg er geen woord tussen. Haar betoog opende mij de ogen en nadat mijn vrouw uitgeput, met de mouw van haar mooie truitje, het speeksel van haar mondhoeken veegde, viel ik haar om de hals en beleed ik met spijt dat ik mij ooit zo’n positie had gewenst om het land te dienen en onze delta uit de ellende te verlossen. Haar verhaal, waar ik maanden doof en blind voor was geweest, door mijn eigen frustratie, kwam keihard binnen. Ook ik heb op de rand gestaan o,,door ambitie gedreven, mij in de regentenkringen te begeven om me aan de tomatenlucht te onttrekken( Wat was daar mis mee?) en de wereld aan de hand te nemen.

Blinde ambitie en gemakzucht gaan niet goed samen alhoewel we het wel overal tegenkomen. En ik heb aan den lijve ontdekt dat het in ons allemaal kan zitten. De klap heeft zijn uitwerking gedaan. Ik ben in bezinning gegaan, ben gaan paintballen, heb in de spiegel gekeken en heb mijn conclusies getrokken. Laat ik maar gaan doen waar ik ‘echt goed’ in ben . Zo af en toe een stukje schrijven.

Het is zo stil aan de overkant van de Wennetjessloot, het doet soms pijn aan de oren. Is iedereen in de Terwebloem gaan wonen? Zijn er meer op zoek geweest naar eer en roem in hoger kringen? Staat Verburch onderaan? Als het u behaagt zal er zo af en toe weer een pennenstreek uit het Haagse komen. Om de moed erin te houden, de boosheid wat lucht en de lach de ruimte te geven.