Een vrolijk Palm Pasen

Muziek is een mooi anker voor gevoelens. Wanneer we een nummer horen komen vaak de geuren, de kleuren, de grietjes en de verdrietjes weer glashelder boven drijven. Muziek waarvan je denkt: “Waarom horen we die nou nooit eens in de top 2000?”. Daar staan een hoop flapdrol nummers in waarvan ik me altijd afvraag wie nou die prulnummers uitkiest.

Maar over smaak valt niet te twisten en daarom zal ik het wat dichter bij mezelf houden. Er bestaat muziek uit de periode dat ik met mijn transistorradiootje aan mijn oor in bed naar het programma Candle light lag te luisteren. Romantische gedichten over liefdesverdriet voorgedragen met de warme stem van Jan van Veen. De tijd eind jaren 60 begin 70.

Wie kent nog the band Them uit Ierland met voorzanger Van Morrison. De hit Gloria is wereldbekend maar veel goede nummers van toen zijn nooit meer te horen. Als ik die weer hoor krijg ik alles van die tijd weer boven, wie kent dat niet. Dit is er bijvoorbeeld zo een.

 

Het nummer stond op een Elpee met de gelijknamige titel en die plaat was op de een of andere manier bij ons blijven liggen na een van de vele fuifjes die mijn zussen hielden. Naaldhakken, vetkuiven, witte overhemden met opgestroopte mouwen en wijde pliseerokken met ‘gedupeerd’ haar . Wij hadden alleen muziek zoals van van Trea Dobs, Rocking Billy van mevrouw R. Valk, Verboden vruchten’ van Ronnie Tober en The Tielman brothers, my little bird, dat werk. Ja, het kon er ruig aan toe gaan in onze familie met die vermaledijde muziekkeuze van mijn zussen. Deze LP was andere koek en ik heb deze dan ook helemaal grijs gedraaid. De melancholieke stem van Van, de achtergrond ritmes, pingeltjes en de Soul die erin zat, fantastisch. Muziek die ik kon draaien als ik liefdesverdriet had of fantasieën over onbereikbare meisjes. Zachtjes kon ik dan mijn tranen laten komen in de hoop dat er niemand mijn kamertje in kwam die ze zou zien.

Maar het mooiste nummer dat ik echt nooit meer op de radio heb gehoord, komt nu aan de beurt. Oude familie kiekjes, onze ouders nog in de kracht van hun leven, de mode van toen, de baarden en wijzelf nog met onze kleine nageslacht. De tijd gaat door, toen was geld nog geld. We neigen vaak toch weer terug te kijken naar de tijd van toen, geborgenheid, de wereld was nog niet zo groot maar alles was ook niet altijd zo mooi als dat wat we er nu van gemaakt hebben. Dit nummer heeft wel een paar covers maar die halen het niet bij deze uitvoering waarvan ik denk dat weinigen dat nog in hun muziekgeheugen hebben. Ja, één iemand heeft dat zeker nog wel en dat zal onze Nico van Leeuwen wel zijn. Ik heb een blauwe maandag mee mogen doen met de Tarantula Drive Inn shows in de tijd dat van Chris van Leeuwen, Thijs Kester, Jan van Dijk en dhr Tol. Toen ze draaiden op de zondagmiddagen in de jeugd sociëteiten in de Lier , Honselersdijk en Naaldwijk. En daar heb ik die LP ook in de koffers zien staan. In die tijd was het oude meuk en ‘not done’ om te draaien. Nieuwe muziek ging natuurlijk voor.

Maar nu de tijd verstrijkt en ik er meer bezonken naar kan luisteren blijf ik toch nog dat sterke gevoel bij dat nummer hebben. Het gaat over niet terugkijken en niet blijven hangen in vroeger want die dagen zijn geweest.

Het is nu Pasen, feest van de wederopstanding, het nieuwe leven, de lente. Wat er ook gebeurd blijf de rust in jezelf bewaren. We gaan de nieuwe tijd tegemoet met al zijn uitdagingen en mogelijkheden. Ga vooruit en behoud het goede van weleer zoals dit nummer. Wie wil er mee helpen dit nummer in de Top 2000 te krijgen? Dit om alvast maar eens een uitdaging voor te leggen.

Veel luisterplezier.