Blue Monday

Ik weet niet hoe het met u is maar deze week ben ik eigenlijk pas voor het eerst zo duidelijk geconfronteerd geworden met het begrip Blue Monday en 20 januari. Dé dag dat blijkbaar de meeste mensen,  all over het Noordelijk Halfrond, last hebben van depressiviteit. Down Under vallen ze in deze periode als dode mussen van het dak door de hitte en vliegen grote arealen bos spontaan in de fik door ‘onweder’ en wat al niet meer. Misschien dat Blue Monday daardoor ook voor hen geldt.

Hoe zou dat zo gekomen zijn Blue Monday? Als ik op deze dag, 20 januari, naar buiten kijk zie ik ramen waar de regendruppels langzaam van afstromen, doet me trouwens gelijk denken aan een filmpje van Rob de Nijs met het liedje “Ritme van de regen”, even ‘JoeTjoepen’ en ja hoor het was te vinden.

 

Een grijze chagrijnige druilerige dag. Het weer is zo futloos dat er zelfs geen wind waait. Een maand na de kortste dag, de meeste goede voornemens liggen al weer in duigen, Parijs Dakar, dat naadloos aansloot op Nieuwjaarsdag, is ook afgelopen en het wielrennen op de weg moet ook nog beginnen en het voorjaar is nog 2 maanden ver weg, een eeuwigheid. Die hele maand februari zit daar volledig in de weg en mag geschrapt worden, behalve dit jaar want dan hebben we als zoethoudertje twee weken Olympische Winterspelen. Krijgen we weer even het  ‘Hya Ard en Keessie gevoel’.

Alhoewel de voorspelbaarheid in het schaatsen die sport geen goed doet. Het gaat er alleen nog om welke Nederlander welke medaille wint. De duels die vroeger uitgevochten werden met Noren Fred Anton Maier, Dag Forness, of de Zweed Per Ivar Moe die bij 15 graden onder ) in Lahti (Finland)zijn 10 kilometer moest rijden met een toeter voor zijn gezicht tegen de kou. Dat was avontuur, helden werk, dramatiek. Bontmutsen op het hoofd en een barstensvol joelend  Bisletstadion in Oslo.

Heel wat anders dan schaatsers die nu na hun race gelijk half uit de kleren gaan vanwege de hitte en Kleintje Pils dat voor de Oh Zo  carnavaleske Hollandse sfeer zorgt. Ik hou het geen uur meer uit bij dat schaatsen, teveel, te vaak en te saai.

Ik krijg er eigenlijk wel een beetje een Blue Monday gevoel bij. Terwijl wij van de firma  Scholtes helemaal niet zo van het vieren van Blue Monday zijn. Ik heb wel een blauwe maandag ooit ergens gewerkt maar dat was niet op 20 Jannewarie.  Wij vieren trouwens Witte Donderdag ook niet meer. Je kan wel aan de gang blijven.

In Oost Groningen hebben ze ook wel hun Blue Monday gehad maar die was meer voor die tijd want deze week hebben ze eindelijk wat centen gekregen om hun spullen weer op te lappen en te stabiliseren. Je zal er maar wonen, geen werk,  gevangen in je eigen onverkoopbare huis en de rest van je eigen land verstaat je helemaal niet. Hoe geïsoleerd kan je je voelen. Drs P. heeft het mooi verwoord in het hierna volgende lied.

Met de gemeenteraad verkiezingen  in zicht is de politiek ook ineens huilie huilie met de Oost Groningers, die daar allerminst van onder de indruk zijn. De manier waarop onze vriend Samsom daar op straat werd aangesproken door ontevreden gefrustreerde Grunningers sprak boekdelen. We zullen het allemaal wel zien wat er van jullie beloften bewaarheid wordt, en rot nou maar op (Kort samengevat) De vette smile die onze Diederik meestal op zijn gezicht weet te toveren, ook als hij niet blij is, hield moeilijk stand.

Hebben ze eindelijk wat in de grond zitten waar het hele land van profiteert door middel van de verzorgingsstaat, leuke dingen voor de mensen en wat al niet meer, laten we ze nog verrekken en door de grond zakken, zoek het maar uit. Fré Meis, de oud communisten leider uit de jaren 60 en 70 van de vorige eeuw( wat klinkt dat alweer onnoemelijk ver) zou zijn vingers aflikken en de boel daar wel op weten te ruien om in beweging te komen. Gelukkig , nu het water ze daar aan de lippen staat beginnen dat soort mannen zich weer te melden. Fré Meis sprak toen al profetische woorden.

 

Uiteindelijk blijkt er toch een groot artiest te zijn geweest  die het lied Blue Monday vertolkt. Laten we daar mee afsluiten:

 

 

Veel plezier met de Olympische Spelen en denk regelmatig nog eens aan onze medelanders in het Noorden.