Dikke “Sorry” voor al dat goud!!!!!

De Olympische Spelen waren nog maar goed een paar dagen onderweg, de medailles stroomden binnen en de Hollandse bescheidenheid liet al gauw weer van zich spreken. Ja sorry hoor, maar nu verpesten we het voor de rest van de wereld. We moeten die andere ook wat gunnen want anders vindt straks niemand het meer leuk om met ons te spelen. De sport zou naar de knoppen gaan.                                                                                                          Hebben we eindelijk eens flink de slag te pakken, hebben we het goed voor elkaar, de schaatsers hebben op leven en dood gevochten voor hun plekje in het Olympische Team, staan we eindelijk eens kei gaaf in de top van het medailleklassement komt de schaamte en bescheidenheid direct weer om de hoek kijken. Hoe Hollands willen we het hebben. De 6-jes cultuur heeft ons nog steeds sterk in de greep.

Als de Russen, de Canadezen of de Verenigde Staten eenzaam aan de top zouden staan van welk klassement dan ook, dan zouden ze dat de wereld dik inwrijven. Lekker, dikke puh, moeten jullie allemaal maar je best doen.  We are the greatest, fuck you. Dat straalt af op zo’n natie, de nationale trots heeft weer voor een paar jaar een boost gekregen., We are the champions.

Wij willen met iedereen op de verkeerde manier vriendjes blijven door ons bescheiden op te stellen. We moeten de wereld ook nog te vriend houden want willen we onze spullen ook nog aan ze kwijt als het even kan. Mûh Hoela, het zou juist een fantastisch argument zijn om Nederlandse spullen te kopen. Made in Holland, “We Only Go For Quality”.

 

Onze Koning deed ook zijn uiterste best om zo  6-jes mogelijk over te komen. Niet echt een Koning. Een beetje blèren, bij gelegenheid beetje veel uit je dak gaan, lekker met de pink diep in de neus of half wegdommelend. Prins Pils is Koning Pils geworden met een biertje in de hand met zijn wijfie op een omgekeerd kratje toostend met de grote baas Poetin. “Jôh sorry hoor Vladimir, van onze schaatsers, zo hebben we het niet bedoeld, regelen we de volgende spelen anders want dit moet voor jullie Kozakken ook niet leuk zijn zo”. En Poetin zit hem met een minachtende grijns aan te kijken, proostend met een half oogje naar Maxima, denkend: “En die vrouw van hem is me ook vier maten te groot vooral als ze op haar hoge hakken loopt, maar wel lekker”.    

 

Maar goed de P v.d. R (Partij van de Republikeinen) kan gerust achterover leunend de tijd zijn werk laten doen en hun doel zal zich vanzelf verwezenlijken. Zeker als W.A. niet loskomt van zijn wat laagdrempelige onhandige  assistent accountant image in het nette pak. Begrijp me goed, persoonlijk heb ik niets tegen W.A. of tegen het Koningshuis, maar meer tegen het ‘6-jes doe maar gewoon’ gedrag. Ja, je hoeft niet veel te kunnen als koning als alleen maar waardigheid en op zijn tijd wat verfijnde warmte uitstralen.

 

 

 

Tijdens de Spelen hadden we het trouwens ook anders aan kunnen pakken en gelijk een enorm statement naar Poetin kunnen maken met betrekking  tot de homodiscussie. Onze schaatsers zaten flink in de lange blonde haren, de niets verhullende schaatspakken lieten prachtige contouren zien. Oersterke Hollandse knapen,die  zo uit de LoveParade boot in Amsterdam gestapt zouden kunnen zijn. Onze Koning Bavaria of ons Lachebekje Rutte had ook in de uitbundigheid kunnen roepen: Die homo’s uit Holland hebben jullie wel een poepie laten ruiken hè Vladimir. Die spierbundels van jullie mogen dan wel sterk zijn maar de combinatie van kracht, sierlijkheid en souplesse, dat is wat jullie missen!!!! Wodkazuipers!!!!

Gelukkig kwamen er al snel tegengeluiden in reactie op die Nederlandse bescheidenheid. Want hoe kunnen we onze kinderen een gevoel van eigenwaarde aanleren als we ons gaan verontschuldigen dat we meer onze best hebben gedaan dan de anderen. Dat noem ik nou het stimuleren van de  6-jes cultuur op onze scholen. Met een acht  of negen ben een nerd, een lozer, haal je krap een zesje, ben je cool, lekker niet teveel gedaan, flink afgekeken, beetje meeliften op een ander zijn vlijt en toch een diploma ontvangen, Helemaal gaaf man.

-Zit ik nog met iets heel anders. Het heeft met onze nerveuze minister Plasterk te maken. Deze man toverde bij Nieuwsuur een briefje uit zijn binnenzak met het bewijs dat de AIVD niet landgenoten hadden afgeluisterd maar dat Amerika dat gedaan had. Hij had het nog eens goed uitgezocht en hij suggereerde dat dit in het briefje stond dat hij toonde aan Pauw en Witteman. Hij hield het opgevouwen, de journalisten geloofden hem blijkbaar gelijk. Wat zou er gebeurd zijn als ze gevraagd hadden of ze het briefje even mochten inkijken of als er in het recente debat naar gevraagd zou zijn: “Mevrouw de voorzitter wij van de oppositie zouden graag het document in willen zien dat de zijne excellentie  Plasterk toonde in de uitzending van Nieuwsuur”?  Dit had namelijk net zo goed een oud boodschappenbriefje kunnen zijn of een uitgeprinte email van een minnares met allemaal hitsige opmerkingen. In ieder geval was het een lullige loze leugen een minister onwaardig. Die man geloof ik niet, weer een oud wetenschapper die van zijn voetstuk tuimelt vanwege incorrecte bronvermelding

Ik weet het niet met W.A. Zijn moeder was, altijd bij de eerste aanblik waar ze ook verscheen, een koningin. Een Koninklijke hoed, wat glimmend, briljants aan de nek of oren, fijntjes in de kleurstelling, een feestelijk bosje bloemen in de hand en vooral waardig in haar gedrag. Iets wat haar altijd is nagedragen als afstandelijks. Niemand mocht zomaar het woord tot haar richten, dat was protocollair zo geregeld. Dat alles schept wel de nodige distantie en verbijzondering waardoor iemand een Koninklijke waardigheid krijgt.
Ik weet het koningschap is niet meer van deze tijd maar als je er nu toch een hebt zorg er dan ook voor dat mensen nog enigszins in dat sprookje kunnen geloven.

W. A. wil laagdrempelig zijn, is geen protocol fetisjist en de waardigheid die hij bij officiële gelegenheden poogt uit te stralen komt dan ook niet zo geloofwaardig over als je al die andere beelden ook veel te vaak voorbij heb zien komen.                                                                               
Van Beatrix werd gezegd dat zij sigarettenrokend en stampvoetend door het paleis tekeer kon gaan, en misschien wat dat ook wel zo, maar we hebben het haar nooit zien doen, begrijpt u. Dan blijft het altijd zo iets van: “Dat geloof ik niet of ik kan  het me in ieder geval niet voorstellen”, en het zakt weg in de herinnering zonder dat iemand het er nog over heeft. Iets zien maakt altijd een sterkere indruk dan er over horen of lezen.

Mocht onze Koning W.A. op de Spelen ook nog eens de medailles uitreiken in zo’n lullig , veel te krap grijs jasje met capuchon, over zijn pak heen aangetrokken, terwijl de temperatuur vet boven nul was. Beatrix had ervoor bedankt en vanuit haar mondhoek waardig gelispeld: “Stik d’r maar in maar dat schoolknapen jasje trek ik niet aan”. Ons knaapje Eurlings, baas van onze nationale trots KLM was ook zo blij dat hij er bij mocht zijn in zo’n zelfde grijs jasje met capuchon, dat had hij er wel voor over. Ook hij mocht de medailles bij de Nederlanders omhangen. Vooraf stond hij al stiekem naar de blonde  meiden  met de dikke dijen te zwaaien zo blij als een jongetje op schoolreisje, want hij had ook al naast de Koning op de tribune mogen juichen. De dag erna begon hij gelijk al weer de zieltjes te masseren in de pers om die Spelen toch op termijn nog eens naar Nederland te halen. Die man heeft een Erica Terpstra- achtige uitbundigheid waar ik heel slecht tegen kan. Dat knaapje gaat ons in de toekomst nog eens veel geld kosten

Ik heb alle kranten van de laatste weken bewaard en volgende week ga ik alle foto’s van onze toppers uitknippen en mijn kamer behangen. Met wat geluk kan ik de keuken er ook nog mee doen. Heb ik alvast mijn huis oranje voor het WK voetbal, waar we blij mogen zijn als we door de poule fase komen. De halve selectie van van Gaal staat in de eredivisie namelijk op een ongelooflijke manier tenenkrommend te schutteren.
Van Gaal vind de functie van bondscoach een gruwel. Dat komt over als wanneer een huisschilder een gepeperde offerte voor de schilderbeurt van het huis inlevert en er direct bij zegt: “Ik heb er wel een ongelooflijke teringhekel aan om die smerige buitenboel van je op te moeten knappen”. Ik zou de offerte in stukken scheuren en de prop bij desbetreffende lieve vakman in de mond proppen, opzouten jij en ik hoop dat je zaak naar de knoppen gaat hooghartig kreng”. Hoogmoed komt voor de val. Ik vermoed dat hij het over een half jaar een nog grotere gruwel zal vinden als hij roemloos af zal moeten druipen in Brazilië. Als je overal als een volksmenner heb staan brullen dat je de allerbeste bent, komt dat natuurlijk wel een keer bij je terug. Maar aan hem zal het dan waarschijnlijk niet gelegen hebben. We gaan het meemaken, kanjers van me.

 Dikke Doeiiii