Deel 16

Feest en leed; 40 jarig huwelijk, Netty overleden

Met het overgaan van het jaar 1999 naar 2000 was het even spannend ( of gemaakt) De vraag was, zijn de programma’s van de computers wel millennium bestand? De mogelijkheid was aanwezig dat hij zou crashen. Het is allemaal meegevallen.

Zaterdag 13 mei 2000. Een grote ramp treft Enschede . Een ontploffing in een vuurwerk fabriek grote branden bijna de hele wijk Roombeek weggevaagd. Er waren 22 doden te betreuren.

Er waren in 2000 plannen om het huis weer wat op te knappen en nieuwe meubels te kopen. Het was een leuke bezigheid om meubeltoonzalen te bezoeken. We hadden een doel om ergens heen te gaan en ons een beeld te vormen wat er al zo te koop was. Toen we eenmaal wisten wat we wilden. Het moesten kersenhouten meubelen zijn en een leren bankstel, gingen we prijzen vergelijken. Op een keer kwamen we bij een bedrijf in De Lier. De verkoper daar zei: dat type meubels kersenhout verkopen we niet, maar er is een grote toon zaal “Novia Forum” in Nijmegen die alleen maar dat type meubels heeft. Als je daar koopt geef ik 10 % op die prijs die in de toonzaal vermeld wordt. We zijn drie maal naar Nijmegen geweest en daar geslaagd. Telkens er een leuk dagje van gemaakt in het Ven D warenhuis bij “La Place” uitgebreid gegeten van dineer bonnen die gepensioneerden toen kregen als Kerst attentie. In de zomer hebben we ook veel gefietst en auto ritjes gemaakt Van af september begonnen de soosmiddagen en eiste de K.B.O. veel tijd. Op donderdagochtend werkte Netty wat bij haar zus, dan maakte  ik thuis de douche en de wc schoon

Op 3 februari 2001 waren we 40 jaar getrouwd. Bij het Party Centrum Rijsenburgerweg weer een mooi feest gevierd.  We hadden 63 man/vrouw op het feest van 15.00 tot 21.00 De familie had zich weer bijzonder

uitgesloofd. Er was een heel leuke act. Ze speelde het sprookje van Koningin Fabiola uit de Efteling na. Schitterend !!!  De aankleding en toneel attributen waren gehuurd. Ook de kikker pakken en elfjes jurken. De muziek “African Beat”. Net echt. Alles omkleed met een levensloop over ons beide.

                                            Sprookje van Koningin Fabiola van België “De Indische Waterlelies”

Na het feest begonnen aan het opknappen van het huis. Een schoorsteen weggebroken( wat erg tegen viel) Hij zat half in de binnenmuur gemetseld dus moest dat gat weer worden dicht gemetseld. Jaren geleden was het  betimmeren van muren  en plafonds met schrootjes erg in en de kleuren waren  bruin en beige  Nu in 2001 was alles wit tot licht weer de mode  Dus alles gesloopt en licht geverfd. Een nieuwe keuken gekocht en geplaatst ( met hulp) Zoals, dat altijd gaat; van het een komt het ander. Van half februari tot eind mei constant met bezig geweest. In juli kwamen de meubels. Daarna  een weekje vakantie en die zomer veel gefietst.

Zoals elk  jaar op de eerste woensdag in juni fietsten we een route van de W.F.O. Je fietst dan van dienstencentrum naar dienstencentrum in het Westland. Je kunt overal wat gebruiken, koffie pannenkoek of drankjes  tot een broodje haring. We zijn altijd met een koppeltje van een man/vrouw 10 of 12. Ook dit jaar. We wilden koffie drinken in De Hunselaar te Honselersdijk. We kregen daar een aparte ruimte. Een mevrouw kwam met een koffie kan en schonk de koffie. Ik hoorde ze praten en er zat voor mij wat herkenning in haar stem, maar kon dat niet zo direct plaatsen in mijn geheugen. Ze kwam terug met koeken. Hoorde haar weer aan. Maar nee. Wie zou dat zijn vroeg ik mij af. Toen ze weg was vroeg ik aan de anderen wie dat wel wezen kon. Sjaan van Dijk zei toen: Ik ken ze van vroeger ze hete met haar meisjes naam …………Gó, mijn oude eerste liefde (Netty was er bij) en rende naar de keuken waar ze kopjes stond af te wassen. Dag  …….. Ken je me nog vroeg ik. Ze keek mij aan en zei: Nee meneer. Wie bent U? ……… Het is ruim 50jaar geleden dat we……. Opeens  herkende ze mij….“Memories” van de televisie zo leek het. Ook Netty er bij gehaald en kennis gemaakt. Een paar dagen later haar gesproken en wat herinneringen opgehaald. En gehoord waarom de verkering is uitgegaan. Kort gezegd haar ouders vonden dat ik geen toekomst had.. (haar naam weggelaten om reden van privacy) Wel heel leuk na ruim 50 jaar haar te ontmoeten. Al die tijd niet gezien.

In het najaar en winter weer druk met de K.B.O. Dinsdag 11 september kwam  de voorzitter wat later op de soosmiddag . Hij kwam uit een vergadering in Leiden en had daar gehoord dat er een vliegtuigje tegen een wolkenkrabber was gevlogen. Hij wist verder niets. Toen ik om half zes thuis kwam zat Netty bij de televisie rn zei "Heb je het al gehoord, aanslagen in Amerika! Twee vliegtuigen zijn op grote gebouwen gevlogen. Verschrikkelijk !!!" 

De verjaardag van Netty en mij en St. Nicolaas feest en kerstdagen het jaar was weer snel om.

Per 1 januari 2002 werd de Euro ingevoerd. Er was een enorme voorbereiding en voorlichting aan vooraf gegaan. Voor de K.B.O. moest ik van de RABO Bank vooruit 1800 euro klein geld bestellen. Ook moest de vereniging nog een paar maanden de oude gulden aannemen. Verenigingen moesten mee doen euro’s klein geld te verspreiden. Vele betaalde met oud geld en moest ik euro’s, als wissel geld terug geven. Ook de computer programma’s moest men converteren naar de euro. Na enig zoeken is dat gelukt De davilex programma’s waren voorbereid en de RABO had een upgrade CD aangeleverd. In het voorjaar hadden we ons opgegeven om een bridge cursus te gaan volgen. De cursus starten in september onder leiding van Jac. Grootscolten. In het begin is het moeilijk om het te leren, maar als je het eenmaal door hebt is het een heel fijn spel.

Half mei stopt de K.B.O. met het seizoen van soosmiddagen, we hadden weer tijd om te gaan fietsen en enige auto routes te rijden. In augustus 2002 zijn we een midweek wezen fietsen rond Ommen. Mijn zus en zwager hadden ons uitgenodigd zij hadden daar een vakantiehuis gehuurd. Het was die dagen zeer warm, er was een hitte golf. Toen we naar huis terug reden klaagde Netty over pijn in haar zij. We zouden nog even bij haar zus in Dalfsen langs gaan, maar ze zei; Ik heb last van de pijn. Rij maar door naar huis. Toen het na een paar weken nog niet over was is ze naar de dokter gegaan. Ze moest een onderzoek laten doen in het ziekenhuis in Delft. Dat was op 15 oktober, die dag werd Prins Claus begraven. Heel Delft was voor het verkeer afgesloten. Wij hadden geen probleem om in het ziekenhuis te komen. Na 14 dagen de uitslag ,die was goed maar de pijn bleef. Nog maar een onderzoek, en van de ene specialist naar de andere. Begin januari, - ze werd steeds zieker- werd besloten een nier die niet werkte te verwijderen. De specialisten waren er van overtuigt dat de pijn niet van de niet werkende nier kon komen. Maar het zekere voor het onzekere de nier toch verwijderd.  Eind januari werd dat gedaan. Het ging voorspoedig en knapte zeer snel op. Na 14 dagen mocht ze naar huis.

Toen ik de laatste avond voor dat ze naar huis mocht bij haar kwam zat ze helemaal overstuur naast haar bed. Het is kwaadaardig zei ze, de dokter is net geweest. Hij had geen tijd te wachten tot jij er bij was. Maar hij vond het belangrijk dat ze het vóór ze naar huis ging het moest weten. Een zeer zware tijd breekt aan. Elke dag een stapje terug. Ze kwam de deur niet meer uit. Het begint met des morgens wat langer op bed. Tussen de middag ook even rusten en avonds er heel vroeg weer in. In mei nog een paar keer met een rolstoel wezen wandelen in Hoek v Holland en het Zuiderpark maar het interesseerde haar niets. Ze deed het voor mij. Dan was ik ook even weg. Juni en juli kwamen ze bijna niet meer van het bed af. Achteraf heb ik mij afgevaagd hoe ik er mee om kon gaan. Was ik sterk? Schoof ik het voor mij uit.? Verstand op nul? Ze vroeg dikwijls help me nou toch. Ik kon haar niet helpen. Alleen maar in de buurt blijven en verzorgen. In juli moest ze vijf keer met de ambulance naar Delft voor een dagbehandeling. Voor onderzoeken en uitslagen zijn we 52 keer naar het ziekenhuis in Delft en Voorburg geweest in tien maanden. Er kwam in juli een zuster om haar te verzorgen en zien of zij wat voor haar kon doen. Ook dochter en schoondochter Antoinette en Nicolet hebben voor zover zij het konden haar verzorgd. De laatste keer dat we weer met de ambulance -het was heel moeilijk een ambulance te krijgen want zij staakten, maar er kwam er een uit Leiden- naar het ziekenhuis moest vroeg ze aan de dokter bij de dagbehandeling, kan ik hier blijven? Ze was erg ziek en angstig. Nee, dat gaat niet zei hij. Maar de dokter van de pijn bestrijding -waar we ook nog heen moesten - heeft voor haar geregeld dat ze opgenomen werd. Ze was er zeer slecht aan toe. Ik was de hele dag bij haar in het ziekenhuis. Op zondag ochtend vroeg, belde de behandelende arts. Ze zei; ik zou graag even met u en de kinderen praten. Wilt u direct komen. De dokter zei tegen Netty en ons, volgens de medische wetenschap lijdt u onacceptabel wij zouden willen dat u eens lekker gaat slapen. Ben ik –ze was heel goed bij- er morgen niet meer, vroeg ze. Ja, maar dan bent u wat uitgerust….Het was dus niet zo. Eigenlijk kon ik het niet bevatten wat er gebeurde. Pastoor Hagen heeft haar de Laatste Sacramenten nog toe gediend. Die dag en de nacht bij haar gebleven.  De andere dag 4 augustus 2003 is zij rustig ingeslapen. Al de kinderen waren er bij. Er brak er toen wat. Er was niets meer vooruit te schuiven………… Helemaal van streek. Wat moet ik nou?

Na een dag word je toch weer sterk. Waar haalt een mens dat vandaan? Er moet veel geregeld worden. Het is allemaal onwerkelijk. Een mens heeft te weinig verstand om te begrijpen wat je overkomen is. Men zegt: je leeft dan in een roes? Je krijgt wel een enorme belangstelling en medeleven. Het werd druk om me heen. De dokter, de begrafenis ondernemer, mensen voor de avondwake, de pastoor voor de uitvaart. Je krijgt die eerste dagen geen gelegenheid om na te denken. Een fijne verrassing was dat zoon Ton een eigen graf kon kopen. In de avondwake ging Jac. Grootscholten voor en  Elly Peters-Heuchemer zong het Piu Jesu uit het requiem van Faure. Tijdens de uitvaartmis werd het Requiem van Perosi  gezongen door het heren koor o.l. van Jos Vranken. Heb zelf de Nederlandse gezangen en gebeden uitgezocht voor de avondwake. Er waren veel mensen in de kerk. De kinderen en Netty’s broers hebben de kist op hun schouders naar het graf gedragen. Zeer indrukwekkend! Een waardige uitvaart.