Hoofdstuk 13

12½ jaar bij V&D

In mei 1973 was ik 12½ jaar bij V en D. Ze hadden daar een groot feest van gemaakt. Ik haalde nog wel eens wat uit, maakte wel eens een foutje of had soms een afwijkende mening. Ze hadden onderwerpen genoeg om mij op een toch leuke manier terug te plagen. Ze beschikte over veel technische mensen. We hadden de afdeling Radio en TV monteurs, Elektromonteur, Meubelmakers, Gewalo, en Stoffeerders in huis. In de kantine hadden zij een grote computer nagebouwd met grote draaiende spoelen hendels en knipperende gekleurde lampjes ( de computers waren toen zo groot als een kamer) En er waren die feestavond steeds “radio uitzendingen” met z.g “Extra nieuwsuitzendingen”. Verzorgd door de telefoniste met een zeer zwoele stem. Over bvb het omvallen van een pallet flessen, een aanrijding met een vorkheftruck, een opstopping omdat er teveel goederen binnenkwamen. Er werden – na het eerst voorgelezen te hebben – een papier met gegevens in de “computer” gedaan over wat wel eens voorgevallen ,gezegd was of uitgehaald had, dan kwam met veel lawaai gedonder en gepiep een vel papier uit als antwoord en onder grote hilariteit ook weer voorgelezen. Er waren wel honderd genodigden. Ik werd overladen met cadeaus. Ongelofelijk !! Ik werd er verlegen van. Kreeg een workmate, vier delen van de serie van Dr. L. de Jong, een grote boormachine, klein gereedschap, flessen wijn en nog veel meer. En niet te vergeten een half maandsalaris netto van het bedrijf. Het was een enorm feest om nooit te vergeten. (Jammer dat de foto’s zijn zoekgeraakt)

Antoinette gaat naar de kleuterschool. Netty beschikt over wat meer vrije tijd. Ze gaat haar moeder wat helpen. In die jaren kwam zoon Ruud -we waren op een zondag bij Netty’s vader en moeder- met een prijsbeker gewonnen met wielrennen bij W.V.V.op een gewone fiets. We hebben toen voor hem een jeugd racefiets gekocht .Hij ging op wedstrijden inschrijven. We gingen allemaal mee naar plaatsen in Zuid en Noord-Holland en Utrecht soms ook naar Brabant waar koersen waren. Bij die jeugd wedstrijden was het altijd gezellig. Op een enkele keer na won hij altijd een prijsje. Toen hij wat ouder was is hij overgegaan naar de “nieuwelingen” Fietst nu 2007 nog bij de A trimmers

Vanaf 1971 gingen we jaarlijks ( eerst een week) 14 dagen in een vakantiehuisje. De eerste keer in Lage Mierde. Dat liep toen fout want zoon Ton heeft met een bloedvergiftiging ( hij had met hutten bouwen op zijn duim geslagen) zes dagen in Geldrop bij Eindhoven in het ziekenhuis gelegen. Daarna 2 jaar achter elkaar naar Beekbergen, 2 jaar naar Norg, daarna Raalte, Coevorden, Hapert en Horst.

Met Netty veel autoritjes gemaakt. Routes van de A.N.W.B. Als we dan in de buurt van een militaire begraafplaats kwamen moest ik er altijd even een bezoek brengen. Dat is zeer indrukwekkend als je dan zo langs die graven loopt en namen en de leeftijden leest. Er zijn in Nederland veel van die begraafplaatsen. Nederlandse:op de Grebbeberg en het Loenen ereveld. Engelse en Canadese. De Amerikaanse en Duitse zijn verzamel plaatsen uit heel Nederland. Het Amerikaanse Margraten heeft 8300 graven en het Duitse in Ysselsteyn (L) 31585 graven. Zeer indrukwekkend. Canadese begraafplaatsen zijn in Wouw bij Roosendaal, Groesbeek en op de Holterberg. Engelse begraafplaatsen vind je op vele plaatselijke kerkhoven in Nederland. Kleine Militaire begraafplaatsen zijn er ook vele, allemaal met een zelfde inrichting. Er zijn wel enkele grotere Engelse begraafplaatsen in: Oosterbeek, Nijmegen en Wouw van ruim 1000 graven. Ook in België zijn hele grote. Daarnaast zijn in België veel begraafplaatsen uit de eerste wereld oorlog. Alle plaatsen zien er zeer verzorgd uit. Heb er zeer vele van bezocht. Indruk wekkend.

Amerikaanse militaire begraafplaats nabij Huy België ± 8000 graven



Duitse militaire begraafplaats nabij Ysselsteyn (L) 31585 graven

Bij mooi weer gingen we met de hele familie naar het strand, ook wel naar het Brielse meer, Delftse Hout en het Beatrixpark in Schiedam. We waren soms met vijf families. We hadden een tent, kooktoestel en een klein tentje met wc. Van alles voorzien. Een reuze tijd!

Eind 1973 werd voor de tweede keer( de eerste was 1956) een autoloze zondag ingevoerd i.v.m. de oliecrisis. In januari 1974 gaat de benzine een paar weken op de bon.

St. Nicolaas werd altijd bij de Fam. Bakker met kinderen en kleinkinderen gevierd. Dolle pret. Wij, de groten, moesten lootjes trekken. Als iemand zich zelf lootte moest je opnieuw een lot trekken. Daarna surprises maken met een gedicht. Nadat de cadeaus waren uitgedeeld en gedichten voorgelezen ging men na, door wie de surprise was gemaakt. Op een keer kwamen we er niet uit. Wie had toch voor vader Bakker de leuke een (kachel) pijp vol met tabak, pruimtabak en sigaren) gemaakt. Hij zelf begreep er ook niets van. Hij vond het wel een mooi gedicht. In de loop van de avond viel hij door de mand. Zeg Pa, zei een van de dochters: Hoe kon je het gedicht lezen zonder bril….. Hij had het gedicht zelf geschreven en kende het uit zijn hoofd. Zijn eigen pakje gemaakt! Op een andere St. Nicolaas avond zou er een zwarte Piet komen maar hij melde zich kort voor de avond af. Paniek !! Wie moest op de deur bonzen, snoepgoed strooien en de pakjes neerzetten. Moeder wist raad. Ze had een lange zwarte dames handschoen die zou ze aandoen ze hoefde zich niet zwart te maken en dan zelf door een kier van de kamerdeur om zeven uur snoepgoed strooien. Een van de schoonzonen zat vlak bij de deur. Er werd op de deur gebonsd, een zwarte hand (schoen) strooide pepernoten. Die schoonzoon drukte met zijn voet- terwijl hij recht in de kamer keek- de deur dicht waarbij moeders arm klem zat. Schei uit riep ze. Rot jongens!! ... Het is oma, riepen de kleinkinderen. Een sof dus. Maar wat hebben we gelachen. Die avond kreeg moeder drie genummerde 1, 2 en 3 kokosnoten als surprise. Ze waren doorgezaagd en met het cadeautje er in weer dicht gelijmd. Ze moest ze met een schroevendraaier openen. Eerst nummer een….. Er zat een mooie imitatie parel ketting in. Wat mooi riep ze. Dank je wel St. Nicolaas. Dan nummer twee. Ik ga er bij zitten zei ze. Toen hij open was kwam er een bijpassende armband uit. Dan nummer drie. Daar zitten misschien wel oorbellen in Ma, zeiden de kinderen. Nee dus … Er liepen drie witte muizen op moeders schoot en sprongen de kamer in. Gegil en geschreeuw en al de meiden stonden op de stoelen. ( De muizen zijn weer gevangen)

De kinderen werden groter en hadden wat meer ruimte nodig in huis. Als eerste een schuurtje bij gebouwd om fietsen e.d. te bergen. Daarna en spiltrap naar de vliering geplaatst, een dakkapel ( met hulp) geplaatst, de vlieringvloer (die maar voor de helft betimmerd was) dichtgemaakt en het dak geïsoleerd. Daarna verwarming aangelegd (voor een deel met hulp van G. Brabander) Een keukenblok geplaatst. Het keuken deel, does en wc betegelt. De tussen muur weg gebroken en de keuken bij de kamer getrokken. En het hele huis geschilderd en behangen. Nieuwe meubels gekocht, eiken was toen in. De moderne kleuren waren beige en bruin. Dat alles heeft bijna een jaar in beslag genomen.

Op het werk gaat het goed. Ondanks de opkomst van de discounters stijgt de omzet. Er was sprake dat V&D de Edah gaat overnemen. Dat gaat ook gebeuren. Het zal in1976 geweest zijn. Later werden de V&D levensmiddelen magazijnen opgeheven en ging Edah de winkels bevoorraden. Ik kon mee naar de Edah. Vele raden mij dat af. Ik kon bij V&D huismeester in Zichtenburg worden. Dat maar aangenomen.

In mei 1977 is er een tweede (de eerste was in 1975) kaping van Molukkers. Ditmaal ziet het er ernstig uit. Een trein bij de Punt en een school in Boven-Smilde. Bij de ontzetting van de gegijzelde in de trein vallen doden. In dat jaar is ook de grote vliegtuigramp op Teneriffe. Er vallen ruim 500 doden. Waaronder ook twee vrouwen van kennissen van mij van een transportbedrijf uit Tilburg.

Tijdens de vakantie 1977 heb ik de slag om Arnhem (sept 1944) op mij laten inleven. Na het uitstekend geschreven (1974) boek door Cornelius Ryan gelezen te hebben en in 1976 verfilmt  -delen gefilmd in Deventer bij de IJsselbrug-  de film in een Arnhemse bioscoop gezien. Ook door een Engelse veteraan parachutist in een jeep laten rondrijden ( tegen betaling) over de gevechts- gebieden en belangrijke plaatsen. Hij gaf daarbij uitleg van de gebeurtenissen. Daarna en bezoek aan het Museum in Hartenstein en de begraafplaats in Oosterbeek. Een hele belevenis.

Oktober 1977 werd mij gevraagd om de leiding van de supermarkt, slijterij, tabak en gebaksafdeling in De Bogaard in Rijswijk op mij te nemen. Ik deinsde wel wat terug. Dat was heel wat anders. Je krijgt dan met klanten te maken. Ik geef mij 60% kans zei ik tegen de directie commerciële zaken. Wij geven je 99 %. Je gaat een paar maanden stage lopen in Leidschenhage en dan zal het je wel lukken. Dan kan je er 1 februari beginnen. Maak eerst al je vrije dagen op en plan dan waanneer je naar Leidschenhage kan. Door allerlei omstandigheden werd het pas 12 december eer ik naar Leidschenhage ging.

In de nacht van 23 op 24 december 1977 was in het winkelcentrum in De Bogaard brand uit gebroken in een Chinees restaurant. Albert Hein had water schade en de winkel was dicht. Al hun klanten kwamen naar V&D. Toen ik 24 december Leidschenhage binnen stapte, zei men: "Je moet direct naar de Bogaard". Er was daar geen verkoopchef.
Daar stond ik, totaal onervaren. 55 Mensen ( verdeeld over 1280 werk uren per week) werkte er. Er waren tien kassa’s open met lange rijen mensen en veel goederen uitverkocht, vooral in de vers sector. Een heksenketel!! Ik kreeg wel wat assistentie van collega’s. Ik kende er bijna niemand. Na Kerstmis de draad maar opgepakt. Het viel niet mee. Vele proberen je uit. Hoe ver kan ik bij hem gaan. Moeilijk was het, daar ik het zelf niet eens wist hoe je een supermarkt moet runnen. Maar van lieverlee kreeg ik wat grip op het geheel. Werd op 5 januari 1978 benoemd tot Verkoopmanager C. Het werd wel moeilijk omdat er in de Bogaard een nieuwe supermarkt bij kwam, de Maxis. Daardoor kwam er ( volgens een onderzoekrapport)   35 % te veel levensmiddelen aanbod voor het verzorgingsgebied rond het winkelcentrum.

In het voorjaar moest Netty voor een operatie naar het ziekenhuis. De kinderen werden uitbesteed. Toen ze uit het ziekenhuis kwam moest ze rust houden. We moesten hulp in huis nemen. Toen ze dat bij V&D van de medische dienst hoorden, zeiden ze: Wij betalen die hulp, geef de rekeningen maar aan ons, we hebben daar een fonds voor. Dat was heel mooi. Bijna twee maanden hulp gehad.

Het was heel hard werken, een hectische baan. Maar vond het wel leuk en was trots op mijn werk. Had veel moeite om de omzet op peil te houden. Men heeft van boven af verschillende formules geprobeerd om de omzet op te krikken, maar kwam toch steeds op het oude terug. Op onze supermarkt stond een V&D stempel. Men verwachtte een nette winkel en een wat brede collectie.

In 1980 kregen we weer een nieuwe koningin; Koningin Beatrix. Wat iets feestelijk had moeten worden loopt in Amsterdam uit op ernstige rellen na een oproep van de kraakbeweging


                                               
                            H.M. Koningin Beatrix legt de eed af                             De rellen

Dat jaar zag ik Abraham. Was op dat moment de oudste leidinggevende in de winkel. April 1981 zei de bedrijfsleider: Zou jij het is wat kalmer aan willen doen? Nee, zei ik: Het gaat mij goed. Hij bleef aandringen, niet wetende dat er door een filiaal sluiting een verkoopmanager over zou zijn, een goede en jonge vent. Hij ging wat meer dreigen en bood mij een functie als Huismeester/Chef Diensten. Dat heb ik toen maar aangenomen. Maar goed ook want een paar maanden later werden met een reorganisatie afdelingen gesloten waaronder ook de supermarkt. Nu had ik die baan en nu begreep waar hij mij voor nodig had, want het hele warenhuis ging op de schop. Het was zeer afwisselend werk. Je bent verantwoordelijk voor alles wat in zo’n warenhuis gebeurd, behalve verkoop. Dat sta je ten dienst, zorgen dat alles op rolletjes loopt. Je kreeg wel verscheidene bazen. De bedrijfsleider maar ook mensen van de technische dienst. In de periode dat ik die functie had heb ik vier keer een andere bedrijfsleider gehad. Met de een werkte je wat makelijker dan met de ander. Een veelzijdige baan, maar niet zo'n hoge werkdruk.

Op een maandag 4 oktober kwam ik om even voor 8 uur in de laathal en zag dat de personeelscontroleur met iemand aan het stoeien was en gaf een schreeuw: Hou op! ……Ik vergiste mij. Vanuit een andere hoek in de hal werd er een pistool op me gericht. 'Handen omhoog!' riep de vent. Zonder na te denken liep ik hard weg. Eigenlijk van schrik. Hij kwam achter mij aan maar greep een man van de laadhal die hij tegenkwam en hield hem onder schot. Ik vluchtte naar het magazijn. Hield mij schuil. Merkte dat niemand achter mij aan kwam, meteen de politie gebeld. Inmiddels waren de overvallers met geld cassettes gevlucht. Na enige verklaringen op het politie bureau te hebben afgelegd. weer aan het werk. Wij drieën: de personeelscontroleur, de man die onderschot gehouden werd en ik, kregen van V&D een flesje wijn voor de schrik. Door de vele inbraak of loos alarm werd ik veel uit bed gebeld

0p 11 november 1985 weer feest. 25 jaar bij V&D. Ze hadden weer bijzonder uitgepakt. Dit keer mochten Netty en de kinderen ook komen. Gewoonlijk werd je met een taxi van huis gehaald. Toen we daar op zaten te wachten stopte een enorme grote legerauto voor de deur. Er sprongen een man of tien in militair uniform uit en zag dat het de collega’s waren. Ze kwamen ons ophalen. ( Ik was in de tweede wereld oorlog geïnteresseerd ) om die reden met een leger auto. In de Bogaard werd wij ontvangen door een collega verkleed als pastoor ( ik had op het verlang lijstje een nieuwe uitgave van de Bijbel gezet.) In de dienst ruimten had men overal de letters “van Lier” op de vloer geplakt. (Had al eens gezegd het is mijn gebouw) De kantine was versierd en langs de wanden aangekleed met damesetalage figuren in lingerie ( had al eens een opmerking gemaakt bij de verkoopster “Heb je dat ook in het rood? ) Ze hadden ook een oude melkkar ( had eerder in een melkfabriek gewerkt en hadden wat 'Levens loop liedjes' gemaakt en reden dan met de kar zingend rond. In de loop van de avond werd ik ook nog benoemd tot Prins Carnaval ( Het was de elfde van de elfde) Er waren heel veel oud collega’s naar die avond gekomen. Dat deed mij erg goed. Kreeg van het voltallige personeel van de Bogaard een videorecorder. Je kreeg van het bedrijf ook een maandsalaris netto.


           
                                        Heel veel gasten                                                    Prins Carnaval


Dat maandsalaris kwam goed van pas. Op drie februari 1986 waren we 25 jaar getrouwd, er kon dus een feestje af. Het was weer een knal feest. Kinderen en familie deden weer enorm leuke sketches. Zo was er het “Blikken lied”.Ze hadden een levensloop over ons beide gemaakt. En na ieder refrein van dat lied ( de Klepper mars) zetten ze een blik groente, fruit, of soep, na eerst het etiket er afgescheurd te hebben voor ons neer. Na afloop stonden er kleine 40 blikken zonder etiket voor ons. Netty’s Vader (de klokken “Bim Bam” van Andre van Duin) en moeder (Kruisweg staties), hadden ook leuke sketches. Allen in zuster- of paterpij. Ruud krijgt verkering met Nicolet Hagen. Hij stond in militaire dienst. Ook Antoinette krijgt verkering. Er verandert weer wat in het gezin.


                           
                                                        Kinderen ouders en schoonouders


 
                                                Moeder Bakker (midden) en schoonzussen



                                                    De Van Lieren met het blikken lied