Nieuwe baan- Huwelijk- Eerste zoon

 

Begin 1957 kreeg ik bericht van het Commando Luchtmacht dat ik overgegaan was van de Luchtmacht naar de Mobile Colonne. Kort daarna februari een waarschuwing dat ik binnen kort opgeroepen zou worden voor herhalingsoefeningen. In maart was het zo ver, Kamp Crailo in Bussum een oproep voor vier weken. Een keer één weekend kort verlof. Dat was niet leuk. Verkering en zo jaloers als ik weet niet wat met al die kapers op de kust. Van Bokhoven van de melkfabriek had getracht voor mij een vrijstelling te krijgen. Hij had voor mij geen vervanger en moest nu zelf aan de “Bak”.

Ik dacht daar wat oude maten te ontmoeten. Dat was niet het geval. Van de hen die in mijn barak lagen waren de meeste getrouwd en hadden kinderen. Ook wel die een zaak of een bedrijf hadden. Boven mij sliep een slager uit IJmuiden. Er was dus een andere sfeer dan bij de eerste opkomst. Je kreeg allen soldij dus geen loon.

De Mobile Colonne was een ongewapende macht die optreed bij calamiteiten en rampen bestrijding. Ze kenden drie onderdelen E.H.B.O. Brandweer en Reddings en Opruimdienst. Er werd zeer intensief gelest en geoefend. Ik werd ingedeeld bij de keukenwagen van een brandweercolonne. Er waren denk z’n dertig Magirus brandweerwagens. Alles was mobiel. Veel vrachtwagens met een aanhangtankwagen voor drinkwater of een ( pomp) motorspuit. We oefenden ook colonne rijden dan ging de hele troep met keuken, commando, foeragewagens, diepladers met bulldozers, brandweer en ambulance, de hele mik mak  begeleid door militaire politie de weg op.

In maart 1958 moest ik weer opkomen voor vier weken en weer naar Crailo in Bussum. Heb toen de eerste zwemlessen gehad. Bijna de helft van de mannen kon nog niet zwemmen. Heb bij de gemeente toen een aanvraag gedaan voor loonderving als hulpkostwinner. Die mogelijkheid bestond toen en heb het ook gekregen. Er zijn van ons gezin drie jongens in militaire dienst geweest. Er was dus veel inkomen gemist. Broer Sjaak heeft het langst gediend. Hij was in Nieuw Guinea.

In mijn vakantie week –ik had nog wat geld over-  zou broer Sjaak uit Nieuw Guinea terug komen. Ik zei thuis; 'Ik huur een bus en we gaan hem met z'n allen van Schiphol afhalen'. We waren met 19 personen.

                                  

                                 Vertrek uit de Julianastraat                               Koffie met gebak bij Jan Tabak in Bussum      

 

Hij zou zondag 23 augustus om 13.30 uur landen. We zijn vroeg weg gegaan. Een eindje om gereden en koffie met gebak bij 'Jan Tabak' in Bussum.

Toen wij op Schiphol  aankwamen zagen wij dat het vliegtuig vertraging had en pas om half vier zou landen. Later werd het zes uur. We zijn toen maar wat gaan bezichtigen en met een treintje daar rond gereden ( het was nog het oude Schiphol) om de tijd te doden.

Om vijf uur stond op het bord dat het vliegtuig pas om 22.00 uur zou aankomen. Allemaal maar een kopje soep en een portie patat. We hadden echt trek in wat eten. We hadden in de bus een broodje gegeten, want we zouden thuis gezellig ( het stond al klaar alleen de soep opwarmen) een broodmaaltijd eten. We mochten op Schiphol binnen in het restaurant blijven wachten want het werd al koud en we hadden geen jassen bij ons. Vanaf 20.00 uur werd het doodstil op Schiphol. Je zag niemand meer. Tot we even voor tien uur motorgeronk hoorden. De spanning was te snijden, maar het geluid stierf weg. Toen plots, een hoop herrie en in het donker en zagen een vliegtuig in de verte landen, verlicht door grote vlammen. Het leek of het in brand stond. Grote paniek. Het waren echter de nabranders van die “Super Constellation”. We waren pas om half twaalf thuis en te moe om nog te eten. Ik was doodop en had  een lege portemonnee.

 

                              

                                      Uren wachten                                             Met het treintje een ritje op het platvorm

 

 

                           Ons gezin, mijn schoonouders, ome Jaap Witkamp, tante Bep en de buschauffeur.

 

*Na de Boogie Woogie kwam de Rock en Roll zijn intrede doen ( Bill Hayley). Ik vond de muziek wel aardig, maar gaf toch de voorkeur aan licht klassiek.

 

Een zus van Netty is in 1957 getrouwd. Zij gingen in Rijswijk wonen. Voor ons steeds een uitstapje om er heen te gaan. Ook mijn broer Piet trouwde in dat jaar. Hij ging wonen in Reusel in Brabant. Zij woonden bij anderen in. We zijn daar een week op vakantie geweest. Daar dagtripjes gemaakt o.a. naar Maasstricht en naar de “ Drachenfels” in Duitsland. Verder daar veel gefietst. Toen we zaterdags terug gingen -de fiets moest mee naar de trein in Tilburg-  werden we op weg daarheen, overvallen door een enorme onweersbui. Goed dat we weg gegaan waren. In het huis waar mijn broer woonde was de bliksem ingeslagen. Zij woonde boven maar vanwege het noodweer zaten ze beneden. Boven was het een enorme ravage. Het plafond eruit geslagen, de schoorsteen en haard uit elkaar geslagen en brand op de zolder verdieping daar boven. In het dorp was een dode. Een paar hooitassen op het land stonden in brand. Het was daar echt noodweer geweest.

 

Op 25 mei 1958 zijn we verloofd. In die tijd was dat een officieel gebeuren. Het was dus feest. Er was  veel familie,  en er zijn vrienden en collega’s geweest. Ook opa Zuiderwijk is de hele dag geweest. Nettie had ik een twaalfdelige cassette met bestek gegeven. Ze gaf mij een radiotafel/boekenkastje en een rookstel, dat was in. Een staande asbak met een sigaren/ sigaretten aansteker er op. Ze had er voor druiven gekrent . Af een toe ging ik ook helpen bij het druivenkrenten. Wat ik daarmee verdiende  was voor haar spaarpot. In die tijd ging ik zondags veel een uurtje naar opa Zuiderwijk in de Dr. Weitjenslaan. Ooms die in de buurt woonde waren er dan ook. Opa was- zijn oudste kleinkind zijnde- zeer op mij gesteld. Bracht dan een doos sigaren voor hem mee. Ik maakte het dan  helemaal bij hem.

Nu we verloofd waren, zei moeder; 'Als je nu mij twee derde van je vaste loon geef kan je de rest sparen. Het overwerkgeld kon ik ook houden. Moeder kocht ook al ondergoed. Toen we trouwden kreeg ik een heel uitzet mee tot zakdoeken toe.

Ik kon goed sparen, iets wegleggen dus. Niet wat je overhield! Dat is geen kunst. Elke week lag ik twee gulden weg om boeken te kopen. Kocht mijn eigen kleren, bed, matras en dekens. Lekker slapen wilde ik wel. Als we trouwden moest ik het bed maar meenemen zei Moeder, dan heb je een mooi logeerbed.

We hadden ons al vroeg opgegeven voor een huis. Ondanks dat Netty (ze ging het schrijven met een y  (i.p.v. van een ie) bij de wethouder de Backer werkte, ik ging bijna elke week op het spreekuur bij hem om te vragen of we al aan de beurt waren voor een huis. Bij de huurflat aan de Jan Barendselaan waren we niet bij. Dus wachten maar weer.

Op een dag kwam ik in Loosduinen Van der Lucht ( controleur W.S.M.) tegen en zei: Bij een uitspraak van de Hoge Raad moet de W.S.M. de ten onrechte afgedragen fooi aan de chauffeurs, terug betalen. Je moet je melden en dat zou ik maar doen ook zei hij . Waarom moesten zij dat. Een conductrice lid van de communistische E.V.C had een proces aan gespannen in 1949  tegen die door de W.S.M. genomen maatregel om fooi geld voor een deel aan de chauffeur af te dragen. Dat was een slepende kwestie geworden. Tot aan de Hoge Raad toe. Van twee jaar had de W.S.M. nog administratie. Van de andere jaren wilde ze in overleg een schatting maken. Het bedrag werd f 840 gulden  Tien weekgelden toentertijd!

 

 

In die tijd heb ik een paar hengels gekocht en ging in vrije tijd vissen in een sloot bij Barendse aan de Nieuwe Weg. Meestal met zwager Wim van Santen.

 

 

 

Tuin van P. Barendse a/d/ Nieuweweg (Honselersdijk)

 

 

 

Op een keer zijn we in Rotterdam bij de eerste stunt winkel een radio wezen kopen Een “Graetsz Melodia”. Een juweel. Op dat moment de aller beste radio en bijna F200.= goedkoper dan de elders, er waren vastgestelde prijzen. De radio had ruimtelijk geluid, de voorloper van stereo geluid. We wilden hem laten bezorgen. Nee meneer, meteen mee nemen. Wij samen dragend  het was een groot apparaat  naar de tram en met de bus naar Poeldijk. En zo kochten wel meer wat. Als Netty weer eens wat voor haar linnen uitzet gekocht had liet ze het vol trots zien. Een paar maanden voor het trouwen hadden we bijna alle kleine dingen op meubels na gekocht. Een heerlijke tijd.

In oktober zei van Bokhoven tegen mij. Ik ga met het bedrijf fuseren met de melkfabriek Delfland in Naaldwijk. Ik zal zorgen dat je een goed baantje krijgt. Dat was even schrikken, maar onvermijdelijk. Hij werd ouder en had toch geen opvolger en voor een kleine fabriek waren de machines te duur en er moest nodig wat vervangen worden. Ik zou een gesprek krijgen met de directie van Delfland en zou een rondleiding krijgen. Dat was op de dag dat Netty haar vriendin Annie van Rijn touwde. Vervelend voor Netty want ik was de gehele middag weg, een andere dag kon niet.

Kreeg daar  eerst een rondleiding. Het leek me wel wat. Een moderne fabriek en ze verwerkten veel melk. Ze maakte ook magere melkpoeder in een toren die achter de fabriek stond, waar in melk werd verstoven en het water verdampt. Die melk daarvoor werd eerst afgeroomd en de room verzuurd en verkarnt tot boter. Dat zou mijn werk worden. Toen een gesprek. Het salaris was goed. Maar toen kwam het. Elke dag om 24 00 uur beginnen. Als je met karnen klaar bent -de boter is dan nog zacht – komen dames om het in te pakken. De wereld storten in. Om twaalf uur in de nacht beginnen zag ik niet zitten. Andere baantjes waren er niet. Ik zal er over na denken, zei ik. Ik heb niet lang nagedacht. Voor ik op het bruiloftsfeest terug was zei ik tegen me zelf. Ik doe het niet!!. Wat moet je dan vroeg Netty. Ik weet het niet en was helemaal van slag. Was dat nou die leuke baan?Een paar dagen later op zaterdag mijn laatste werkdag bij van Bokhoven gingen we in de middag naar de stad. Een servies kopen voor haar St. Nicolaas. We slaagden direct bij V&D. Alles twaalfdelig. Wat er van onderdelen was hebben we gekocht. De inkoper van die afdeling kwam er ook bij en zei: voor het ontbijt deel, heb ik ook een melkstel en eierdopjes, loop maar even me naar het kantoor, ze halen het even. Al pratende vroeg ik zouden ze hier werk voor mij hebben? Ik denk het wel zei hij, we openen een nieuw filiaal aan de Leyweg. Kom maar solliciteren. Maandag ochtend naar V&D met een overal en brood onder mijn arm. Bij de sollicitatie vroegen ze, wat wil je hier worden. Ik zei: directeur, maar daar heeft U er zeker al genoeg van. Misschien hebt U wat anders.? Ik wilde wel achter de schermen werken.

Een praatje met de personeelschef. Heb je relaties hier werken of zo, vroeg hij. Ja vier zusters. Hij keek het een en ander na en zei; je komt uit een goed nest. Er is een goed oordeel van de pastoor uit Poeldijk. Je moet gekeurd worden. Wanneer kan je beginnen? Nu !!! Ik heb geen werk en mijn overal bij me. De inkoper had zaterdag gezegd dat ze dringend om magazijnmensen verlegen zaten. Dus. Eerst gekeurd worden, zei hij. Kan ik dan alvast gaan kijken? Vroeg ik. Ik hoef nog niets te verdienen. Nou vooruit dan maar ga maar naar de nieuwe vestiging ,,Leyweg” en meld je bij de bedrijfsleider. En zo werkte ik 11 november1960 bij V&D. in het magazijn levensmiddelen. Ging bij V&D wel minder verdienen. Maar zo zeiden ze, je hebt hier wel doorgroei mogelijk heden.

In het begin was het niet zo prettig werken. De mentaliteit lag me niet zo. Was zelfstandig werken gewend. Nou daar barste het van de bazen en baasjes. Een ander werktempo en oneconomisch. Het was wel zo dat men bij V.en D voor het eerst levensmiddelen verkocht. Ze hadden nog niet veel ervaring met verwerking en opslag levensmiddelen Het was zelfs in Den Haag de eerste supermarkt. Je had wel z.g. zelfbediening winkels. Later kwam ook A.H. en Simon de Wit. Voor die tijd ook heel iets nieuws. Het was in de winkel zo druk op zaterdag dat niet iedereen naar binnen kon. De mensen stonden in de rij om binnen komen. Rond de Leyweg zijn in die jaren zeer veel huizen gebouwd Kruidenierswaren, groente, vlees, diepvries, zuivel, delicatessen, wasmiddelen enz. Alles onder een dak.

Eten in een kantine tussen al die vrouwen. Er werkte weinig mannen, was ook iets waar ik aan wennen moest. Maar op den duur kreeg ik wat grip op het geheel. Kreeg het wel naar de zin.

Op 10 december trouwden we voor de wet. Ik vroeg daar vrij voor. Als je ook in de kerk trouwt kan je beter je vrije dagen daar voor bewaren zeiden ze. Maar als ik om één uur weer op het werk was zouden ze over die ochtend niet praten. Wat doe dan je als je pas bij een nieuwe baas bent. Was om een uur weer in de winkel.

De wethouder had eind november1960 tegen Netty gezegd dat we een nieuw huis zouden krijgen maar wist nog niet welk. Kort daarop mocht ze kiezen uit twee huizen een hoekhuis of een ander in de Verburghlaan. Direct de trouwdatum proberen vast te stellen. Het lukte nog net. Drie februari, de vrijdag voor de vasten. We moesten wel dispensatie aanvragen om op die dag vlees te eten. Ja, Ja, dat moest. En in de vastentijd werd  niet getrouwd.

Direct een afspraak met Bertus Derksen om meubels te kopen. We zijn met hem een hele dag op stap geweest. Verschillende toonzalen af geweest in Vaardingen en het Groothandels gebouw in Rotterdam. We zijn met alles geslaagd. Ook nog lampen uitgezocht bij Veerkamp. Avonds als afsluiting en napraten en  gedineerd bij “Elzenhagen” De sleutel voor het huis  konden we afhalen op 14 januari. Het was dus kort dag.

Aardig om wat rekeningen te noemen voor de inrichting van het huis. Uitgaande van een weekloon van  71,75 per week. Het lijkt nu zo goedkoop.

Rekening Derksen totale inrichting. Bankstel, keuken stoelen en tafel, slaapkamer en totale stoffering  inc.4 x  luxaflex    4500,=  Bruidsboeket  90,= Een mooi boeket van orchideeën  en aan draad geregen bloemen van witte hyacinten bloementjes De bruiloft in de “Bond” (Kees Mensing was daar beheerder)“60 personen de gehele dag  2 x eten drukke receptie en avond   750=  Piet van Vliet heeft als huwelijks cadeau de hele dag stand bij gestaan met zijn trouwauto. Netty was voor haar japon met toebehoren 155,- kwijt.

De bruiloft is een is een onvergetelijke dag geworden. Het was al heel vroeg kerk om half tien .( Wel zo prettig en hoefde niet zo lang nuchter te blijven. ) Om elf uur was er nog een trouwerij. We hadden een eerste klas trouwmis veel bloemen en zilver op het altaar en de rode loper. Dat hadden we niet besteld  maar profiteerden van hen  die na ons trouwden. Die hadden eerste klas. Deken Dijselbloem droeg de Mis op. Piet Philippa speelde het orgel .Het koor zong een Latijnse Mis. Piet Philippa heeft de gehele dag het feest op de piano muzikaal op geluisterd.