Frans Zholandt, onze buurman had gehoord dat ik bij een kruidenier werkte. Hij werkte bij Albert Hein met Koel(le)man als filiaal houder in Poeldijk. Kom bij ons werken, zei hij. Dus na een dag of tien naar Albert Hein. Op 28 november 1949. Ik kreeg een wijk in Monster en 's -Gravenzande. Moest ook colporteren voor nieuwe klanten. Alle collega’s hielpen mij daar bij. Als zij een nieuwe klant hadden scheven ze die op mijn naam. Ik werd mede daardoor klantenkoning. Als prijs een dag te gast bij de directie in Zaandam. Ben ook een middenstand cursus bij meester Lammerschop in Poeldijk en in Den Haag een cursus reclame schilderen gaan volgen in de avonduren.

 In het begin van januari 1950 even over achten in de morgen werd ik bij Albert Hein door de moeder van mijn meisje opgebeld. Ze zei: Mijn dochter zegt dat je niet meer hoeft te komen en ze wil je niet meer zien… Het einde van de wereld. Helemaal van streek. Onbegrijpelijk. Dat kan toch niet. Alles stort in. Ga er maar heen zei de baas. En gegaan. Mijn dochter is niet meer hier en ik zal de spulletjes die je haar gegeven hebt, aan je terug geven zei haar moeder. Ik nam ze niet aan en ging naar huis. Daarna nooit meer gezien tot ( ik kom er op terug) Het heeft mij vier jaar pijn gedaan.

Maar er veranderde meer. Ik kreeg een oproep voor militaire dienst, als enige uit het dorp van de gemeente Monster net 19 jaar zijnde. Ingedeeld bij de “Luchtvaarttroepen”. Later “Luchtmacht Nederland”. De jongste van de lichting. Melden in de Kolonel Palm kazerne in Bussum op 9 april. Ik was toch een beetje angstig. Zou ik ook nog naar Indië moeten? Je moest ook van huis weg en zat daar met mijn liefdes verdriet.

                Kolonel Palm Kazerne Bussum 1950                 Trip van Zoudtland kazerne Breda1950/52

                       Eerste opleiding                                                       Keuken personeel

Moest met de cursussen stoppen. Ik wilde toch niet meer in de winkel. Dat lag mij niet. Na opkomst in dienst mocht je zes weken niet naar huis. Er wordt je discipline bij gebracht, gehoorzamen en militaire regels enz.

Voor 18 maanden naar Breda

Ik werd op 29 juni overgeplaatst naar de Trip van Zoudtland kazerne een opleidingsschool van de Luchtmacht in Breda. Kreeg daar een baantje in de Onderofficiers keuken/ Mess. Had het er direct naar mijn zijn. Je deed productief werk en kon het onderofficieren(beroeps) naar de zin maken door veel zorg aan maaltijden en het  serveren te besteden. Een dankbaar baantje. Je krijgt dan veel vrienden. Een adjudant was Mess president. Die zorgde dat alles gesmeerd verliep.

Ik was de gehele dag in de keuken en van alle andere diensten vrijgesteld. Behalve de schietoefeningen, de kazerne parade- tevens appel- op zaterdag morgen en de geestelijke verzorgingslessen. In het zelfde gebouw was ook de kantine. Ook daar verleende ik hand en spandiensten en verdiende daar wat geld mee. Het werd een prettigere tijd. Ging alleen met 48 uurs verlof naar huis. Je had dan vrij vervoer. Bij 24- of 36 uurs verlof niet. Het was mij te duur. Ik wilde ook vroeg in de kazerne zijn want werd altijd om vijf uur gewekt voor het keuken werk. Langs het gebouw waarin ik werkte stond een schuilkelder /bunker die met aarde bedekt was daar had ik een bloemen/rotstuin gemaakt. De tuinman zorgde voor plantjes. Kreeg van vele complimentjes. Hij was in bloei erg mooi. Ik had ook mijn fiets van huis meegebracht. Ging wel eens een klein eindje fietsen naar Dorst –Gilze of Oosterhout en op zondag mee naar de kerk.

Men werd in de gelegenheid gesteld om op eerste vrijdag naar de kerk te gaan Als je daarheen wilde was het verzamelen op de appelplaats er werd dan afgemarcheerd naar de Kerk. Als je niet mee ging kreeg je corveedienst. Je begrijpt, iedereen was gelovig. Regelmatig stond geestelijke verzorging op het lesrooster. Iedereen was verplicht daar heen te gaan. Katholieken naar de aalmoezenier en Protestanten naar de Dominee. De aalmoezenier had de meeste belangstelling, dus ook van niet-gelovigen. Dat kwam omdat hij sprak over liefde en seksualiteit. Voor velen een zeer geliefd onderwerp. Een keer op 15 augustus ( feestdag van Maria’s Hemelvaart ) Patrones van de Luchtmacht, sprak hij over de H. Maagd. Er waren veel militairen in de zaal aanwezig. Verwacht werd dat hij weer over de seksualiteit zou spreken ( hij was na de vorige bijeenkomst op het spannendste deel aangekomen) Maar hij preekte over Maria. Een tegenvaller vooral voor de ongelovige. Hij kon ook moeilijk de orde bewaren. Vooral achter in de zaal. Er zaten er wel een paar honderd in de zaal! Het was een kazerne waar aan reserve officieren en onderofficieren les werd gegeven. Veel oud studenten van de Hoge School. Zij staken de draak met de aalmoezenier en zette hun 'Kepie'           (soldaten muts) ondersteboven op hun hoofd. Daarmee zeggende, je vertelt een stom verhaal. De aalmoezenier bleef daar koud onder. Had wel een paar raddraaiers naar de wachtcommandant gestuurd om ingesloten te worden. Er zaten zelf officieren in de zaal. Maar hij was de hoogste in rang. Hij was Majoor. Gelouterd in Nederlands Indië. Aan het eind van de les vroeg de aalmoezenier of er nog vragen waren. Nou een van de raddraaiers had er wel een. 'Majoor' zei hij 'het heeft wel niet met deze les te maken. Maar mijn vraag is hoe kreeg Noach de olifant in de ark?' 'Dat is een heel goede vraag. Kom maar eens naar voren.' Na hem op zijn nummer gezet te hebben ( opmerkingen over zijn uniform wat niet in orde was en hij in de houding moest staan als hij tegen een meerdere sprak, vroeg hij of hij wel eens in en circus geweest was. Nou dat was hij, en grinnikte naar zijn maten achter in de zaal. 'Sta niet te lachen het is een serieuze zaak',  zei de aalmoezenier. 'Hoe krijgen ze een olifant in een circus' vroeg hij. Ja, daar zat hij ... 'Door een grote deur' was zijn antwoord. Nou, beste knul, zo kreeg Noach hem in de ark. Ga maar weer naar je plaats. Grote hilariteit en applaus voor de aalmoezenier.

In de keuken ook iets naars meegemaakt. In een grote ketel kookte we soep. Het waren oude ketels. Op een gegeven moment merkten we dat het veiligheidsventiel vast zat. We hoorden bonken in de ketel. De druk was heel hoog opgelopen. Een collega wilde met een lange lat de stuiting van de ketel afslaan. Toen dat lukte kreeg hij gloeiend hete soep over zich heen. Hij schreeuwde het uit van de pijn en had vele brand wonden. Zijn hele leven getekend. Erg naar voor hem. Hij was beroeps korporaalkok.

Op een avond oktober 1951 zagen we al wandelend door Breda in een straat een enorme oploop van mensen. Wat was er aan de hand?Je kon er niet bij komen. Men zei: Bij die radiowinkel kan je de eerste proef uitzending van televisie zien. Een dag later heb ik het wel gezien. Onbegrijpelijk. Film op een glazen plaat. Fantastisch!!!

Ik wilde toch wat gaan leren. Militairen kregen van het rijk goedkopere schriftelijke cursussen van de L.O.I. aangeboden, wist alleen niet wat. Ging maar eens in een prospectus neuzen. Ik koos de cursus “melkcontroleur”. Een kennis van mij was dat ook en dat leek wel wat. De cursus bestond uit algemene kennis van melk, vee, bacteriologie, natuur en eenvoudige scheikunde, uitvoeren van contoles op kwaliteit, vervalsingen en ander laboratorium werk. Kreeg voor de cursus een certificaat met cijfer 8 en een aantekening- ik had daar erg moeilijk mee- , een cursus Nederlandse taal te gaan doen. Ook dat gedaan, al viel dat niet mee, maar haalde toch een 6½. Door niet veel geld  (soldij f1,10 per dag) uit te geven en fooitjes voor hulp in de kantine, spaarde ik wat op. Als ik dan wat had, kocht ik een boek. Op termijn betaling “de kleine W.P encyclopedie” en later de W.P wereldatlas. Verschillende boeken en normalisatie bladen over melk. Het boek,, Onderzoekingsmethoden voor zuivelproducten” kocht ik zonder in te kijken. Tot mijn grote schrik stond het vol met scheikundige formules. Dan maar een cursus scheikunde volgen, niveau H.B.S.

Jammer dat ik op het eind van de cursus problemen kreeg, omdat ik geen wiskunde geleerd had, wat nodig was om de opgaven op te lossen. Had wel veel hulp van onderofficieren. Maar  ondanks een paar onvoldoenden  (wiskunde) toch een 7½ als eind resultaat. Een heel interessant vak!!! Uit dienst gekomen nog een cursus centrifugist gedaan en daar een diploma voor gehaald.

19 april 1951 werd ik bij de wachtcommandant geroepen. Je wordt om zeven uur opgebeld. Wil je dan hier zijn. Het was mijn zus Annie. 'Ton,  we hebben een broertje, tien pond!. Nico.' Hij is de twaalfde. Het aankomend weekend naar huis gegaan.

Ik werd overgeplaatst naar de grote keuken en hoefde geen maaltijden meer uit te serveren. De onderofficiers keuken/mess zou gesloten worden. Mede na het ongeluk met de soepketel. Er werd een nieuwe grote eetzaal gebouwd voor alle rangen. De kazerne was een officiers- en kaderopleidingsschool. Er waren ook theorie opleidingen voor verschillende dienstvakken.

 “Vuren trekken”

Ik kon het goed vinden met de stoker. Hij kreeg koffie van de keuken. Hij kreeg naast de grote eetzaal een nieuw ketelhuis en gaf mij een rondleiding. In het nieuwe gebouw stonden vier ketels. Met een verdeellokaal met allemaal aanjaag pompen om het hete water naar alle gebouwen te pompen. Die mochten beslist niet uitvallen zei de stoker. De boel zou droog komen te staan. De temperatuur zou te hoog oplopen en dan via veiligheid kleppen het hete water lozen en de ketel droog staan.

De kamp commandant zou het nieuwe gebouw officieel openen. Daar voor had hij het volgende bedacht. Alles donker er mocht geen licht branden. Iedereen aantreden en op marcheren naar het nieuwe gebouw, dan zou hij het licht met de hoofdschakelaar aansteken. Toen alles donker was hoorde ik het ketelwater (de pompen hadden ook geen stroom ) uit de ketel spuiten. Liep zo hard als ik kon naar het schakelhok en riep: 'Stroom er op, dadelijk vliegen de ketels de lucht in!!' Dat kon niet. Dat moest de commandant doen. Liet hem dat spuiten zien.  Hij geloofde me toen en zette de schakelaar om.

Mooi mis, de hoofdzekering begaf het. Paniek !!!

Haal direct de stoker van huis, riep ik. De stoker had mij wel eens laten zien hoe je vuren moest trekken ( er werden kolen gestookt ) het gereedschap hing daar en ik begon alvast het vuur uit de ketels (er brandde er twee van de vier ) te halen. Vreselijk heet, mijn haren verbrandden. Was een angstig gebeuren. Inmiddels kwam gelukkig de stoker en zette de twee niet brandende ketels standbij en lied het hete water mengen met het koude water. Dat ging met donderend geweld en schokkend geluid. Het leed was geleden. Het was me wel een avontuur. Ik zag er niet uit. De commandant kwam, kreeg van hem een pluim voor het optreden en liet de kapper komen om mij -na gewassen te zijn- wat op te knappen.

Dagje verlof; foto in het Zuiderpark Den haag

Bij deze weer en stukje van een van de dingen zo ik ze beleefde Het was mijn gedachten en belevenis over de Veiling wat een langere periode overlapt.

Waar de Poeldijkse Economische Kurk (de veilingklok) om draaide.

Zo wil ik dit geschrijf noemen. Het gaat over mijn belevenissen en wat ik weet over de Poeldijkse Fruit- en Groente veiling. Het was en is toch de economische kurk waar ons dorp op dreef. Voor zover mijn herinneringen gaan, zo ongeveer de jaren 40, is dat over het gebouw met de kloktoren en de daar achter en naast liggende gebouwen. Ik zal geen technische geen historische of financiële verhalen schrijven, daar is in de uitgegeven gedenkboeken al veel over te lezen. Ik wil allen schrijven over wat zelf meemaakte, zag, van andere hoorde en hoe ik er toen tegen aan keek. Heb zelf bijna niet in de tuinbouw gewerkt. Wel groenten vervoerd voor tuinders naar de veiling in Kwintsheul.

Ik was trots op onze veiling. Als conducteur op de bus, in mijn militaire diensttijd of het werk bij V en D, kon ik er enthousiast over vertellen. Wij hadden in ons dorp de grootste veiling ter wereld! In het Westland waren in de veertiger jaren veel veilingen ( Verenigingen c.q.  Coöperaties) In Poeldijk, Honselersdijk, Naaldwijk, Woutersweg, ’s-Gravenzande, Monster, Zwartendijk, Kwintsheul, Wateringen, Westerlee, Den Hoorn en de Sammersbrug en twee in Loosduinen. Sommige waren doorvaartveilingen    men voer met de schuit de veiling in langs de klok en ook z.g. neerzet veilingen zoals Kwintsheul. Poeldijk was een echte doorvaart veiling. Er werd in Poeldijk in zes series geveild. De tuinders kregen een boekje met de dagen en tijden dat men zijn producten kon aanvoeren. Er waren zes series. Dat was dus zo geregeld anders zou men alle tegelijk komen. Het systeem rouleerde zodat je soms de eerste serie had de andere keer een uur later of wel de laatste serie had. Naar gelang van drukke tijden kon dat uiteenlopen van negen tot elf/twaalf uur. Als je vroeg mocht komen had dat soms prijs voordeel ( de koopman had dan vroeg zijn product) of had bij te weinig aanvoer en strop omdat de prijzen dan opliepen. Met dat 'serieveilen' kreeg iedereen een kans. Ook voor het oogsten was het soms en nadeel of voordeel dat je meer tijd had om het product aan te voeren. Vooral voor bladgroenten spinazie sla of andijvie was dat belangrijk. Opa Zuiderwijk had daar ook een spreuk over. Hij gebruikte die bij verschillende situaties. ,,'s Avonds de messen bij de spinazie” Hij bedoelde daarmee, leg de avond voor het spinazie snijden het mes klaar bij de te snijden spinazie. Men gebruikte het spinaziemes maar een enkele keer per jaar. Als je de messen morgens vijf uur eerst nog moest opzoeken kwam je te laat aan de veiling.  Je had linkse en rechtse messen voor links en rechtshandige mensen.

Langzaam op schuiven. Het veilen is begonnen. De “Doorvaartveiling”.

Er was ook een z.g. 'kleine veiling'. Het ging meestal om kleine hoeveelheden of kwetsbare producten, ook wel de “Primeurs” in het voorjaar. De producten werden op roltafels gezet. Na afloop van de doorvaartveiling reed men de tafels voor de klok. Het water werd afgedekt door een soort vlonder. Zo vanaf eind Januari/ Februari kon je bijna dagelijks lezen in de krant welk product dat als eerste werd aangevoerd in het voorjaar. Met de opgebrachte prijs en de naam van de tuinder en koper. Veel veilingen hadden graag primeurs. Dat was nieuws! Ken een verhaal. Andere tuinders van de kleine veiling , mochten -als ze dat wilde- een kistje -bv. perziken- laten afschrijven voor zich zelf. Ze moesten dan de prijs betalen die de koopman voor de overgebleven perziken betaalde. Er was eens een tuinder die in het najaar de eerste tien bakjes witlof aanvoerde. Witlof was alleen in het late najaar en winter te koop. Een koopman had wel trek in dat partijtje. Andere tuinders wilde ook wel z’n kistje. Er werden door tuinders negen kistjes van de partij afgeschreven. Toen het kistje voor de klok kwam raakte de koopman geïrriteerd om dat er negen kistjes al weg waren. Hij was zo boos dat hij een rijksdaalder per kilo betaalde. Was wel een hoge prijs, maar had zijn gram gehaald en de tuinder die de witlof had aangevoed had een goede dag, maar de gene die er een kistje hadden afgehaald zaten in de boot. Veiling personeel -de broers Witkamp- reden de wagens voor de klok en toonde de producten aan de kooplieden.

“Kleine-veiling” op roltafels

De tuinders die met de schuit kwamen met grotere partijen moesten zich houden aan de aanvoertijd volgens het serie boekje. Ze meerden hun schuit aan bij het hoofdgebouw. Dan kwamen de keurmeesters W. Bergen Henegouwen of P. Onings en keurde de producten en gaven hun bevindingen op de veilbrief aan. Als dan de veiling begon vaarde men de veiling in. De andere volgden. De veilingklok draaide en liep van hoog naar laag. Wie het eerst drukte had de partij. Op de veilingbrief werd dan de prijs en koopman gezet en ook welke loods of plaats waar gelost kon worden. Als de goederen niet gekocht werden moest men ze afleveren bij loods 16. Men had een veilplicht. Je mocht dus niets meer terug nemen. Bij drukte was het weer wachten als men bij een loods, auto of motorschuit moest lossen. Auto’s stonden op het z.g. eiland en motorschuiten lagen daar aan de kant. Dat eiland is pas later overkapt. Er liep langs de loodsen een spoorlijn. Er werden met de trein ook producten verzonden. Het gebeurde wel dat de loodsbaas voor de aangevoerde partij herkeur vroeg als hij het met de kwaliteit niet een was. In de loodsen werd het product verzend- klaar gemaakt. Voor export werden de producten in z.g. eenmalige fust -kistjes, later dozen- aangevoerd. In de vijftig/zestig jaren werd sla over gepakt in lichte kratten. Kistjes tomaten en druiven voorzien van een dekpapier een houten dekseltje gebundeld tot drie kistjes. Verpakkingen werden steeds verbeterd. De kistenfabrieken maakte de eenmalige kistjes het hele jaar door. Ze werden in de veiling en fustloods opgeslagen voor de drukke tijden. Ook tuinders haalde in de winter al kistjes op om op voorraad te hebben. In de drukke periode waren ze niet altijd voorradig. Kistjes en ander meer eenmalig fust moesten altijd in verhouding zijn met wat men aanvoerde. Met het nieuwe jaar lied men het nog niet gebuikte fust van een jaar stempel voorzien en wat stuk was werd ingeleverd. Bij de veiling was ook een koelhuis. De goede kwaliteit druiven (suiker gehalte) werden daar gekoeld en dan pas in november of later geveild of verkocht. Men gokte op een betere prijs. De kisten met aangevoerde producten moest voorzien zijn van de naam van de aanvoerder doormiddel van een naamkaartje of plakbriefje. Weet nog dat zaterdags aan tuinders contant geld werd uitbetaald. Aan de knecht werd ook wekelijks het loon betaald. In de tijd voor en kort na de oorlog werd zaterdag tot vier uur gewerkt. Heb al eens gehoord dat er voor de oorlog een groente drogerij is geweest. De Coverin. Nadat het slachthuis is opgeheven kwam er een conservenfabriek van de “Leidse Sleutels” in. Poeldijkers gingen daar werken. Het was denk in de vijftiger jaren. Na de oorlog trokken er meer arbeiders naar de fabrieken. De W.S.M. had een vroege en late bus rijden voor de mensen in de Delftse fabrieken. Ook gingen er naar “Vredestein” rubber verwerkende industrie. In de oorlogsjaren is er aan de veiling ook een incident geweest. Ik was daar niet bij geweest,maar heel het dorp was in rep een roer en er werd emotioneel over gesproken. Ben toen direct gaan kijken. Het volgende voorval:
 Op een dag kwam er een hoge Duitse Politie officier Rauter, - naar men zei- met een gevolg van hoge militairen op werkbezoek naar de veiling. Toen hij daar zo liep, riep iemand “Vuile Bloedhond”. Hij werd verschrikkelijk kwaad. Hij liet het terrein afzetten. Machine geweren stonden opgesteld bij uitgangen. Het werk werd stilgelegd en de dader moest zich melden. Dat is niet gebeurd. Later werd alles weer vrijgegeven. Het was voor velen toch een angstig gebeuren. Ook in het dorp. Het ging als een lopend vuurtje. Eigenlijk had je niets aan zulke scheldwoorden. Het irriteerde de Duitsers maar.

Het was tuinders en boeren in de oorlog verboden aan burgers iets te verkopen. Er werd met strenge straffen gedreigd. Voor deze economische delicten en ook andere vergrijpen zoals clandestien slachten, zwarte handel, of distributie bonnen verkopen enz. werd men na veroordeling in het concentratiekamp “Erica “ in Ommen opgesloten. Er zijn in de oorlogsjaren een veilingloods in brand gestoken als sabotage tegen uitvoer naar Duitsland. In de nacht van een  Oud en Nieuwjaar in de oorlog is er ook een loods (van Windmeijer?)-door de Duitsers in beslag genomen- afgebrand. Deze stond vlak achter het rijtje huizen aan de Monsterseweg.

De eerste Hal 1960/61 Een bijna geheel houten constuctie
 

In de zestiger jaren zijn de kleine loodsen waarin de kooplieden (commissionairs) hun koopwaar verzamelden en verzendklaar maakten afgebroken en is er een grote hal voor in de plaats gebouwd. Kanteldeuren aan de waterkant voor het lossen van aangevoerde producten.
Een deel aan die kant was bestemd neerzet veiling. Tuinders zetten hun sla,komkommers,tomaten of bloemkool allemaal bij elkaar. De ander helft was voor kooplieden en commissionairs. Ieder zijn eigen stukje. Er werd ook gesport in die hal.

Een voorbeeld van een” Neerzetveiling”

De tuinder kon zijn producten zoals hier neerzetten en hoefde niet te wachten tot ze geveild werden of naar de koper te brengen.

Tijdens de eerste renovatie van de Bartholomeuskerk hield men er ook de kerkdiensten. Er werd wel met warmte kanonnen wat warmte ingeblazen maar het was er in de winter erg koud.

Eucharistie viering in de hal. Met koor en orkest o.l. van Jos Vranken. (Foto H.A.W.)

Een Neomist draagt zijn eerste H.Mis op. Dec 1964 (Foto H.A.W)

Op de avond van 29april 1966 is de hal reddeloos afgebrand. ( note van Anky: klik hier om het krantenartikel daarover te lezen ) Die avond vierde we de verjaardag van mijn schoonmoeder in de Juliana straat. Koos Greeve had in de veiling een verpakkingsbedrijfje. Hij was net een kwartier binnen rond half tien toen mijn zus op de ramen bonsde en riep "De veiling staat in brand!". De mannen in huis holden direct naar buiten en zagen bij hotel Verburch komende al een goed boven het hoofd gebouw. Bij de loods aankomend probeerde men de bedrijfsbrandspuit aan de praat te krijgen wat niet lukte. In de hal zag je al een enorme vuurzee. Een grote partij in gepapierde kratten brandde verschrikkelijk. En gaf een enorme hitte . Er stonden en paar vrachtwagens halfweg en wat heftrucks waar we van de hitte niet bij konden. De brand was achterin (de Gantelkant begonnen) Sommige deuren aan de waterkant die boven in de hal hingen vielen naar beneden. Het leek de hel, zo brandde het.(Dat denk ik maar, want ik ben dáár nooit geweest) En waar al de mensen ineens vandaan kwamen.. Toen de brandweerwagens arriveerde konden ze moeilijk bij de brand komen. Ook omdat er aan een kant van de hal water was.

In de avond uren van 29april 1966 brandde de hal af

                           Nablussen van restanten

Na de rommel te hebben opgeruimd is men direct met de bouw van een nieuwe hal begonnen.

Bouw van de tweede hal, mei 1966- augustus 1966 (Foto H.A.W)
 

“Blok “veiling z.g. Blok veilen. Partijen van soort en kwaliteit werden bij elkaar gezet. Na eerst gekeurd te zijn.

De nieuwe hal was in augustus al klaar. Kort daarna is de spoorlijn ook verdwenen. Het auto vervoer nam het vervoer over. Voor het vervoer naar de veiling bleef men aangewezen op de schuit. Veel bedrijven waren niet per auto bereikbaar. In de winter men ging meer stoken. Kolen of olie. Er was een probleem als de sloten waren dichtgevroren. Men wilde de bedrijven ontsluiten. Jan van Ruijven heeft b.v. in de Polanensteeg de aanzet gegeven om dat gebied te ontsluiten.

Met eigen vervoer kolen en olie over het ijs in de strenge winter 1963. (Foto H.A W.)

Piet Barendse zag voor het “Vredebest” gebied de oplossing in vervoer door de lucht. Op zaterdag 30 maart 1963 kwam er een artikel in de “BinnenHof”krant waar in stond dat de maandag daarop een demonstratie zou worden gegeven met een Italiaanse “Helithransporter” Iedereen werd uitgenodigd om er te komen kijken. Het moest spectaculair zijn..

Niet varen,geen wegen. Dan maar door de lucht

 

In die periode gaan er stemmen op om tot een fusie te komen met de Veilingen Loosduinen, Honselersdijk en Wateringen (al eerder gefuseerd met Sammessbrug ) Dat had nog al wat “voeten in de aarde”. In 1967 wordt toch tot fusie besloten. Plannen worden verder uitgewerkt en gaat over tot de bouw van een nieuwe veiling in de polder. “Veiling Westland-Noord” Verdere ontsluitingen zijn dan hard nodig. Men kan er niet meer met de schuit naar toe varen. Ook de aanvoer wegen moeten aangelegd of verbreed worden. Poeldijkse pad, Verburghlaan, Vogelaar enz. In 1970 is het zo ver, de veiling is klaar.

Bouw Veiling –“Noord” eerst is er een asfaltvloer gelegd daarna werden er palen geheid waarop de staalconstructie kwam. Foto met de zonen Ton en Ruud

Achter die veiling was toen een grote put waar men doorgedraaide producten stortte. Bij ongunstige wind stonk dat erg. Hoorde dan dat vele duizenden kistjes tomaten paprika en komkommers werden vernietigd. Ik sprak daar wel eens over met mensen die van tuinbouw niets afwiste. Zij vroegen dan doen ze dan niets aan marketing. Produceren wat er nodig is. De firma Koopmans maakt toch ook niet per week meer pakken pannenkoekmeel dan nodig is zeiden zij. Nou ligt dat bij tuinbouw producten wel wat anders. Maar toch. Gaande weg gaat denk ik alles wat beter verlopen. De producenten en afnemers worden steeds groter. Stichten teelt en verkoop verenigingen (combinaties). Ik denk dat ze het tegenwoordig beter in de hand hebben. Gelukkig. Ik ben -als volslagen leek- nog steeds trots op ons tuinbouwgebied. Ook de bloemen teelt neemt een zeer belangrijke plaats als tuinbouw product in. Kijk met veel belangstelling naar het programma van de W.O.S “Effe Tuinen”