Deel 14

Eerste buitenlandse overnachting

In 1986 zijn we voor het eerst een paar dagen naar het buitenland geweest Luxemburg. Het was heel spannend. We hadden nog nooit in een hotel gelogeerd en dan in het buitenland. We zijn er via een toeristische route naar toe gereden. Eerst naar Clervaux, dat zag er niet zo leuk uit (het regende ook). We zijn toen naar Vianden gegaan. Hotel Hof van Holland. Er bleek een Hollandse eigenaar te zijn, dus konden we elkaar verstaan. We waren erg moe. Het was al half acht. Hij zei; knappen jullie je eerst maar wat op, dan kan je om half negen eten. We voelden ons direct thuis. Op de dag maakte we uitstapjes met de auto. Ook een dagje naar de stad Luxemburg. Het regende voordurend.

Hotel Hof van Holland. Links boven op de heuvel Kasteel Oranje

Op de tweede avond, na het eten, de zon scheen even, zei ik tegen Netty: Zullen we een kort wandeltochtje maken. We liepen de B route uit een wandelgids van een uur en begon bij  Kasteel Oranje .Wel te doen voor het donker werd. Hij hete: “Rond het beeld.” De route liep een heuvel op, onderweg waren in de rotswand afbeeldingen van de Kruisweg staties te zien. Boven gekomen -na een half uur- stond een beeld in een klein kapelletje. Aan een ronde paal zaten kleine aluminium richting bordjes van wel tien routes maar allemaal om de paal heen geslagen. Je wist dus niet meer waar heen. Er liepen wel vijf paden ergens heen. We kozen achteraf het verkeerde pad. Het liep eerst wat omlaag en daarna weer om hoog. Wat nu? Ik dacht als we over de top zijn kunnen we aan de andere kant van die heuvel er weer af. Dus weer omhoog. Het werd al donker en ging regenen. Opeens kwamen we op een plateau, met wat werktuig schuurtjes. Je kon er maar aan één kant van dat plateau af, de andere kanten waren veel te stijl en te dicht begroeid. Je zag wel beneden de verlichte stuwdam van Vianden. Boven was het aarde donker. We vonden een geasfalteerd weggetje, na een kwartiertje liep het dood. Weer terug de andere kant op. Nadat we om een rotspartij waren gelopen stonden we op een brede weg. Aan de weerschijn op het wolkendek - de weg was niet verlicht- kon je zien waar een plaats of stad was. Dus die kant maar op. Het was inmiddels elf uur. Na enige tijd lopen zagen we diep in een dal negen lantarens branden. Laten we daarheen lopen zei ik en bij het eerste het

beste huis aanbellen om naar het hotel te bellen. We gingen dus een zijweg in. Het was daar verschrikkelijk donker. We waren totaal gedesoriënteerd en nog steeds niemand tegen gekomen om de weg te vragen. Na bijna een uur gelopen te hebben stonden we weer op het zelfde punt waar we van de weg waren gegaan. Dan maar recht door op de verlichte wolken aan. Na een kwartier te hebben gelopen kwam ons een auto tegemoet. We probeerde hem aan te houden maar hij reed door. Even later kwam achter ons weer een auto. Wij zwaaide, en hij stopte. Redding nabij dachten we. Helaas, het was een volkswagen kever en er zaten vier mensen in. We vroegen zo goed als we konden, de weg naar Vijanden. We begrepen recht door en 10 mijl verder. En hij reed weer weg. Nou ja, we weten waar we heen moeten en de onzekerheid is weg. Na een minuut of vijf kwam er een auto recht op ons af. We doken de kant in van schrik, maar het bleek de volkswagen te zijn. Achter in zat een jongen , met zijn  moeder, die ging bij haar op de schoot en Netty bij mij op schoot en ze brachten  ons naar het hotel terug. We kwamen daar over half een door nat aan. Luxemburgers nogmaals bedankt.!! 

De hotel eigenaar en zijn vrouw waren nog op, ze zaten op ons te wachten. Ze zeiden: doe gauw wat droge kleren aan en kom dan een kopje koffie drinken, je moet niet na z’n avontuur meteen naar bed gaan want dan slaap je toch niet. Je moet het eerst van je afzetten. Beneden gekomen hadden ze een heerlijk kopje koffie. Jullie komen uit Poeldijk ? Vroegen ze. Wij hebben daar kennissen. Mijn moeder, zei ze: heeft gewerkt bij de familie Jansen, hun zoon is huisarts in Poeldijk. Als hij op doortocht is naar Frankrijk overnacht hij altijd hier. We hebben gezellig zitten praten en daarna heerlijk geslapen.

 

In het voorjaar van 1986 zei Ton, mijn zoon: Pa ik heb een tuin gekocht. Hij had al meer gezegd dat hij voor zich zelf wilde beginnen. Netty en Ik waren trots. Met september kon hij er op aan het werk. Hij wilde trosanjers gaan telen. In het begin ging ik in vrije tijd hem helpen de tuin voor de anjerteelt in orde te maken. De verwarming moest verlegd worden. Er moest steun materiaal geplaatst worden en er moest gepoot worden.

 

De Anjers groeien al

 

Toen  alles gepoot was bleef er een half warenhuis kapje over. Ik vroeg aan hem of ik daar wat mocht gaan hobbyen. Goed zei hij: de anjers trekken daar toch krom.

 

 

 

 

Ik had thuis een stuk of zes verschillende fuchsia’s die wilde ik overhouden. In het voorjaar van 1987 heb ik bij een kwekerij in Utrecht 150 verschillende gestekte plantjes bijgekocht en daar weer stekjes van genomen. Planten die ik over hield (eerst gaf ik ze weg) verkocht ik voor een zacht prijsje. Je moest toch bloempotten en potgrond kopen. Ik had daar een kweektafel van 30 m2. Aan die hobby veel plezier beleeft.

 

 

 

 

Wat foto's uit de achtertuin

 

Als mijn ouders wat te vieren hadden 65e, 70e of 75e verjaardag organiseerde ze altijd een dagtrip met een bus. Met kinderen en kleinkinderen en aanhang. We zijn geweest in  Austerlitz ,Westerbouwing , Dierenpark Rhenen, De Postbank, Burgersdierenpark  Arnhem en op de Rijn gevaren en altijd wel ergens eten. Op Pa en moeder 80e verjaardag in 1987( Pa was even oud ) zijn we met twee Westlandse schuiten in het Westland wezen varen, een schuit met jong, en een schuit  met ouderen mensen en in Schipluiden pannenkoeken  wezen eten.

                   

   Vertrek uit Naaldwijk en in het Pannenkoek huis in Schipluiden Ome Cor Zuiderwijk, Ton, Netty en mijn vader

 

Antoinette kreeg  ook verkering. Ze had na de Huishoudschool,  het M.G.D.O.in Delft doorlopen en werd kraamverzorgster.

 

 

Bij V en D had ik in 1987 een prijs gewonnen. Een dag  met Netty te gast op een groot driemasterzeilschip de “Elisabeth” een omgebouwde houten mijnenveger uit de Tweede Wereldoorlog om te zeilen op het IJsselmeer van uit Amsterdam. Van zeilen is niets terecht gekomen. Het was op het IJsselmeer zeer mistig en er stond de gehele dag geen zuchtje wind.  Boven op het dek was het koud. Het was 1 juni die dag 11graden.

 

Varend  de haven van Amsterdam uit .Netty kijkt wat rond

 

 

Een dag later gingen we voor de tweede maal een paar dagen  naar Vianden in Luxemburg. Ik wilde vandaar uit (Netty ging geduldig mee ) een bezoek brengen aan Verdun. In Verdun is in 1916 en enorme veldslag uit gevochten die tien maanden duurde. Er zijn daar veel bezienswaardigheden ( vele Commercieel en Kermisachtig) Maar niet te min zeer indrukwekkend. In  zomer vakantie gingen  we naar een hotel in Duitsland.

Zomer 1988 waren we op een vrijdag 22 juli op vakantie in Ootmarsum gegaan. De kinderen gingen niet meer mee. Netty’s moeder lag in het ziekenhuis. Zaterdag  23 juli werden we gebeld om  direct naar huis te komen. Moeder was zeer ernstig ziek. Ze is die zelfde avond overleden. Netty die al veel voor haar moeder deed ging nu ook met haar zus Joke haar vader verzorgen. Elke zaterdag en zondag werd er gekaart om vier uur. Er waren er altijd wel 4 man. Als er meer waren gingen de verliezers er uit na een ronde.

In 1989 is mijn moeder op 9 juli plotseling overleden. Voorbereidingen voor het 60 jarig huwelijk op 19 september waren al aan de gang. Het mocht niet zo zijn. De zorg voor mijn vader werd door mijn zusters gedaan. In deze periode is hij ook gestopt met het vrijwilligers werk in de kerk, wat hij 14 jaar had gedaan. 81 jaar oud .Hij zei toen; Ik ben voor de tweede keer werkloos. Ton krijgt verkering met ,Jenny v.d. Voort.

In 1989 werd mij  door V.en.D  gevraagd  of ik met de vut wilde. Je schrikt dan wel even. Ze hebben mij niet meer nodig denk je. Word  ik  te oud? Ik zag het nog niet zitten. Maar ze begonnen op mij in te praten. Ik lied me overhalen en ze zouden uitrekenen wat ik netto aan salaris zou over houden. Dat viel niet tegen. Met de gedachten dat ik bij zoon Ton in de anjers nog wat zou kunnen beteken, gezegd O.K  Een week daarna zou ik met vakantie gaan. Ga dan eerst met vakantie dan maken we het daarna in orde. Op de vrijdag, we zaten klaar om een week in een hotel in Harderwijk te gaan, belde de bedrijfsleider mij op en zei: Die vut regeling gaat niet door, dat zal je niet erg vinden. We gaan de winkel verbouwen en daar bij  kan je niet

gemist woorden. Dan Niet ! Ik vond het wel stom overkomen, na al dat gedram om mij in de vut stoppen.

Ik had geen hekel aan mijn werk. Een algehele verbouwing gaf toch een uitdaging. Had het daar erg druk mee en kon weinig vrij nemen. Was al blij dat ik zo tussen door mijn fuchsia’s kon verzorgen. Het werd een tijd van plannen en overleg met de verkoop want dat moest doorgaan. Ook met bedrijven van buiten  moesten afspraken gemaakt worden. Op wat tegenvallers en onvoorziene zaken is het toch allemaal goed gekomen.

Toen alles klaar was begonnen ze weer te zeuren. Je bent niet meer zo jong ,we willen je een makkelijker baantje geven. De werkelijkheid was dat ze te veel personeel hadden. Je bent de oudste onder je collega’s Chefs Diensten en de jongste  lopen in de kleinste winkels. Zou je naar de winkel in Delft willen ? Ga maar eens praten in Delft. Dat viel daar niet goed. Ik had van de directie wat privileges gekregen waar die bedrijfsleider het niet mee eens was. Dus een slecht gesprek. Nou had ik wat last van de schouder,waar ik mee naar de dokter ging. Hij stuurde mij naar de specialist en die constateerde een breuk in de schouderkap. Dat kan ik alleen  operatief verhelpen zei hij. Je zal er een week of zes mee zoet zijn,en het is ook nogal pijnlijk. Als je het niet doet kan je de arm over een paar jaar niet meer gebruiken. Mede, door de dreiging, om naar Delft te moeten heb ik laten opereren. Het viel verschrikkelijk tegen. Veel pijn en vanaf 10 maart t/m 15 oktober niet mogen werken of iets tillen. Er werd door het filiaal de Bogaard mij een leuk afscheidsfeest aangeboden. Ze hadden daar een andere chef diensten en ze wisten dat ik zou gaan vutten.

In dat jaar 1990 is op 4 juni is mijn vader overleden. Bijna 83 jaar oud. Hij was na het overlijden van moeder -een jaar eerder- niet meer de oude.  Hij ging elke dag wat achteruit. Er valt dan een centraal ontmoetingspunt weg. Zoals bij mijn moeder alles geregeld met hulp van zussen. De begrafenis, financiële afwikkeling en het huis moet leeg.

Vader met zijn hobby :schilderen

Ruud en Antoinette trouwen in dit jaar Ruud gaat wonen in de Fresiastraat en Antoinette in Delft.

Er werd mij voor de tweede maal een fut regeling aangeboden. Wel moest ik eerst aan het werk zijn. Je kon niet in de vut als je in de ziektewet liep. Er stonden weer grote reorganisaties op de rol zei een directeur: Er gaan ook ontslagen vallen en dat willen we jou niet aandoen. Toen ik mij beter melde. Mocht de arm nog niet belasten,kreeg toen een baantje direct onder de directeur operating. Ik moest de Warenhuizen gaan controleren op naleving van veiligheid. Brandweer voorschriften. Vluchtwegen en instructie aan personeel en uitvoering ARBO wet. Er kwamen ook 36 containers archief uit Amsterdam die moest ik uitpakken en ordenen om later een register te maken. Inmiddels hadden ze een vut regeling aangevraagd. Zou tot mijn 61 jaar 90 % en daarna 80 % tot aan de pensioenleeftijd van het salaris krijgen. Achteraf heel blij met die regeling . Vele collega’s- sommige met meer dan 25 dienst jaren- zijn van de een op andere dag ontslagen. Ik kon per 1juli 1991 met de fut, na aftrek van resterende vrije dagen en vakantie kon ik 16 februari stoppen met werken bij V & D. Diezelfde dag bij Ton in de anjers gaan helpen.