Deel 15

In de “VUT” en bestuurslid K.B.O.

Van af de vut, ging ik ook elke maandagochtend een uurtje mee koffie drinken bij Gerard Brabander. Netty was vriendin met zijn vrouw en die dronken al van de zeventigerjaren elke maandag een uurtje koffie. Ze deden vrijwilligers werk op het documentatie centrum van de Bartholomeusschool. Gerard zijn vrouw, Agaat vd Valk, is in 1991 overleden. Het uurtje koffie drinken is na haar overlijden bij Gerard gewoon doorgegaan. We zijn hem trouw gebleven.
In 1992 moet ik weer een operatie ondergaan nu aan de prostaat. Het leek een kleine ingreep maar heb na de operatie nog lange tijd getobd. Maar het is toch allemaal goed gekomen. In maart werd ons eerste kleinkind Melissa geboren bij Ruud en Nicolet. Ze gaan in mei verhuizen naar de Julianastraat. Het huis waar Netty haar ouders bijna 40 jaar in gewoond hebben. Heb toen bij hun in het hele huis behangen.
Naast het helpen bij Ton en het bij houden van de fuchsia’s, tijdens de Naaldwijkse feestweek geholpen met de opbouw van de fuchsia-tentoonstelling als onderdeel van de zomerbloemen-tentoonstelling in de grote kerk en had ook wat inzendingen. Een van mijn fuchsia’s kreeg van de vaste keuringscommissie van de KMTP een eerste prijs met een 9.

Er kwam ook tijd voor fietstochtjes met Netty. De fietsen op de auto van 40 tot 75km met de auto rijden en dan tochtjes maken van zo'n 50 km. Vanaf 1988 gingen we jaarlijks in de zomer een weekje samen in een hotel en gingen van daaruit ook fietsen. We fietsten van uit Harderwijk (3 jaar) Ootmarsum, Winterswijk (5jaar) Dwingelo, Ommen (2jaar). Heerlijke weken. Vanuit het hotel gingen we soms eerst een eindje met de auto en dan daar vandaan een fietstocht maken. Allemaal bewijzerde routes van de A.N.W.B. Je komt dan op de mooiste plekjes. In 1994 begonnen ook de jaarlijkse familie weekeinden met de familie Bakker. Op een verjaardag praatten we eens over de fietstripjes die wij maakten. Peter, een zwager zei: Wij wonen in het mooiste fietsdorp van Nederland. Hij woonde met Wil Bakker in Dalfsen. 'Organiseer eens wat !!', riepen ze allemaal. Het was maar grap, maar hij zette door. Het eerste volle weekeind van juli zijn met 24 personen in een hotel geweest in Ommen. Het jaar daarop moest een ander het organiseren en zo zou iedereen een beurt krijgen om het te organiseren. Inmiddels zijn we al 14 jaar lang elk jaar naar een andere plaats geweest. Wij organiseerde het in Winterswijk. Anderen organiseerde het in Noordwijk, Beekbergen, Koudem, Hoorn op Texel, Boekeloo, Rheden, Breda, Alphen a/d/Rijn, Delft, Dalfsen, Spanje (Niet mee geweest) en Sassenheim.

In 1992 twee vliegtuig rampen. In oktober stort er een vliegtuig op een flat in de Amsterdamse Bijlmermeer en een Nederlands vliegtuig crasht eind december in Faro in Portugal.

Ton en Jenny gaan samenwonen. Zodra de tuin op orde is zouden ze gaan trouwen. Het ging met de tuin niet zo goed, de prijs van de anjers daalde. Er kwam import en boeren gingen buiten anjers telen en de vraag werd ook minder. In 1993 was in dat gebied en reconstructie. Uiteindelijk toch met de tuin moeten stoppen. In het najaar van 1994 trouwen Ton en Jenny.
Kort na die trouwdag komt Netty’s vader te overlijden, 89 jaren oud. Er valt weer een centraal contactpunt weg. Netty heeft lange tijd voor hem gezorgd. Ze ging jaren elke dag naar hem toe. Ze deed dat met veel plezier. Op zaterdag- en zondagmiddag om vier uur, kwamen er veel van zijn kinderen. De mannen klaverjasten dan. Bij gebrek aan een vierde man mochten de vrouwen mee doen.

Nu Ton geen tuin meer had, kon ik ook geen fuchsia’s meer overhouden in de winter. Ik heb die winter niet veel om handen gehad. In februari begonnen met de achtertuin op te knappen. Eerst een grote boom gerooid, daarna 10 m3 zand ingereden, een schutting geplaatst en 280 grindtegels 50 x 50 en 1000 straatstenen gelegd en borders gemaakt voor bloemen. Ook in de voortuin tegels gelegd. Heb er drie maanden de over gedaan. Ik wilde toch weer een hobby of iets nuttigs te doen hebben. Ik wilde in ieder geval op een computer leren werken. Dus er een aangeschaft. Een Pentium 133. Goh, zei men toen,wat moet je met z’n zware computer. Toen hij thuis geïnstalleerd was, wist ik niet eens hoe hij gestart en uitgezet moest worden. Het viel niet mee. Mijn broer Nico is mij wat komen vertellen en deed heel veel voor. Toen hij weg was wist ik nog niets. Het was te veel in een keer. Ik heb toen een paar boeken en diskettes “Word en Excel” van hem gekregen en daaruit stap voor stap, alles uit geleerd. Had ook nooit typen geleerd, vond wel stom dat al de letters door elkaar stonden. Zocht me rot om mijn eigen naam te typen!!

Op een zondagmiddag begin maart 1995 – we zouden uit eten gaan en hadden ons daarvoor al gekleed - kwam een nichtje in paniek vragen of we op haar kleine kinderen wilde passen. Haar vader –mijn broer Sjaak- was niet goed geworden en lag in de keuken op de grond. Ze hadden de ambulance al gebeld. Ik holde direct naar hem toe- hij woonde begin Jan Olierookstraat. Binnen komende zag ik meeteen dat het mis was. Ik zei: We moeten een dokter bellen. Dat gedaan en tegen zijn vrouw en de kinderen gezegd: Bereid je maar op het ergste voor. Volgens mij was hij al overleden. Netty is ook gekomen. We zijn de hele middag en avond bij hun gebleven. Het etentje afgebeld. Broer Sjaak is 57 jaar geworden.
Eind dat jaar bereik ik de pensioensleeftijd. Ton en Jenny hebben huis gekocht in Wateringen. Na een maandje griep en nog wat te hebben gehad, ben ik met de verbouwing gaan helpen. Men weet hoe dat gaat van het een komt het ander. Bijna aan de binnen kant het huis vernieuwd. Vijf maanden mee zoet geweest. Toen het af was, gaf het wel voldoening.
Van af de jaren 1995 gingen dikwijls op bezoek bij een tante Zuster Sebastiana (religieuze en zus van mijn moeder) Zij had jaren in het Hypolytus ziekenhuis als anesthesist gewerkt en was nu met 'pensioen' in een klooster in Heemstede. Ze was nog wel niet zo ver, maar ter wille van een medezuster is ze naar Heemstede gegaan om haar daar te verzorgen. Ze is ook nog een poosje in Alkmaar geweest. Naar mate ze ouder werd gingen we meer op bezoek. De laatste tijd, zelf om de 14 dagen. Ze maakte zich overal druk om. Ze vertouwde ook problemen aan ons toe. Zo ook over haar 70 jarig klooster jubileum in 2000. Ze mocht van de kloosterleiding een diner  geven voor 25 personen. Het probleem was dat ze niet wist wie ze moest uitnodigen. Alle nichten en neven waren haar even na. Ze bleef erover praten, telefoneren en brieven schrijven. Ze was er overspannen van. Bij een van de bezoeken zeiden we haar: Zullen wij eens met moederoverste daarover praten. Tante wilde een receptie van twee tot vijf, daarna moest iedereen die niet op het diner genodigd was, weg. Ik zei tegen tante dat kan je niet maken. Ik zal de zaak overnemen (er viel een enorme last van haar af) en ga praten met moederoverste. Wij stelden haar voor een receptie voor iedereen bv. van 11 tot 17 uur met kleine hapjes en geen diner. Dan heb je ook geen probleem met uitnodigingen. Het resultaat van het gesprek met moederoverste was, een feest vanaf 10 uur tot 18 uur met een koud buffet. Iedereen mocht komen! Wij zouden voor de uitnodigingen zorgen en opgeven hoeveel er zouden komen. Dat waren er een kleine 80.
In die zelfde periode gingen ook veel naar Oom Arie, (Broeder Ignatius), broer van mijn vader. Hij was in een klooster in Neunen bij Eindhoven. Wij vonden dat ook hij op zijn leeftijd aandacht verdiende. Voorheen logeerden hij bij ons thuis en bij ooms en tantes. Die waren er niet meer of woonden in het bejaarden huis. Hij vroeg of hij zo af en toe bij ons kon logeren. Dat hebben we goed gevonden. In het begin ging dat goed, hij ging veel weg dus hadden we weinig last van hem. Toen hij zo'n 85 jaar was vonden we het niet verantwoord om hem met het openbaar vervoer, bussen en trein te laten komen. We gingen hem dan in Neunen op halen. Wezen ook veel verzoeken om te mogen komen af. Hij zou het liefst elke twee maanden naar ons toe komen. Het werd en hele last als hij kwam, vooral het naar boven en beneden gaan in huis. In april 1998 belde hij op en zei: Dit jaar ben ik 70 jaar in het klooster zou je voor mij iets kunnen regelen opdat ik al mijn nichten en neven tegelijk in een zaaltje of zo kan ontmoeten? Dat is niet niks. Twee dagen later belde hij of ik het al voor elkaar had. Hij dacht daar lichtzinnig over. Ik zei: Dat kost wat hoor. Ik heb wel wat en het klooster doet ook wat zei hij. Op de vraag wat dan, en wat is de bijdrage, kreeg ik geen antwoord. Doe het maar simpel zei hij, een kopje koffie met een koekje. Hij begreep er niets van. Het ging over 127 familie leden. Ik zat er mee! Had het er moeilijk mee. Ben gaan informeren bij familie en vroeg als cadeau bijdrage 10 gulden om een gezellige middag te organiseren. Ik vond maar weinig bijval. Terwijl ik daar mee bezig was kwam er een telefoontje van oom Arie. Hij zei: Ik voel me niet zo lekker en ze hebben een ernstige ziekte bij mij geconstateerd. Zet de boel maar even op een laag pitje. Ergens blij. Het organiseren wilde niet vlotten. Op 8 juni vierde hij in de kloosterkring zijn 70 jarig feest. Ik heb toen de familie gevraagd bij de gelegenheid daarvan hem een felicitatie kaart te sturen. Een paar dagen later belde hij weer op. Ik heb bijna 70 kaarten van de familie gekregen. Nou kom ik niet onder een feestje uit, zei hij. Start het maar weer op. Waarop ik hem vroeg, wie betaalt dat? Daar gaf hij een afwijkend antwoord op. Netty zei; Bel de overste van het klooster op. Die zei: Wat wil je? En ik vertelde het hem. Een gezellige middag 2 x koffie koekje of gebakje 3 drankjes hapjes en 2 broodjes en koffie op het einde. Om te beginnen ( ik gokte) heb ik 10 gulden per man als cadeau. Dat is mooi, zit dan maar niet in de war, zei de overste. Maar ook hij deed geen echte toezegging. Dat is een slechte basis om iets te organiseren. Toch maar een datum vastgelegd, 4 oktober. Er melde 60 familie leden aan. Zeg maar de helft van de genodigde. Begin september gingen we weer naar Neunen. We schrokken. Na het vorige bezoek zag hij er zeer ziek uit. Als je feest geeft dan moet je het gauw doen. Je moet hem dan in de ochtend halen en avonds weer terug brengen, zei de overste. Dat zag ik niet zitten, 600 km rijden en het feest die dag leiden en regelen. Had toch weer een probleem. Een week later belde de overste op dat ome Arie de Laatste Sacramenten kreeg. Zeg het feest maar af. Toch nog weer probleem. Maar het kon ( Party Centrum Poeldijk) onder voorwaarden te proberen het feest als een familie reünie, alsnog te organiseren dan waren er geen kosten aan de opzegging verbonden. Ook omdat we met de familie veel van het Party centrum gebruik hebben gemaakt wilden ze ons tegemoet komen. Heb meteen al het geld aan de familie terug betaald (te voorbarig) Op 18 september 1998 komt oom te overlijden. Wil je de familie uitnodigen bij de uitvaart aanwezig te zijn, vroeg de overste. Er melde zich 54 personen. Het was een hele plechtigheid. Vanuit het klooster door het dorp Neunen lopend naar de begraafplaats. Bij de samenstelling van de stoet waren Netty en ik de belangrijkste. We kregen de eer als eersten na de kist te lopen en dan een hele groep zingende broeders, daarna verdere familie, genodigde en veel andere belangstellenden. Een hele stoet. Daarna een broodtafel. Het was gewoon gezellig. Ik heb toen gevraagd aan de familie of ze wat voelden voor een reünie dat moet 20 gulden per man worden. Doen zeiden ze. Men zou elkaar er voor warm maken. Dat hebben we eind januari gehouden. Er melde zich 115 personen!! We gaan er iets leuks van maken, zei ik tegen Netty. Velen hadden elkaar in geen jaren meer gezien. Ik was wat bezig met de familiestamboom en wat ik daar van wist, op een groot papier 500x240 cm uitgewerkt tot en met de kinderen van de aanwezige nichten en neven. Voor iedereen een trouwboekje van onze opa en oma gekopieerd en voor alle aanwezigen een naamplaatje. Zo van 'Ton van oom Toon'. Dat alles werd bij binnenkomst met consumptie bonnen in een envelop aan de oudste van de families uitgereikt. Hij of zij was steeds het aanspreekpunt geweest. Het is een bijzonder leuke reünie geweest.

Op een zondag in 1996 kwam ik uit de kerk. Jan van Ruijven tikte op mijn schouder en vroeg aan mij: Kom van de week een kopje koffie bij me drinken. Dinsdag schikt dat. Ik dacht dat hij dat leuk vond, dus ja. Thuis zei ik tegen Netty: Jan van Ruiven vroeg mij op de koffie. Dan weet ik waarvoor zei ze. Ze zoeken een penning meester voor de Ouderenbond K.B.O., want Koos Krouwer, die dat jaren gedaan heeft, is overleden. Goed dat ze me dat vertelde. Nu kon ik me wat voorbereiden en er met Netty over praten. Dat moet je doen, zei ze. Dat lijk me wel wat voor jou. Je hebt een computer daar wilde je toch iets nuttigs mee gaan doen. Hij werpt het in je schoot. Die dinsdag bij Jan van Ruiven - op de koffie met gebak- in het tuinprieel gepraat. Hij vertelde dat ze om een bestuurslid verlegen zaten. En de job van penningmeester was vacant. Je moet wel in het bestuur gekozen worden door de leden, maar je kunt je alvast voorbereiden. Hij vertelde wat de functie inhield. Peter de Groot was secretaris en penningmeester. Peter heeft een computer programma daar kan je zo mee aan de slag, zei hij. Dat programma had hij zelf in basic gemaakt. Ik beloofde hem er over na te denken en met twee dagen ja of nee zeggen. Op dinsdag was de soosmiddag of ik daar ook naar toe wilde komen. Nou las in de Poeldijker bij stukjes over kaartclubs 'De prijs is geschonken door Slagerij van der Maarel'. Zou ik ook bij de middenstand moeten gaan bietsen om een prijsje voor die kaartmiddag dacht ik. Daar had ik weinig zin in. Ik belde Jan van Ruijven op en vroeg: moet ik als penningmeester ook prijsjes gaan schooieren? Als ze daar bij ons mee beginnen ben ik voorzitter af, zei hij en nogal kordaat. 'Dan ben ik jouw penningmeester' was mijn antwoord. De K.B.O. had toen ruim 600 leden in Poeldijk.
Ben er direct mee aan het werk gegaan. Op dinsdagmiddag moest op de soosmiddag koffie en thee geld worden opgehaald. Er kwamen daar toen z’n 120 ouderen kaarten. We hadden geprobeerd de ledenadministratie op mijn computer over te zetten maar dat lukte niet. Peter de Groot had een eigen programma gemaakt in Dos en we konden het niet overgezet krijgen in Windows Word. Hij werkte ook met een kettingprinter en maakte daar ook acceptgiro kaarten voor de contributie mee. Die had ik niet. Maar ik zocht naar oplossingen. Ik kocht een davilex adressenprogramma waar ik al de leden in over typte. Dat was al een begin. Een kennis vroeg mij zullen we met anderen verenigingen een boekhoudprogramma kopen. Het was in het begin wel moeilijk programma maar met veel fouten maken (daar leer je van) er een fijn programma aan gehad. Toen ik dat goed en wel onder de knie had kwam de RABO bank met een gratis verenigingspakket, wat ook acceptgirokaarten kon maken. Echter, het was wel in Dos. Met wat hulp van een medewerker van de bank had ik het gauw door. Een broer van mij had ook nog een kettingprinter voor me. Helemaal gesteld dus. Twee jaar later kwam de RABO met een verbeterde versie voor Windows. In het voorjaar 1997 werd ik het in het bestuur gekozen. Bij de taken verdeling nam ik, met nog wat andere taken, het penningmeesterschap van Peter de Groot, officieel over. Was nu ook het aanspreekpunt in de Leuningjes op de 35 soosmiddagen per jaar. Dat alles met veel plezier gedaan en beschouwde dat als een nieuwe hobby. Daar bij hoorde ook het bezoeken van vergaderingen en met andere leden van het bestuur samen de organisatie doen van allerlei activiteit zoals themaochtenden en de jaarlijkse Kerstviering.

Het bijhouden van de administratie ledenlijst en boekhouding was een bijna dagelijkse bezigheid. Er was altijd wel een wijziging in adres, nieuw lid of een overlijden. Het aantal leden steeg in die jaren tot 742 leden. Ze kwamen ook wel van buiten Poeldijk. Het bezoek aan de soosmiddag liep op tot 200 á 220 deelnemers. De K.B.O. had een afdeling verkoop ouderenpostzegels ook dat een paar jaar gedaan. Het eerste jaar hadden we de eer om een bedrag van F 30.000,- te overhandigen aan de 'Noviteit' in Monster.       ( Monster had geen verkoop ouderen zegels, daarom mocht Poeldijk dat doen.) Bij de opening van de “Noviteit” werd mij gevraagd om een stukje in de openingskrant te schrijven over het verleden van het klooster. In het programma 'De Halte' van radio West, een interview gedaan bij Jeanine Rensen over de periode dat mijn vader en ik daar gewerkt hadden.

1996. Nederland werd in september weer getroffen door een ernstig vliegtuig ongeluk. Een oude Dakota stort in de Waddenzee. Er waren 32 doden te betreuren.

In dit jaar 1996 hadden wij de beurt om het familieweekeind te organiseren. We zijn in februari al gaan zoeken. Het valt niet mee om voor een zaterdag in zondag in een hotel 12 kamers te huren in juli. Na zeven hotels te hebben bezocht toch nog in Winterswijk hotel “De Frerikshof” besproken. In mei zijn we het definitief wezen bespreken en alles te regelen en daar twee dagen gelogeerd. Twee fietsroutes gereden, gezocht naar mooie plekjes, bezienswaardigheden en gelegenheid voor rustpauzen om wat te gebruiken. Afspraken gemaakt om fietsen te huren enz. Je moet ook een programma maken mocht het onverhoopt slecht weer zijn.

Familieweekeind 1996: Koffiestop in het buurtschap Corle tussen Winterswijk en Lichtenvoorde.

1996 wordt de voormalige in de jaren 64/65 gebouwde 'Huishoudschool St Liduina' in de A.J.van Reststraat af gebroken. Na ook nog dienst gedaan te hebben als 'Openbare school', School voor Kort Middelbaar Beroeps Onderwijs 'De Noorderhoek'  en Christelijk Economisch college 'Beneden Maas'. Kinderen uit de buurt gaan hun speelplaats verliezen. Men deed nooit moeilijk als ze daar speelden. De school was dus net 30 jaar oud.

Foto H.A.W. 1965

Vlak voor- en tijdens de afbraak.  ( Eigen foto’s )

In 1998 viert Poeldijk zijn 800 jarig bestaan. Het wordt een jaar met veel feestelijkheden. Vele verenigingen waren genodigd om ook iets feestelijks te organiseren. Het Feestcomité liet zich ook niet onbetuigd. Herinner mij( een kleine opsomming) het Westland Mannenkoor voor ouderen in de tot feestzaal omgebouwde sporthal. Eerste doorvaart door Poeldijk van 'Varend corso' Het grote vuurwerk. Het feestelijk verplaatsen van het standbeeld van pastoor Verburgh en als rode draad de 'Dorps omroeper' Wim van Koppen.

Wim krijgt een neuswarmertje.

Op een zaterdag rond 24 augustus 1999 wilde ik naar de kerk zodat we dan zondag vroeg met de Bartholomeus fietstocht konden starten. Netty zeurde: ga toch morgenochtend. Er kwamen allerlei argumenten om mij toch van dat zaterdagavond naar de kerk te gaan, af te houden. Die zondag ging het ook al stroef ( misschien had ik de pest er wel in) Het overhemd wat ik aan had moest uit. Dit is ouderwets, zei Netty. Ik heb van de week nog een nieuw gekocht. Dus omkleden. 'En doe je goede stropdas er bij aan' riep ze me na. Op weg naar de kerk kwam ik zoon Ruud, Nicolet en de kleinkinderen tegen. (Geen van de kinderen zou die ochtend komen) Waar moeten jullie heen vroeg ik. Naar de kerk. Het is toch Bartholomeusfeest, zeiden ze. Hoe kan je dat nou doen, zei ik. Er is geen kinderoppas. En het duurt lang want de Deken uit Delft komt en het is een plechtige mis. 'Had gisteren avond gegaan' zei ik nog. Toen we in de kerk kwamen riep de koster de kleinkinderen om mee te gaan. Ik dacht, wat nou nog. De andere kinderen en kleinkinderen waren ook in de kerk. Ik snapte er niets van. Ze hadden geen tijd om, zoals gebruikelijk op de koffie te komen op zondag en nu zaten ze wel hier. Toen de mis begon liepen de kleinkinderen voor de Pastoor en Deken uit. 'Krijg nou wat...' Wat kan mij het eigenlijk schelen, dacht ik maar.

Na de mis riep de pastoor wat mensen op het altaar. Ik hoorde niet eens wie. Een mevrouw die achter mij zat gaf mij een por in de rug en zei: Jij ook. Ja, zei Netty, jij ook. Met nog een paar mensen kregen we de Parochie penning. Ria vd Knaap,  de 'Pro ecclesia' voor haar zeer vele werk voor de parochie. Ik kreeg hem voor 25 jaar vrijwilligers werk als lid van de 'Werkgroep Volwassene Catechese'. Dat was voor mij niet nodig geweest. Maar eerlijkheidshalve.. er is wel een klein duiveltje in je achterhoofd die dat toch leuk vindt. Alles werd me nu duidelijk.

Uitreiking van de Parochie Penning. Van links naar rechts: v.d.Berg, Ton van Lier, Deken van ( Wijk?) van Delft –Westland