Alleen

Het “alleen” zijn begint. In het begin dacht ik het gaat wel. Ging plannen maken om op vakantie te gaan en verveelde mij niet. Ging dagelijks naar het kerkhof. Na een poosje – er kwam van de plannen niets terecht -, ga je je alleen voelen. Ik had de K.B.O. nog wel. Maar……. Veel mensen om je heen en toch allen. Ik ging in september met een dagreisje van de K.B.O. naar Volendam. Ik voelde me toen verschrikkelijk alleen in een volle bus. Verdriet komt. De leuke herinneringen die je hebt, daar moet je maar aan denken, geven ze je als advies. Ze zijn wel het meest emotioneel. Die leuke dingen ga je missen. Verdriet kan je plotseling overvallen en op de raarste plaatsen. Ook al wil je het niet. Kort na haar overlijden was ik naar een verjaardag. Daar werd “lang zal ze leven” gezongen voor de jarige. Dat kan je dan net even niet hebben. Na een paar maanden. Je wilt steeds je verhaal vertellen, maar niemand wil meer naar je luisteren. Men vindt dat het nu wel eens over moet zijn. Ik hoorde een mevrouw op de tv zeggen: “Er is zoveel veranderd ……. Maar ik nog niet !” Daar zit je dan mee.

Je moet draad wel weer oppakken. Ik wilde wel alles zelf doen. Het huis bij houden. Eten koken, wassen en strijken. Ik heb daar meteen een planning en regel van gemaakt. Donderdag het huis poetsen en om de 10 dagen wassen en elke avond warm eten koken en eten aan een gedekte tafel. Ik denk dat het heel belangrijk is. In november met de kinderen een mooi graf monument gekocht bij een bedrijf in Veenendaal. Dat is een paar dagen voor kerstmis geplaatst

Ik ben in dat najaar/ winter weer naar de bridge cursus gegaan. Het eerste jaar had ik vanwege de ziekte van Netty wel eens enkele weken overgeslagen. Ik ging allen maar luisteren. Jac Grootscholten zei half weg de cursus; Als je nog iemand weet dan zijn er nog twee dames die graag op de cursus willen, dan hebben we een tafeltje van vier er bij. Dat lijkt mij ook goed voor je Ton. Een van die dames dacht ik ergens van te kennen. Ik vond ze nog aardig ook. Thuis gekomen dacht ik wat gaan we nu krijgen. Wat overkomt me nou. Netty was pas een half jaar geleden overleden en dan een getrouwde vrouw. Zet het uit je hoofd. De week daarop vroeg een van de dames of ik bij hun kon invallen met bridgen bij hun thuis, daar oefende ze. Dat zou ik leuk vinden zei ik, want ik ben alleen. Wij ook, zeiden ze en hoorde toen dat ze weduwe was. Een tweestrijd. Wat moet ik nou. Ze was er aardig tegen mij. Netty had al eens gezegd. Je moet maar niet alleen blijven. Dat is niet goed voor je. Maar kijk uit wat je neemt. Als je maar niet naar …. ( zeg ik niet) gaat. Voor ik nou verder ga, praat ik er eerst met de kinderen over. Je hebt gelijk Pa, zei ze. Ma komt niet meer terug (dat ging ik me ook zo van lieverlee beseffen.) Je hoeft ze niet te vergeten, al heb je maar iemand voor gezelschap. Die je ook nog aardig vind

Het leek zo mooi. Een geschenk van God. Dacht ik……. Het is niets geworden. God hield het achter zijn rug. Jammer, het moet wel klikken.

In 2003 werd mij door Quirin van Vliet (Contrans) gevraagd om wat te vertellen van de begin periode van het bedrijf. Men wilde t.g.v. het 60 jarig bestaan van het bedrijf een boek uitgeven. Het boek “van Niets tot iets” Dat zou door iemand – een man zei van Vliet steeds- geschreven en samengesteld worden. Dat leek mij wel leuk. Die iemand bleek  Peter Smit van het Historisch Archief Westland, hem kende ik al omdat ik wel eens om informatie had gevraagd over de Tweede wereld oorlog. Een hernieuwde kennismaking. Voor hem het een en ander op papier gezet over de begin periode van het nu grote bedrijf. Het boek kwam in oktober 2004 uit

In 2004 wordt veel tijd in beslag genomen door de voorbereidingen voor het gouden jubileum van de K.B.O. in september. Er was een feest comité. Het bestuur wilde een hele dag feest in de Leuningjes en vieren met de hele Poeldijkse gemeenschap. Alle culturele verenigingen hadden we gevraagd om een bijdrage te leveren. Ze deden het graag. De fanfare Pius X. Het Zangkoor Deo Sacrum ( ook een plechtige mis) gezongen, St. Genesius de toneel vereniging, de Kunst kring Poeldijk, en Koos van Leeuwen met een foto tentoonstelling, ook de E.H.B.O. was er. Een bijzonder goed geslaagde dag. Er hadden ongeveer 450 ouderen zich voor die dag gemeld. Voor die om gezondheidsredenen niet konden komen kregen een mandje met druiven.

Een enorm enthousiast feest comité!

V.l.n.r. Jac. Grootscholten, Leny van Leeuwen, Jos Vranken, Jeanne v.d. Valk, Aad v.d. Knaap, Ton van Lier, Joop Roessen.

 Zij allen hadden de intentie er en mooi feest van te maken. Mag wel zeggen dat mijn ideeën daar een stempel op hebben gedrukt. Lobbyde om het feest met al de culturele verenigingen van Poeldijk te vieren waar alle leden van het comité het mee eens waren. Na de taakverdeling door de voorzitter van het comité Jos Vranken is iedereen daar hard mee aan het werk gegaan. Het was een zeer geslaagd feest geworden. Het gaf enorm veel voldoening.

Ik maakte deze zomer veel fiets tochtjes, auto rijden deed ik niet veel meer. Had eens een ritje naar Zeeland gemaakt, daar vond ik niets aan, daarna bijna geen verre ritjes meer met de auto gereden. Het blijft moeilijk.

Begin 2005 is het plan opgekomen bij de K.B.O. om de 60 jarige herdenking van de bevrijding te “Gedenken en Vieren” dat was ook het motto van die thema middag in de Backerhof. Een in Duitsland tewerkgestelde (Hr. Scheffers) vertelde over zijn belevenissen In de oorlogsjaren. Hr. B. de Vreede van de Casembrootlaan vertelde over zijn ervaringen in Nederlands Indië, in de jaren 1946 -1948. Hij boeide zeer.

Men had ons gezegd dat er in het Historisch Archief Westland een boekje zou zijn over de bevrijdingsfeesten in Poeldijk. Ik ben daar gaan vragen. Er was daar wel wat, maar niet wat we zochten. Peter Smit die ik al kende van het boek van van Vliet, vroeg: Zou je hier vrijwilligerswerk willen doen. We hebben een paar dozen met “oorlogsverzamelingen “ van diverse mensen, zou je die willen archiveren een nummer geven en het dan in een zoek programma willen zetten in de computer. Dat leek mij wel iets en er ook direct mee begonnen. Van toen af werkte ik als vrijwilliger op het “Historisch Archief Westland” in het gemeentehuis te Naaldwijk.

Half juli 2005 gaan Ton en Jenny naar China om een geadopteerd kind op te halen. Voor hun een lang gekoesterde wens. Je krijgt het niet zo maar, Daar gaat heel wat gedoe en ook spanning en wachttijd aan vooraf. Maar eindelijk was het dan zover. Op 4 augustus kwamen ze op Schiphol terug. Het was Netty haar overlijdensdag. Een toch wel emotionele dag. We hadden ze met de hele familie op Schiphol verwelkomd. Ze hadden een pracht van een lief meisje Xiu  Bin hete zij, meegebracht (die naam heeft ze ook gehouden) Ze was twee jaar oud. Mijn zesde kleinkind.

                                                   Aankomst op Schiphol uit China                                      Kennismakingsmiddag voor familie en bekenden in een gehuurd zaaltje

De eerste maanden is het beter dat er geen bezoek aan huis komt: Het kind moet aan haar vader en moeder hechten. Zij moet gaan voelen dat vader en moeder er voor haar is. Na een paar maanden is er een kennismakingsfeestje gehouden

Op een bestuursvergadering in november 2005 van de K.B.O. had ik de wens te kennen gegeven dat ik van wat taken bij de K.B.O. wilde afstoten, het ging niet meer zo als ik gewend was. Er komen andere ideeën waar je je dan niet in kan vinden. De administratie en de functie penningmeester wilde ik niet kwijt, want daar had ik veel plezier in en beschouwde dat als hobby. Men zei toen; We zullen een andere penningmeester zoeken. Vond dat niet leuk maar had bij het Historisch Archief in Naaldwijk toch wel wat om handen. Anders was ik alle sociale contacten kwijt geweest. Heb het werk nog tot het voorjaar blijven doen, en in maart 2006 de functie neergelegd. Heb dat werk in het begin wel gemist. In 2006 veel fiets tochtjes gemaakt. Op een paar tochtjes na met J.v.Ruyven, alleen 3500 km afgelegd. Het was op augustus na erg mooi weer.

Voor het historisch archief veel registers in de computer gezet; o.a. gemeenteraad stukken van de gemeente Naaldwijk en Wateringen. De Kerkelijke archieven van de Hervormde Kerk van Wateringen, Delfland en bijna twaalfduizend gedoopte kinderen vanaf 1812 tot 1931 van Monster en Poeldijk ( Honselersdijk) met naam van ouders, peter en meter met eventuele opmerkingen in de computer gezet. Dit wordt gedaan om ze later op internet te zetten, en om het gemakkelijk te maken om namen te zoeken met het zoek programma van Acces. Soms is het wat saai werk maar werksfeer is daar fijn en dat vergoed dan veel

Omdat ik voor het archief wat meer thuis wilde werken, eind augustus een nieuwe computer aangeschaft en het internet uitgebreid. In het begin veel narigheid met de computer. Terug naar de leverancier. Er bleek de drijver stuk te zijn.

In augustus de laatste kleding van Netty weggebracht. Ik had het steeds maar laten hangen... Het had al die tijd nog een lekker parfum luchtje, wat aan haar aanwezigheid herinnerde. Weer een fase afgesloten.

Eind van het jaar nog een laptop gekocht. Ik hoefde dan niet meer naar boven waar ik de computer had geïnstalleerd, het was daar te koud om een hele dag daar te werken. Ik had altijd koude voeten daar boven. Beneden werken hielp toch ook niet. Het is de leeftijd denk ik.