Weet je nog...?

Mijn jeugdherinneringen van Oud Poeldijk, zijn waarschijnlijk dezelfde als al mijn leeftijdgenoten. Alhoewel in die tijd elk kind zijn 'eigen buurt' als zijn of haar wereld beschouwde. Verder dan je eigen straat kwam je niet zo vaak, tenzij je de leeftijd had bereikt waarop je een boodschapje voor je moeder mocht doen en meestal rond diezelfde tijd naar school ging natuurlijk.

Ik groeide op in de Jan Olierookstraat, toen nog Sportlaan. Op nummertje 60, op de hoek, werd ik geboren. Onze buurtjes en overbuurtjes die zijn allemaal al genoemd door mijn zusje in háár verhaal van 'Weet je nog' dus dat zal ik jullie hier besparen. Verder op in de straat, was een poort. We noemden dat 'De Grote Poort'. Het woord zegt het natuurlijk al, er waren immers ook best een aantal kleinere poortjes tussen de rijen huize in. Maar die grote poort, daar speelden wij altijd. Dat was ook het einde van mijn kinderwereld. Tot dáár.. en niet verder. Later.. veel later... kreeg ik daar mijn eerste zoen, maar toen was het onze speelplek.
Toen ik dus wat groter was, mocht ik naar 'Commandeur', het piepkleine Sparretje op de hoek van de Dr. Weitjeslaan. Er werd daar van alles verkocht en de boodschappen werden in het boekje opgeschreven. Ik verlekkerde mezelf daar altijd aan de snoep, want dat lag er natuurlijk ook. Soms mocht ik van mijn zus een mars kopen.. Dan kreeg ik een kwartje van haar, want dat kostten ze in die tijd.
Melk halen. Dat boodschapje mocht ik doen in de Sutoriusstraat bij van Koppen. Als je binnen kwam, rook je de verse kaas. Ik heb wel eens een fles laten vallen op de stoep en ik ben huilend naar huis gerend. Nu zou het geen ramp zijn met die kartonnen troep, maar de glazen fles lag in duizend stukjes.

Dan de bakker. Bij ons aan de deur kwam bakker Lomans(?) ( Als ik de naam niet goed spel dan hoor ik het wel ) maar toen ik ongeveer een jaar of tien was, mocht ik op zaterdag wel eens gebakkies halen bij bakker Schalke op de hoek, weer in de Dr. Weitjeslaan. Mijn broer trakteerde dan wel eens.. tenminste..in mijn herinnering. Misschien was het ook wel alleen met een verjaardag ofzo, dat weet ik niet meer.
De groentenboer: Kees Disselkoen in de Nieuwstraat. Verkocht hij nou ook geen vis op vrijdag..? In hetzelfde rijtje zat Mevrouw van Dinten met een winkel voor huishoudelijke artikelen. Dat was al een aardig eindje uit de buurt trouwens. Nog later ging ik snoep kopen op zaterdag van mijn zelfverdiende kwartje ( ramen zemen bij tante To ) bij Greetje van der Zeijden, jawel, op de Verburchlaan. Zó veel snoep lag daar.. droppen, spekkies, zuurstokken.. Je stond daar altijd een uur na te denken wát je nou allemaal wel niet kon kopen voor dat kwartje, want dat was véél. De meeste spullen kosten immers 5 cent. Dat mens moet een engelengeduld hebben gehad, want alle kinderen uit de buurt stonden daar in de winkel met wat centjes in hun handjes geklemd heel erg lang te denken...
Dan herinner ik me ook nog 'Schillenboer', de 'Olieman', de 'Aardbeienboer' die je al van ver kon horen roepen: 'Aárebéiuuuuuuuuuuh.. hele mooie aárebeiúh..!'.

Op zondag mochten wij wel eens met mijn vader mee naar 'Kees Patat'. Die had een soort wagen of keet, die stond bij de Rozenstraat/Nieuwstraat en was van Kees van Leeuwen. Nooit in mijn leven smaakten de patatjes nét zo lekker als toen..

Tsja.. héérlijk.. dat mijmeren over vroeger... Wie weet er ook nog genoeg om er een stukje over te schrijven?

Anky de Kok