De druivenfeesten

 

Onlangs reed ik voor een trainingsrondje op mijn racefiets door het Westland en kon ik bij Schipluiden de brug niet over omdat die was opgehaald. Het varende bloemencorso was aan het passeren.. Een gigantisch lange vloot tuinschuiten die prachtig versierd waren. Schipluiden was een prachtige plek om dat spektakel te bekijken. Aan weerskanten stonden er rijen dik mensen, het water staat daar hoog tegen de kant en het is er smal. Wanneer je vanaf de brug van Schipluiden de vloot ziet aankomen dan kan je daar de mooiste foto’s van maken en ik durf te wedden dat het dan een winnende foto zal zijn. (onthoud dit voor volgend jaar)

 

Dat corso deed bij mij weer herinneringen oproepen aan het bloemencorso dat vroeger op praalwagens door het Westland reed. Het zelfde idee en dan met een druivenprinses, een oogstfee en nog een lieftallige dame met een titel. Mijn, helaas reeds, overleden zus Ineke heeft ooit eens onderdeel uitgemaakt van dat drietal en ik was daar beretrots op. Net zo trots als ik was op een andere zus, Ria, die als eerste miss Westland de grote renners in de profronde van Honselersdijk mocht zoenen . Ik meen dat dit in het jaar was dat Harm Ottenbros wereldkampioen bij de profs werd.

Maar ik wilde het naar aanleiding van mijn herinnering aan de druivenfeesten eens hebben over de Nalukse kermis. Volgens mij was dat de grootste in het Westland en daar stonden wel de belangrijkste attracties die er toen bestonden. Wat er toen was, en wat je nu nooit meer ziet, dat was de bokstent. Achterop het kermisterrein stond een tent met een podium ervoor en daarop stonden een paar kerels zich uit te sloven om er zeer gevaarlijk uit te zien. Zo was daar o.a. Rocky Montana de bokser met de dodelijke slag, een elastische vrijworstelen vechtjas Tony Macaroni (ik zeg maar wat) en Turbo Diesel een beruchte Kets as Kets Ken vechter.

Deze mannen werden voorgesteld en er werden vrijwilligers uit het publiek gevraagd om deze vechters uit te dagen. “ Wie durft  het gevecht aan te gaan met een van deze krachtpatsers?” Een ieder die als uitdager zou winnen kon daarmee 5 gulden winnen en natuurlijk de eeuwige roem. Natuurlijk kon ik het niet nalaten om die tent in te gaan als toeschouwer want ik wilde wel eens zien wat daar van terecht kwam. Als de tent vol genoeg was geluld kon het gevecht beginnen. Natuurlijk was het een hoop gebakken lucht en sensatie. De kermisvechters waren helemaal niet zo gevaarlijk als ze er uit zagen maar de dronken uitdagers bakten er helemaal geen potje van. De kans bestond natuurlijk altijd dat er een echte agressieveling zou opdagen en gehakt zou maken van de kermisvechter. Vandaar dat de andere vechters, die niet aan de bak hoefden, op strategische punten rond de ring stonden om in te kunnen grijpen als het fout dreigde te lopen.

 

Rocky Montana, dat is een naam die ik echt onthouden heb, zag ik een paar jaren geleden opeens op de televisie maar dan in functie als landelijk voorzitter van kermisexploitanten.

Nog hetzelfde baardje, dezelfde bolle kop en heel beschaafd pratend. Zo te zien had hij weinig geleden onder zijn kermisvechters bestaan.

Ik was niet zo’n krachtpatser en als ik uit die vechttent kwam dan had ik ook behoefte om mijn energie kwijt te raken. Dan eindigde ik al gauw bij het touwtje trekken (altijd prijs) nadat ik me eerst nog minderwaardig had staan voelen bij de Kop van Jut. Het enige waar ik in uitblonk was het fotoschieten. Het kostte een paar centen maar dan had je ook een mooie trofee. Het leuke van die foto’s is dat je weer weet met wie je daar toen aanwezig was want die staan belangstellend naast me kijken op die foto.

 

 

Het Westland. Het is maar een paar kilometer van den Haag af maar zoals mijn ‘haagse’ dochter het onlangs mooi verwoordde toen we op de Wateringse Wielerdag waren. Het lijkt wel of ik op vakantie ben. Dit is zo’n andere sfeer, een wereld van verschil. Dit hebben we in Den Haag niet. De mensen zien er ook anders uit dan in Den Haag. De muziek, het drinken en het westlandse tongvalletje  wat je overal om je heen hoort. Het is vooral authentiek. En als ik me dan het varende corso weer even voor de geest haal. Er is veel tijd in gestoken en het is een goede reclame voor het Westland. Al vraag ik me af of er ook ‘geen Westlanders’ langs de route stonden.

Het geeft me ongeveer hetzelfde gevoel als toen ik bij de musical “Kromme Jongens” was geweest. Dan ben ik weer trots op waar ik vandaan kom.

©Jan Scholtes