De bank crisis 

Ze kunnen het niet vroeg genoeg leren

 

Mijn jongste dochter is er nog eentje van het sparen. Ze heeft van haar zus gezien dat wie wat bewaard wat heeft en dat je daar later ook fijn wat leuks mee kan doen, reizen bijvoorbeeld.
Dat laatste hebben ze niet van een vreemde. Ook wij als ouders gingen graag op avontuur over de grens. Eens kijken hoe daar de tomaten erbij stonden. Nou komt mijn vrouw niet tussen de kassen vandaan. Die moest als Rijswijkse (Z.H.) bij onze eerste ontmoeting even aan mijn dialect wennen maar de liefde was zo sterk dat ze dat aanvankelijk op de koop toe nam. Nu ben ik redelijk algemeen beschaafd maar op gezette tijden  kon ik nog wel eens dialectisch een uitglijer maken. Omdat zij tomatentechnisch niet zo geschoold was moest ik haar dus altijd zeggen of ze er nu wel of niet goed bijstonden. “t Kon haar in feite allemaal weinig schelen als de zon maar scheen maar ze liet me maar. Als ik dat nou leuk vond om te doen dan was zij wel zo aardig mij daarin te laten.

Maar enfin, ik met mijn jongste dochter en haar spaargeld naar de bank. Papiergeld en vooral veel muntgeld, dit vanwege verjaardagsfooien en oppasmunten.

Als goede opvoeder laat ik haar aan het loket zelfstandig de zaken afhandelen en nestel ik mij achteraf op een bankje. Ik pak een fantastische glossy folder met een breed lachende klantvriendelijke bankemployee op de voorkant die een eveneens breed lachende klant van financieel advies voorziet.

Alleen al vanwege die blije folders voel ik me bij die bank altijd al erg welkom. Een voorbijlopende lid van het personeel loopt in een goed gestoomd pak langs me en knikt ook vriendelijk naar me en vraagt: “ Kan ik u ergens mee van dienst zijn?”

“ Nee”, zeg ik . “Ik wacht op mijn dochter die wordt later ook vast een goede klant van jullie prettige bank. Ik leer haar nu alvast goed met haar geld omgaan en zelf haar zaakjes te regelen”.

“Goed plan”, antwoordde de bankman: “Ze kunnen het niet vroeg genoeg leren”.

Ik glimlachte terug  en voelde mijn opvoedkunde bevestigd door een man waarvan je kan vertrouwen dat die het weten kan. Toen kwam plotseling mijn dochter met een bedremmeld gezicht naar me toe en meldde mij dat ze aan de balie haar kleingeld niet zo wilde innemen omdat het allemaal handmatig geteld moest worden en daar konden ze niet aan beginnen.

Nou moet u weten dat mijn dochter en ik op dat moment de enige klanten in de bank waren. “Wat gaan we nou hebben”, dacht ik en leg mijn klantvriendelijke folder neer en loop naar de balie.

“ Wat hoor ik nou, nemen jullie geen muntgeld meer aan van een jonge spaarder die het allemaal stukje bij beetje bij elkaar heeft geklust”? Hoor ik mezelf op een verongelijkte toon vragen.

Nee, daar konden ze niet aan beginnen, dat koste teveel tijd, daarvoor moest ze naar een ander filiaal want daar hadden ze een telmachine voor muntgeld. Wat heb ik nou aan mijn broek hangen klantvriendelijke baliemedewerker, u heeft alle tijd van de wereld, u moet deze klant koesteren want er zouden wel eens tijden kunnen aanbreken dat u ze nog eens hard nodig zal hebben.  Wacht maar tot er een crisis uitbreekt dan komt u het geld nog zelf bij ons ophalen. “Ze kunnen het niet vroeg genoeg leren” durven ze je met een beleefde glimlach te zeggen. Nou, op zo’n manier leren ze het zeker niet!!

Toen moest ik denken hoe ik zelf in de vorige eeuw met mijn spaarcentjes bij de Boerenleenbank kwam met mijn spaarboekje in de hand.

Eerst het bordes op, waar Sinterklaas eenmaal per jaar onze aubade in ontvangst nam. Dan even aan het hekje op het bordes gaan staan met mijn gezicht gekeerd naar de kerk en het pleintje overzien. Ik wilde altijd weer het uitzicht zien dat Sinterklaas en de burgermeester met koninginnedag ook zagen. En dan binnengekomen, door de mooie zware deuren, werd je zelfs soms nog door directeur Halverhout zelf geholpen. De centjes werden netjes geteld en het bedrag  werd netjes met een ballpoint in een kolommetje van je spaarbankboekje bijgeschreven. Dat was bijna een ceremonie en je wist ook zeker dat je geld daar goed bewaard bleef en een keer per jaar werd de rente bijgeschreven.

In de folders en op de reclame is het imago van de bank enorm  klantvriendelijk, het gaat immers allemaal om beeldvorming. Maar een uitzondering maken voor een kind dat zijn centjes komt brengen, sorry dat stond niet in de handleiding van klantvriendelijkheid. En de employé heeft ook niet de creativiteit en de soepelheid om zelf te beslissen hier een uitzondering op te maken. De beeldvorming als een luchtballon doorgeprikt

Natuurlijk hadden we het ook via internet kunnen overmaken, dan gooien we dat kleingeld wel in de huishoudportemonnee. Had ook gekund, maar alles wat kan is nog niet altijd gepast.

Enfin, de betreffende bank is op het moment van zijn hoge troon gevallen. Het hautaine gedrag past niet meer en nu moeten er weer spaarders gelokt worden.

Ik ga binnenkort gewoon weer met mijn dochter en een zak klein geld  naar die balie terug. Wie weet hoe de vlag er nu bij hangt. En wanneer we weer naar een ander filiaal worden doorgebonjourd  om een telmachine dat geld te laten tellen, dan zal ik melden dat de concurrent waarschijnlijk wel mensen in dienst heeft die tot tien kunnen tellen. Gaan we het daar maar eens proberen. Tellen, ze kunnen het niet vroeg genoeg leren.

 

©Jan Scholtes