Op de koffie bij.. ..   Frans en Corrie van Koppen- Bosland

Op woensdagochtend 5 april hebben we afgesproken met Frans en Corrie. Rond koffietijd arriveren we op de gezellig ingerichte flat, die een prachtig uitzicht op ons dorp en ver daarachter biedt. Zelfs de toren van Kijkduin kun je zien vanuit hun woonkamer.
Nadat Corrie het eerste bakkie heeft ingeschonken, vraag ik toestemming om het gesprek op te
nemen, zodat we niet als gekken hoeven te gaan schrijven. Dat was goed en al pratend kregen we
antwoord op de allereerste vragen.

Waar bent u geboren en waar heeft u uw jeugd doorgebracht?

Frans: Zoals je weet ben ik geboren in Poeldijk, in de Vredebestlaan. Het ouderlijk huis staat er nog steeds.

Corrie: Ik ben in Loosduinen geboren, maar in 1943, toen ik 11 jaar was, verhuisde de familie
naar de Cubalaan in Poeldijk. Mijn vader werkte daar en hij moest elke dag heen en weer fietsen
naar Loosduinen. Toen er gelegenheid was om daar te gaan wonen, hebben mijn vader en moeder dat gedaan. Nog twee broers zijn daar geboren. Ik heb dus een groot gedeelte van mijn jeugd
doorgebracht in Poeldijk en ik ben hier ook naar school gegaan. Ik herinner me  vooral nog
juffrouw Wildschut die 'dotje' werd genoemd.

Wat is/was uw beroep en sinds wanneer oefende u dit uit?

Frans: Mijn vader was een boerenzoon uit Stompwijk. In 1900 liep de pacht af van de boerderij en de zoon van de boer ging er zelf in. Mijn grootvader werd toen melkboer in Den Haag en mijn vader werd boerenknecht bij boer van de Hark in Poeldijk. Deze boerderij stond op de Nieuwe weg, de eerste boerderij vanaf de Dr. Weitjeslaan.
De boer verkocht veel melk 'aan huis'. De mensen kwamen naar de boerderij om de melk te halen.
Op een goede dag vroeg de boer aan mijn vader: "Joh, heb jij geen zin om melkboer te worden? Ik verkoop veel melk en ik wil daar mee stoppen. Jij krijgt die klantjes die nu hier komen en probeer daar maar een wijk van te maken" Mijn vader dacht 'ja ja.. dat is nogal wat', maar de boer zei er ook bij dat hij in de tijd die hij over had, hij gewoon op de boerderij kon werken'. Mijn vader is dat toen gaan doen en binnen een paar jaar had hij een behoorlijke wijk opgebouwd in Poeldijk. De zaken ging zelfs z goed, dat hij in 1913 een huis kon kopen aan de Vredebestlaan. Daar werden de huizen net nieuw afgeleverd en voor 2200 gulden mocht hij zich eigenaar noemen van het hoekpand. De tssenwoningen waren iets goedkoper: 2000 gulden.

Hij had nog wat tegenslag, want toen de oorlog in 1914 begon en de mobilisatie een feit werd, moest hij 2 jaar in dienst. De broer van mijn moeder heeft de zaak toen draaiende gehouden voor hem, zodat hij bij terugkeer weer z door kon gaan.

Dat deed hij ook en na enige tijd moest er zelfs een knecht komen. Hier op de foto uit 1925 staat hij en mijn broer Cor en ik zitten:


Toen Cor zo groot was dat hij een wijk kon gaan rijden, moest vd Bos natuurlijk weg. Mijn vader heeft toen gezorgd voor een melkzaak voor hem in Den haag. Hij was natuurlijk zoveel jaar in dienst geweest en het was zo'n goeie vent geweest. Er stond een zaak te koop in Den haag en vd Bos had geen luis om dood te krabben. Mijn vader kocht toen die zaak voor hem en hij heeft daar een goed bedrijf gehad jarenlang.

Mijn vader stierf in 1949. Hij is verongelukt op de Nieuweweg met de hondenkar. 's Morgens vroeg is hij door een bus aangereden. Hij had geen lamp bij zich.. Mijn moeder zette de zaak voort. Mijn jongste broer en ik bleven gewoon in de zaak werken. In 1952 hebben we toen de wijk van mijn moeder verdeeld. Ik liep de Nieuwe Weg en Nol het dorp. Toen in 1954 de melksanering er kwam, ben k in het dorp gaan lopen en mijn broer nam mijn wijk, omdat hij in het huis van mijn moeder ging wonen. Veldhoven had toen in de Sutoriusstraat alleen nog maar de winkel, want die wijk had ik al natuurlijk. We hebben in 1956 de winkel van Veldhoven overgenomen. Die had er niet veel zin meer in.

Corrie: Toen wij elkaar leerden kennen werkte Frans nog bij zijn vader. In 'februari 1956 zijn we toen getrouwd en meteen de zaak in de Sutoriusstraat begonnen. Daarvoor ging ik wel een paar keer in de week bij Koos, de broer van Veldhoven in de Sutoriusstraat het vak leren, want daar wist ik natuurlijk niets van. Mevrouw Veldhoven heeft mij veel geleerd van het vak. Ik had altijd bij een bakker gewerkt en dat is toch wel iets anders. Toen we nt begonnen met de eigen zaak was het kort daarna Pasen en dus meteen al rg druk. Dat was erg moeilijk hoor, ik werd meteen in het diepe gegooid zeg maar.

Hoe zag een normale werkdag er uit?

Corrie: Ik was er altijd al vroeg uit, zeker toen de kinderen kwamen. Om half 7 's morgens deed ik het kind al in bad, terwijl de meeste andere moeders dat pas rond 10 uur deden. Maar ja, de winkel ging om 8 uur open en dan moest het klaar zijn. In de ochtenduren kookte ik tussen de bedrijven het warme eten en 's middags was er wat tijd voor ander huishoudelijk werk. We hebben wel hulpen gehad in de winkel. Annie van Rossum heeft bij ons gewerkt en Ria van Elswijk, Paula van Lier en Annie van Doorn. Wat ik allemaal in de winkel verkocht? Naast de melk ook nog boter, kaas, eieren, kruidenierswaren en chocolaadjes. Allerlei soorten pap: Chocoladevla, Gruttepap, Havermoutpap, Griesmeelpap, Rijstepap, Bulgaarse Yoghurt, Gele vla en natuurlijk Yoghurt. De mensen maakten van de laatste twee zelf 'vlaflip'. Alles moest uit het hoofd opgeteld worden, we hadden nog geen kassa die alles voor je uitrekende.

 

Frans: "Ik stond om 5 uur op. Dan ging ik alles klaarzetten en de buitenwijk rijden. Om 7 uur was ik dan even thuis om te eten, daarna ging ik het dorp in om de melk te bezorgen. Tussen de middag ging ik om 12 uur warm eten thuis. Na de middag moest ik dan nog de bestellingen en de rest van de wijk aflopen. Ik had zo'n 180 klantjes per dag. Bij de meeste mensen stond het klaar wat ze wilden hebben en je kon overal met een loper de deur open doen.
Zo rond 3 uur kon ik dan de karren schoonmaken, zodat ik een uurtje of 4 nog een paar uurtjes de winkel in kon. Op zondagochtend deed ik de boekhouding en maakte ik de notaatjes. Vaak kochten de mensen op 'de pof' in die tijd. Ik maakte in de week 72 uur en dan zondags nog een uurtje of vier. We hadden een beste boterham, maar je moest er wl wat voor doen..



De melk werd 's nachts afgeleverd en voor de deur neergezet, wat de buren niet altijd leuk vonden, maar ja. Dan stonden er 13 bussen melk van 40 liter klaar die op de bakfiets moesten. De melk werd los verkocht natuurlijk in die tijd. Dan ook nog de nodige flessen pap, het was een heel gesjouw. De pap zat trouwens in halve liter flessen. Later kwamen de 'zakken' melk. De mensen kregen de eerste kan daarvoor gratis. Het was behoorlijk vervelend als er een zak lek was, want dan kon je de hele krat uitspoelen. Dat was een ramp! Nee, dat was geen succes. Die zakken kostten precies hetzelfde als de losse melk, 26 ct per liter. Toen gingen we voor de eerste keer op vakantie een paar dagen in 1957, mijn broer Cor die liep toen voor mij die paar dagen mijn wijk. In die paar dagen was er een verhoging van 26 ct naar 30 cent. Ik weet nog toen mijn vader begon, kocht hij de melk bij de boer voor zo'n 5 6 cent en hij liep het uit voor 12 cent."

Heeft u nog een leuke anekdote uit die tijd?

Frans: "Mijn vader liep altijd de wijk in het dorp en de twee jongens de buitenwijk. Toen vader stierf ben ik in het dorp gaan lopen. Toen kwam ik bij Zuiderwijk in de Nieuwstraat, die peterolieboer. Ik kwam daar op maandagochtend, toen zegt zij: 'Oh fijn, je bent op dezelfde tijd als je vader... maar je vader, die gooide altijd ff de waskit leeg in de ton.. als jij dat ook ff zou willen doen..

Maar, je had op hoekje Rozenstraat Veerkamp wonen enne.. ik kom daar.. wat denk je wat dat mens zegt... ' Oh je bent mooi op tijd...  Zg... je vader gooide altijd ff enz enz

Ik heb dat toen al die tijd gedaan, net zoals mijn vader vr mij.."

 

Welk plekje in Poeldijk is u het dierbaarst?

'Natuurlijk mijn ouderlijk huis' vindt Frans en Corrie vindt het huis waar ze begonnen zijn in de Sutoriusstraat de mooiste herinnering.

Frans: 'De kleine huisjes in de Leuningjes.. dat vond ik zo mooi toen en ik weet nog iedereen die daar woonde. Erg jammer dat het weg is. Het was zo'n ontzettend gezellig buurtje daar.

Heeft u nog deelgenomen aan het verenigingsleven?

Frans: In 1941 ben ik begonnen met voetballen. Ik heb zo'n 10, 12 jaar eerst bij Westlandia gevoetbald. Daarna ging ik naar Verburch. In 1959 ben ik ermee gestopt, ik was 33 jaar. Ik weet het nog goed, het was op de verjaardag van mijn moeder op 5 april. Ik was wezen voetballen en ze hadden me helemaal in elkaar geschopt. Mijn moeder zei toen: 'Nou schei je er mee uit'! Want ja, ik moest wl de andere dag werken natuurlijk.
Toen kwam ik bij mevrouw van Dijk en ik vroeg haar: 'Heb je soms nog een jongen die wil voetballen?' 'Ja, Hennie wil graag' zei ze. Dus ik zei: 'Wat voor maat heeft ie? Hij kan al mijn spullen krijgen'. Nou, hij had maat 42 en ik had 43 dus dat moest lukken. Toen heb ik alles netjes in een koffertje gedaan en bij de familie gebracht.
Vorig jaar kwam ik Hennie tegen en ik vroeg of hij nog wist wanneer hij is gaan voetballen.. Hij wist het niet precies maar k wel: 1959. 'Hoe ken jij dat nou weten?' zei Hennie. Toen vertelde ik hem dit verhaal...

Dan heb ik nog in de parochieraad gezeten en na mijn pensionering ben ik gaan biljarten. Op het moment ben ik ook bezig om mijn voorouders te zoeken. Ik ben gekomen tot 1560, leuk h.."

Corrie: Na onze pensionering ben ik bij het zangkoor gegaan, maar vroeger ben ik altijd bij de gidsen geweest. Hier heb ik een foto uit 1948, toen waren we op kamp in Oisterwijk in Brabant:

( Note van ons: Corrie heeft ons nog een aantal foto's meegegeven, die t.z.t. geplaatst zullen worden met alle namen er bij )

Wanneer zijn jullie gestopt met de winkel?

Frans: "In 1968 moest ik stoppen vanwege een hernia. Daar kon ik niet aan geopereerd worden, dat moest met rust genezen, ik kreeg enkel te horen dat ik moest stoppen met dat werk. Dan is het alsof je een klap in je gezicht krijgt. Ik was 42 jaar en ja, wat moet je dan... In 1970 heb ik toen de wijk verkocht aan vd Wetering aan de Rolpaal. Wij zijn hier in de Beatrixstraat gaan wonen. Toen heb ik eerst een poosje bij een verzekeringsmaatschappij gewerkt maar daar had ik het niet naar mijn zin.
Tot slot ben ik terecht gekomen in een melkfabriek. Toen ik ging solliciteren waren we met z'n drien. Ik was de oudste, maar omdat ik middenstands- en zuiveldiploma had en boekhouden, kreeg ik voorkeur en werd daar controleur. De laatste 8 jaar was ik magazijnmeester op de fabriek.
Toen ik 57 1/2 jaar was, kreeg ik te horen dat ze gingen sluiten. Ik kon toen f naar Rotterdam of naar Woerden, f ik kon vervroegd uittreden. Een jaar kreeg ik om er over na te denken en in januari 1985 nam ik definitief afscheid met een mooie receptie."


Frans bekende ons na afloop eerlijk dat hij er eerst tegenop zag en het nut van ons bezoekje niet echt inzag, maar dat hij het hl erg gezellig heeft gevonden en heel erg leuk!
 


Wij ook en we willen Frans en Corrie nogmaals bedanken voor de gastvrije ontvangst!

 

Frans wil graag van deze gelegenheid gebruik maken om een oproepje te doen. Hij zoekt zijn oude klasgenoten en zou graag in contact komen met de 'mannen van toen'. Frans heeft de Bartholomeus bezocht van 1932 tot 1939 . In de 1e klas had hij juffouw Melkert, in de 2e en de 3e meester Meijer en in de 4e, de 5e en de 6e klas had hij de alom geliefde meester de Graaf, die wel eens ijsjes liet halen bij caf 'Marie Jan' voor de hele klas...!

Note van Anky:

Ton van Lier wist te vertellen dat Frans de eerste dopeling was in de nieuwe Bartholomeuskerk. Toch wel een leuke toevoeging, want er kan er maar n de eerste zijn. Volgens mij weet Frans dit zelf ook niet eens..