Weet je nog...?

Het was in de jaren zestig. Ik woonde in de Jan Olierookstraat nummer 60. Als ik mijn ogen dicht doe dan zie ik het huis en de straat weer helemaal voor me. We woonden op de hoek en naast ons woonde de familie Veldhoven en daarnaast de familie van Dijk. Vervolgens de familie Greve, Albrechts, Opstal, Hoevenaar, Elswijk en ga zo maar door. Heel soms kom ik nog wel eens iemand tegen en dat vind ik dan ook erg leuk. Aan de overkant woonden de familie Quaisteniet, Brinkman, Gardien, Terlouw, v/d Ende, Verschoor , van Nierop, Zuiderwijk en Veerkamp. Ach, zo kan ik nog wel even door gaan. Er zit best nog wel veel in mijn hoofd opgeborgen en af en toe haal ik het eruit en schrijf ik het (hier) op.

Zoals: in die jaren kwam bij ons een kruidenier aan de deur uit Loosduinen. Natuurlijk hadden we in Poeldijk ook wel kruideniers, zelfs een achter ons, (Commandeur) later van der Ark, maar hij kwam toch ook bij ons langs en bij nog een paar klantjes bij ons in de straat.

Zijn naam was Joop Viséé en hij had een winkel op de Loosduinse weg. Hij kwam altijd op Donderdag met zijn auto,(een stationcar) om ongeveer half 5 bij ons langs. Hij kwam dan altijd via de keukendeur naar binnen en zat vervolgens heerlijk aan de keukentafel zijn waar aan te prijzen. Dat was altijd spannend voor ons,want hij had altijd wel iets leuks bij hem.,

Zoals, truien overhemden en leuke speledingetjes. Zo herinner ik me een radiootje in de vorm van een wit poedelhondje. In zijn nek zaten de knopjes om hem te bedienen. Dat hondje heb ik jaaaaaaaaren gehad en heb altijd in bed naar de radio geluisterd. Heerlijk een knuffeltje in de vorm van een radio. Maar hij verkocht ook koetjesrepen en die vond ik toch altijd zo lekker. Ik kocht ze van mijn zelfverdiende geld, 10 repen voor een gulden. Ze verdwenen in mijn kledingkast en zo af en toe mocht ik van mezelf een stukje hebben. Dan genoot ik!!

Hij kwam dus altijd Donderdag de bestelling opnemen en op Vrijdagmiddag de boodschappen weer brengen! Als ik iets leuks, boeiends of spannends had besteld,nou dan konden we niet wachten totdat hij onze straat in kwam rijden. Volgens mij had die man veel tijd want hij zat echt bij iedereen wel een poosje binnen. Het risico zat er wel in dat, als hij een aanbieding had er nog meer mensen van de straat ervan profiteerde, zoals een blauwe blazer(vestje) die ik van mijn moeder kreeg en mijn buurmeisje Ria Gardien ook hetzelfde kreeg. Ik geloof dat ik er nog mee op een foto sta. Ach ja, het vestje en het radiootje heb ik niet meer maar die koetjesrepen nog wel...

Nog een herinnering...                              Een misverstand?

Er zijn soms van die gebeurtenissen in je leven die je gewoon nooit meer vergeet. En zeker als je een klein meisje bent, dan maakt dat toch wel een diepe indruk op je.
Mijn verhaal begint bij mijn eerste communie in 1955. Dat was natuurlijk al een gebeurtenis op zich. Weken van te voren werd mijn jurk gemaakt of gekocht, dat weet ik niet zeker meer. Het was het gesprek van de dag onder mijn vriendinnetjes, die toch allemaal mooi wilde zijn op die bijzondere dag. Nou mooi waren we allemaal hoor! En een dag om nooit te vergeten.

Nu weet ik niet meer wanneer het precies was en bij welke gelegenheid, maar er stond iets groots te gebeuren in Poeldijk. Of het nu het 50 jarig priesterfeest van deken Kuijs was of een priester die ingewijd werd, ik weet het niet meer. Misschien een van jullie?
In ieder geval was het ongeveer een een jaar later dat de juffrouw vroeg of er meisjes waren die graag bruidje wilde zijn bij dat feest. Nou je begrijpt, dat wilde alle meisjes uit de klas wel. Je moest dan wel je communiejurkje dragen. Dus alleen de meisjes die nog in het bezit waren van die jurk mochten die dag bruidje zijn. Dat was voor mij een grote teleurstelling want ik had die jurk niet meer. Vraag me niet waarom want ik weet het niet meer. Ik was heel verdrietig hoor! Nu wil het geval dat ik toevallig een mooi wit jurkje had. Weliswaar kort en met een rood borduursel op mijn rok, maar het was toch een mooie witte jurk. "Vraag maar aan de juffrouw of dat ook mag" zei mij moeder, die het toch wel een beetje sneu voor mij vond. Ik heb het netjes gevraagd aan de juf, en ze zei dat het goed was. Als de jurk maar wit was. Nou en dat was hij!
Ze luisterden maar half naar mijn verhaal dat weet ik nog goed. Ach....haar hoofd liep zeker ook een beetje om in die dagen. Ik was reuze blij en huppelde die dag naar huis.
Er braken weken van repeteren aan in de kerk en iedereen had het druk. We moesten netjes in de rij lopen en bij iedere ingang van een bank kwam dan een meisje te staan in een prachtig wit jurkje. We leerden wanneer we moesten knielen en hoe we moesten lopen. Ik vond het best spannend en indrukwekkend allemaal. we moesten alles goed onthouden zei de juf want er mag niets verkeerd gaan.

De grote dag brak aan. Alle meisjes (bruidjes) verzamelden zich voor het kerkplein. Het was erg druk want heel Poeldijk kwam kijken. We stelden ons allemaal in een rij op, zoals we dat geleerd hadden. Opeens werd ik aan mijn arm getrokken door een zuster (non). Ik begreep er niets van maar er was iets met mijn jurk aan de hand. Ik werd uit de rij gehaald en meegenomen. Ik wist niet wat er gebeurde. We gingen tussen alle mensen door naar de Josefschool en ze nam me mee naar de zolder. Ondertussen legde ze me uit dat de jurk die ik aanhad, niet kon. Hij was kort en het moest een lange jurk zijn. Ik probeerde haar nog uit te leggen dat ik het écht aan de juf had gevraagd en dat zij het goed had gevonden. Aangezien ik nu niet meer gemist kon worden, vanwege die lege plek bij mijn bank, dook ze een kledingkist in en haalde daar een communiejurkje uit. Die moest ik dan maar aantrekken, zodat ik alsnog mee kon doen. Die jurk vond ik niet mooi en was heel tuttig, maar het kon niet anders.

Toen we terug kwamen was iedereen al in de kerk en ik viel voor de tweede keer op. Ik, die toch al zo verlegen was, had het niet meer. Ik deed vreselijk mijn best en heb keurig alles gedaan wat we keer op keer hadden gerepeteerd.
Na afloop moest ik weer mee om de jurk weer te verwisselen voor mijn eigen jurkje. Ik kreeg van de zuster wel een groot compliment omdat ik alles zo goed had gedaan. Een kleine pleister op de wonden!

Marianne Brizee- de Kok